Rennen alsof je leven ervan afhangt voor een tros bananen

17-02-2017 verblijven we 1 nacht in Camaguey

Casa Sra Maria Isabel Mestas Barreto Abellaneda No. 257 

E/ San Esteban y Callejon de Correa Camaguey, CP: 70100, Cuba

 

Als we Camagüey inkomen zien we heel erg veel karren met paarden die allerlei goederen vervoeren; bijna geen auto’s. We zitten hier op het platteland. Als we de stad binnenkomen zien we meteen een grote markt waar ze groenten en fruit verkopen, maar helaas zit het busstation hier nog heel erg ver vanaf. Toch heb ik de hoop dat we hier beter aan onze trekken, wat betreft fruit, kunnen komen. Ik heb Tygo tenslotte bananen beloofd vandaag. Dus maar hopen dat dat gaat lukken. Het lijkt ons niet handig om ons bij het busstation af te laten zetten, omdat we op “google.me” hebben gezien dat daar niet zoveel Casas dichtbij zitten. We laten ons daarom afzetten waar de Spanjaarden ook uitstappen. We gooien onze grote tassen op een pleintje neer en draaien er een groot slot omheen met de bedoeling dat ik Tygo ga vermaken op dit pleintje en Vincent op zoek gaat naar een geschikte Casa.

Tygo is al snel onhandelbaar. Een jongetje dat wegloopt, slaat en schopt wanneer je hem oppakt en een stel tassen die je tegelijkertijd in de gaten moet houden, maakt dat ik enorm blij ben om Vincent aan te zien komen lopen met twee dikke duimen omhoog en een brede glimlach. Hij heeft weer een deal gemaakt voor 20 CUC voor een overnachting in een heel erg leuk stulpje. Weer een huis met een enorme binnentuin met allerlei leuke zitjes en een grote keukentafel om in de avond lekker aan te kunnen zitten.

Maar wat een stelletje chagrijnen deze mensen. Geen vriendelijk woord, amper “Hola” kan ervan af. Gelukkig is het maar voor een nachtje en we zijn ook wel heel erg verwend met onze vorige Casas. Na een kort slaapje hebben we nog ruime tijd om door de winkelstraat heen te lopen. Wederom nietszeggende winkeltjes en eettentjes. Ben bang dat het hier wel weer eens lastig kan worden om straks aan een vegetarische maaltijd te gaan komen. Afijn wanneer we de winkelstraat uitlopen lopen we over een spoor heen en zien we dat we in een veel armere wijk terechtkomen. Waar de mensen in de winkelstraat helemaal niet vriendelijk waren en harde gezichten hadden zijn de mensen hier juist uiterst vriendelijk, toegankelijk en spraakzaam. We kijken wat rond bij een paar karretjes met groenten en fruit (stel je daar niets bij voor wat betreft aanbod).

Vanzelfsprekend hebben ze geen eetbare bananen, alleen maar van die grote bakbananen. Tot we bij een stalletje komen waar de eigenaar van de kar zegt: “wacht maar ik ga wel even voor je rondvragen”. “Nee dat hoeft niet” zeggen we “bij die andere karretjes zijn we zelf al geweest”. “Nee,” zegt hij “wacht nou maar. Ik regel het voor jullie!”. En hij rent weg als een dolle en dan overdrijf ik echt niet. Straten ver gaat hij totdat we hem niet meer zien. We besluiten zijn kant maar op te lopen dat maakt het straks wat makkelijker om te onderhandelen zonder dat al die pottenkijkers rond zijn karretje om ons heen staan. We hebben natuurlijk geen zin om nu de hoofdprijs te moeten betalen, omdat hij ze ongevraagd voor ergens anders vandaan moet halen.  Vincent en ik besluiten ieder een kant van het huizenblok op te lopen, zodat één van ons hem zeker weer gaat tegenkomen. Vincent fluit en ja hoor daar is hij, hij komt een winkel uit geeft ons een hele grote zak met bananen. “Hoeveel moet dat dan wel niet kosten en we hoeven toch niet die hele grote tros”. “20” roept hij “ik zie jullie wel weer bij mijn stalletje, want die kan ik niet langer alleen laten” En weg is hij weer en wij er weer achteraan met de tros bananen. Hij is wel goed van vertrouwen die man zeg om zijn karretje zomaar alleen te laten en daarna ons met een grote tros bananen. We snappen er niets van zou hij echt maar 20 CUP cent vragen voor zo’n grote tros bananen, wetende dat 25 CUP cent gelijkstaat aan 1 CUC of 1 Euro. En ja hoor hij begint voor ons te tellen. 1 CUP per banaan. En dan komt hij op ongeveer 20 bananen. Vincent wil ze dan graag allemaal kopen zodat we ook nog wat zwervers een banaan kunnen aanbieden. Echt Vincent weer, de lieverd. We geven hem 1 CUC en zeggen dat het zo goed is. “Nee” zegt hij “ik ben geen boef” “20 CUP is niet gelijk aan 1 CUC dus je krijgt er nog vijf terug”. “Nee meneer het is echt goed zo, op voorwaarde dat wij een foto van je mogen maken”.

En zo hadden we een enorme tros overheerlijke, zoete bananen en een heel grappig foto van de man (met gele shirt) die zijn benen uit zijn lijf rende voor een tros bananen voor Tygo.

Onderweg terug op zoek naar een restaurant om te eten lukt het ons alvast om een aantal bananen uit te delen aan mensen die vrijwel zeker honger hebben.

En aangezien wij dat ook hebben wordt het nu toch echt tijd om ook weer wat te zoeken. Hoe het kan weet ik niet maar we raken altijd weer afgeleid door van alles en nog wat. Muziek uit de huizen, Salsa dansende kinderen in een dansschool en dan zitten we weer te laat in een eetgelegenheid. Dan zijn we moe, hebben honger en is Tygo ook niet meer op zijn vrolijkst. Ook in het restaurant van vanavond wil hij niet eten, behalve van de bananen die we die middag hebben gekocht en loopt hij alleen maar op de bank te springen. We moeten hem meer laten slapen, want dit is echt niet grappig meer. Hup in de draagzak de regen in, snel terug naar de Casa. Vroeg naar bed want morgen gaat de wekker om 5.00 uur en is het wel prettig als we allemaal, inclusief Tygo, met een redelijk uitgeslapen hoofd de bus ingaan; want het wordt weer een ritje van een uur of acht.

2 Comments

  • Tanha May 31, 2017 at 5:59 pm

    Hoi Jorien Vincent en Tygo wat is het toch genieten met jullie belevenissen en watveen fantastisch bananenverhaal. Heerlijk te ontdekken dat er ook mensen zijn die het heel erg goed bedoelen. Wel frappant dat de mensen in arme wijken vriendelijk en behulpzaam zijn itt tot mensen die het beter hebben. Zij hebben echt een andere rijkdom! Ik geniet optimaal van jullie verhalen maar ook van de mooie foto’s. Vooral zo doorgaan. Veel liefs

    Reply
  • Ria kuiper June 1, 2017 at 5:38 pm

    Smullen weer, dank je wel

    Reply

Leave a Comment