De beste Pizzeria van Santiago de Cuba

 

Het is een grote Casa met een stuk of zeven kamers. Wij hebben de enige kamer beneden. Vincent denkt dat het misschien een leuk idee is om ook een paar dagen op het dakterras te gaan slapen, zodat Tygo hier meer zou kunnen bewegen. Er is echter nog een trap naar een tweede dakterras, die niet afgeschermd is. Mogelijk toch te gevaarlijk voor Tygo en het wordt hier gedurende de dag heel erg warm daarom besluiten we toch beneden te blijven.

 

Tygo krijgt alle aandacht van de huishoudster en de drie zussen die hier lijken te wonen. Iedere keer dat hij langs de huiskamer of de keuken komt bieden ze hem wat te eten aan. Van soep tot lolly’s. Pas aan het einde van de week kan ik voldoende Spaans om ze uit te leggen dat het heel lief is dat ze hem van alles willen geven, maar dat hij daarna zijn gewone eten niet meer wil eten. Of mijn uitleg gaat helpen is nog maar sterk de vraag.

Om half negen moeten we aanwezig zijn voor onze Spaanse les. We besluiten de eerste morgen een taxi te nemen om zeker te weten dat we op tijd zijn.

Bij aankomst van de leraren nemen ze ons mee naar een ander huis in de buurt. Er zijn slechts twee andere cursisten aanwezig. Een Oostenrijkse man (Peter), die al heel goed Spaans blijkt te spreken en een Duits meisje (Pia) die al drie weken een cursus in Havana heeft gehad en nu 3 weken een cursus in Santiago de Cuba gaat volgen. Ze leggen ons uit dat Tygo met Orisel meegaat, de Spaanse dame die deze morgen ook aanwezig is. We begrijpen dat hij met haar mee naar huis gaat. De schrik slaat me om het hart als ik begrijp dat ze ergens vlak bij onze Casa blijkt te wonen en met Tygo ongeveer 30 min door de stad moet lopen. Ik vind dit veel te gevaarlijk. Hij kent Orisel nog helemaal niet en bovendien accepteert Tygo het niet om met iemand aan de hand mee te lopen. Het plan wat ze bedacht hebben gaat hem wat mij betreft niet worden.

Orisel maakt overigens wel heel makkelijk contact met Tygo en hij accepteert ook dat ze hem optilt. Op zich is dit een goed teken, aangezien hij zich dit nog niet door iemand anders in Cuba heeft laten welgevallen.

Ze snappen ons probleem en stellen voor dat zij met hem in het park gaat spelen ietsje verderop. Het park is afgesloten met een hek, dus hij kan er niet uit.

We spreken af dat Tygo de volgende dag wel bij Orisel thuis zal verblijven en zij hem om 8.20 bij onze Casa komt ophalen. Na de les vandaag zullen wij met haar meelopen om te kijken waar zij woont, waarna zij dan met ons meeloopt om te weten waar ze Tygo moet ophalen.

De les is erg leuk, mede doordat we het erg hebben getroffen met de Cubaanse lerares genaamd Nuris van een jaar of 74. We krijgen les in het huis van Alexis, een man alleen, die gedurende de ochtenden dat wij er zijn aan een auto sleutelt voor het huis.

We krijgen les met zijn tweeën, aangezien de Oostenrijker een te hoog niveau heeft en de Duitse net begonnen is. Onze lerares test snel wat we wel en niet weten en dan gaan we als een speer door de werkwoordsvormen. Tijdens het afgelopen jaar hebben we uiteraard de tegenwoordige tijd gehad en zijn er kort twee andere werkwoordvormen aangestipt. Onze lerares ging meteen full speed van start totdat het ons duizelde aan het einde van de les.

 

We sloegen allebei op slot, konden geen pap meer zeggen en waren doodmoe.

Ik trok het dan ook helemaal niet dat we na de les in het huis ernaast nog gingen bespreken hoe we het verder met Tygo gingen regelen, want om tot de beste oplossing te komen lijken de Cubanen erg lastig te vinden. Ze dragen allemaal verschillende oplossingen aan, herhalen honderd keer hetzelfde allemaal erg vermoeiend.

Wanneer ze er dan eindelijk uit zijn is het tijd om te gaan. Tygo is in alle staten. Hij rent door het huis met viltstiften en is niet echt van plan mee te gaan. Wanneer de vilstiften worden afgepakt begint hij keihard te schreeuwen, waarop ze hem meteen de vilstiften weer teruggeven. Vincent staat het niet toe en wil hem op mijn rug doen. Vergeet het maar. Hij begint weer te schoppen en te slaan en Orisel probeert te helpen door de draagzak aan de andere kant om mijn arm heen te doen, terwijl Tygo er nog helemaal niet goed inzit, keer op keer weer. Tygo begint te gillen als een dolle. Pffff jongens bedankt tot ziens laten we naar buiten gaan, dan lossen we het daar verder wel op, aangezien iedereen zich ermee probeert te bemoeien. Ken je dat ….?

Slot van het liedje wordt dat Vincent hem de hele terugreis van ongeveer 30 minuten op zijn arm draagt, omdat hij niet wil lopen en niet in de draagzak wil. We lopen eerst naar het huis van Orisel en daarna naar onze Casa.

