Naar Camagüey in een luxe Amerikaan

Na wederom een overheerlijk ontbijt, tenminste voor Vincent en mij want Tygo wil weer niet eten, wordt er op de deur geklopt. Daar zal de taxi zijn. Staat Philippe ineens weer voor de deur. Hij heeft een grote zak met Cubaans fruit voor mij meegenomen. Dat is dan toch wel weer heel erg lief. Ik wil hem een kus op de wang geven, waar hij dankbaar gebruik van maakt om mij net de andere kant op te trekken zodat ik half op zijn mond terechtkom. Bah even omdraaien en mijn gezicht afvegen aan mijn mouw. Gelukkig staat de taxichauffeur ook achter hem op de stoep en ik roep Vincent om één en ander met hem van tevoren te bevestigen. En dat was maar goed ook want er klopt niets van. De prijs is heel anders dan wat Vincent gisterenavond bij de taxichauffeur had besproken. De eigenaar van de auto is een enorme grote Cubaan, nette broek, wit overhemd en een strohoed op (je weet wel van die mannen die ik eerder beschreef met een dikke sigaar in hun mond) Hij zegt dat wij voor 3 personen moeten betalen, dus 75 CUC totaal. Voor Tygo hebben we nog nooit betaald en dat gaan we nu ook niet doen. Vincent vertelt mij dat hij duidelijk heeft aangegeven dat wij met 2 personen zijn en een kind van 2 jaar. Hun fout dus. Vincent geeft hem duidelijk aan dat we voor 2 personen betalen en dat anders de deal niet doorgaat. Nou daar was de Cubaan helemaal niet blij mee en begon daarop te blazen en te tieren zeg. Maar op ons maakte hij geen indruk. Na lang touwtrekken konden we toch instappen en gingen we na het ophalen van een Spaans stel langs het station om nog een extra passagier te zoeken. De oldtimer taxi werd bestuurd door een jonge jongen, die bleek later erg aardig was. De grote Cubaan stapte uit bij het station, paradeerde en schreeuwde daar wat in het rond en kwam even later weer terug met de mededeling dat we moesten gaan rijden. Dat betekende dat wij na niet al te lange tijd met dit gezelschap naar Camagüey vertrokken en nog zonder de grote Cubaan ook. Die bleef gelukkig achter in Trinidad. Ook hier blijkt dat de aanhouder wint.

 

 

Het is prachtige rijden in zo’n auto en zeer comfortabel. We zitten op dikke, leren, witte bekleding en iedere keer als hij optrekt hoor je het zware ronken van de motor, super genieten. En nog lekker snel in Camagüey ook, want hij scheurt er goed overeen. Waar je met de bus zes uur over zou doen deden wij nu in ongeveer vier uur en dat voor zo’n 7 CUC verschil per persoon. Stom dat we de bus richting Santiago de Cuba al besproken hebben, dat hadden we ook echt op deze manier moeten doen. Dat weten we nu dus voor de terugweg.

No Comments

Leave a Comment