 

Orisel

San Francisco N144 e/ Padre Pico y Gallo

Movil: 623724 

 

Haar huis heeft net als alle andere huizen een buitendeur met een hek ervoor, zo kunnen ze het hek dichtlaten en de buitendeur opengooien, zodat er de hele dag frisse lucht binnenkomt en ze contact met de buitenwereld hebben. Negen van de tien keer staat de deur gewoon de hele dag wagenwijd open en zitten de mensen op de dorpel van hun huis of op de stoep. Elk huis heeft tenminste één of meerdere schommelstoelen. Ook in Orisel ’s huis staan er twee in de huiskamer. Voor de rest staan er langs de wand nog twee smalle houten banken met kleine roze kussentjes erop en een heel oude televisie. In de rest van het huis lijken ze gewoon op het beton te leven. Ik mag Tygo verschonen op haar bed en zie dat er alleen een klein tweepersoonsbed in haar slaapkamer staat met een smoezelig overtrek zonder laken en een heel klein gammel rekje waar ze enkele kleren van haarzelf heeft hangen. Voor de rest is de kamer helemaal leeg.

Glas in de ramen kennen ze niet in Cuba. In alle ramen zitten houten lamellen, die open of dicht staan. Wanneer ze hier morgen op gaat passen vragen we haar of ze de deur of het hek voor de deur dicht wil laten gedurende de dag, om te voorkomen dat Tygo naar buiten kan rennen. Het is n.l. een heel drukke straat waar ze aan woont.

Wanneer ook Orisel weet waar wij op dit moment wonen en waar ze moet zijn om hem op te halen gaan we direct op pad om in het ons wel bekende tentje geroosterd brood met omelet te halen. Het eten verloopt rommelig. Tygo is dood en doodmoe en wij ook. Tygo gaat achter ons op de grond liggen en wil helemaal niets. Met moeite krijgen we hem mee naar huis. Het is me een klein draakje van jewelste als hij moe is. We moeten er echt voor gaan zorgen dat we een ritme krijgen met hem hier, anders put hij ons en zichzelf uit. Hij heeft het nu uitgevonden om keihard te gaan gillen wanneer hij zijn zin niet krijgt. Ook is hij zijn oude gedrag nog niet verleerd om zichzelf op de grond te werpen en heel hard te gaan huilen, slaan en schoppen. Het is een pittig ventje, die duidelijke grenzen nodig heeft maar ook rust, reinheid en regelmaat. Ook heeft hij een erg gevoelig huidje waardoor hij nog steeds iedere keer last heeft van heel zere billen na het poepen. We hebben er al van alles opgesmeerd en inmiddels ook op advies van de broer van Vincent Maizena opgesmeerd, wat bijzonder zou moeten helpen. Ik hoop het want hij heeft goed pijn aan de poeperd. Afijn thuis gaat hij onder veel protest direct naar bed. Ik ben zelf ook helemaal kapot en sluit de ogen ook voor een paar uurtjes, terwijl Vincent lekker tijd voor zichzelf pakt op de Tablet.

En dan is het feest. We gaan vanavond eten bij de beste pizza tent van Santiago de Cuba: Fontana di Travi, in de straat Jose Antonio Saco (Enramadas). Zaterdag en zondag hebben we gezien dat de mensen buiten stonden te wachten totdat ze binnen een plaatsje konden krijgen. Ik verheug me er nu al op.

Vanavond is het niet zo druk en kunnen we direct terecht. Vincent bestelt voor zichzelf een spaghetti en voor mij een pizza vegetales (met groenten dus). Die pizza staat niet op de kaart en ik vergeet weer te vragen wat hij kosten moet.

Je gelooft het niet maar het eten is walgelijk. Op de pizza zit doorgekookte blikgroenten (van die blokjes wortel, doperwtjes, iets van knolselderij) en de spaghetti van Vincent is zo melig als wat. Ze hebben het zetmeel er niet afgespoeld na het koken waardoor hij mega melig is geworden en de saus bestaat uit ketchup en dan zodanig weinig dat je hem nagenoeg niet proeft. In een boekje wat we hebben gelezen over Cuba stond vermeld dat de kwaliteit van het eten in hetzelfde restaurant elke avond kan verschillen. Ik ga er maar vanuit dat vanavond de kok ziek was. Maar wat ik ook weet is dat ik het niet nog een andere dag ga proberen om te ervaren of hij misschien weer beter is.

Als we afrekenen zijn we ook nog 14 CUC kwijt, wat me pijn doet in de portemonnee. Een dikke baal had ik ervan. Vroeg naar bed voor mij met wederom weinig maagvulling. Hoop toch dat hier snel een einde aan komt.

1 Comment

  • Tanja June 19, 2017 at 4:48 pm

    O heerlijk die weerstand van Tycho. Probeer je er maar niet door te laten leiden. Spannend, jullie gaan even een tijd spaanse les volgen. Wat jammer van de beste Pizzeria. Hoop ook dat het gauw ophoud anders wordt je een rammelende bottenzak! Veel plezier xxxxx

    Reply

Leave a Comment