Alles uitverkocht

Tygo begint aardig aan het ritme te wennen en vindt het erg leuk bij de oppas. Hij mag daar televisiekijken en meteen als we binnen zijn duikt hij in de stoel en zegt dat hij televisie mag kijken. Orisel is er inmiddels ook achter dat Tygo soms een beetje “intranquilo” kan zijn. Het feit dat hij hier bijna de hele ochtend televisiekijkt en hier juist overprikkeld van raakt zien we maar door de vingers. Voor haar is het ook lastig om hem een hele ochtend te moeten vermaken wanneer je niet echt kinderspeelgoed in huis hebt of naar buiten kunt om met hem te spelen.

Het is in ieder geval fijn dat we hem hier met een gerust hart achter kunnen laten. Het voelt goed bij haar, ze is echt super zorgzaam en heel erg oplettend; daar kunnen wij nog wat van leren.

Toen wij deze week de “Plaza” vlak bij ons huis hadden ontdekt liep ik daar even naar binnen om te kijken welke groenten en fruit ze verkochten. Ik had niet gezien dat Tygo snel achter mij aanliep en Vincent had de gaten in de stoep ook niet gezien. Tygo was er op dat moment niet dichtbij ofzo, maar toch kwam er een man op Vincent afgerend, druk gebarend en toch wel enigszins pissig. Hij maakte ons duidelijk dat we beter op ons kind moesten letten aangezien er gaten in de stoep zaten bij de “Plaza” van ongeveer een vierkante meter en wel een metertje of anderhalf tot twee diep. Goed van die man, want wij hadden het niet gezien. Welke achterlijke overheid laat dit zo liggen, zonder hekje eromheen of pionnen of wat dan ook. Sindsdien zijn we hierop bedacht en hebben we al veel meer van dit soort situaties gezien. Cuba niet echt veilig voor kinderen dus.

Vandaag lopen we een iets andere route, waardoor we langs een enorm ijspaleis lopen. Een gigantische plek waar op allerlei punten ijs verkocht wordt. Lijkt me een goed idee om daar op de terugweg even een ijsje te halen.

Tijdens de les gingen we weer als een speer. We zijn werkelijk door alle werkwoordsvormen heengelopen, die er zijn in het Spaans en hebben uiteraard niet alleen de “regulares” maar ook een groot aantal “irregulares” behandeld. Hiernaast hebben we nog een hele hoop andere nieuwe dingen geleerd, die belangrijk zijn om te weten in het Spaans. We hebben aan de hand van plaatjes zelf een stripverhaal moeten maken en kennisgemaakt met de moderne versie van Roodkapje. In deze versie van Roodkapje eet de boze wolf Roodkapje niet op, maar schiet Roodkapje de boze wolf neer met een pistool. Heel kindvriendelijk dus …

Wat we ook hebben geleerd is om niet langer Papaya’s te bestellen in Cuba. Een Papaya is namelijk een ander woord voor een vagina. Wanneer je dus vraagt aan een vrouwelijke verkoopster “cuanta cuesta su Papaya”, dan hoop ik dat je je hardloopschoenen aan hebt, voordat ze je met haar handtas verrot heeft geslagen.

Een heel nuttig cursus dus, in vele opzichten…

Maar helaas geen ijsje op de terugweg. Die mensen zijn hier helemaal gek geworden. Ze staan met rijen dik voor de ijskramen. De ene kraam verkoopt chocolade, de andere aardbeien en zo nog andere kramen met andere smaken. Ze hebben zelf ijshoorntjes bij zich, nog heel of half afgevreten, of plastic bakken om het ijs in te doen. Niet voor de hele familie, nee de meesten alleen voor zichzelf. Het is echt niet verwonderlijk dat de mensen hier zo dik zijn. Er is schaarste aan gezond eten en wat er genoeg is zijn hamburgers, pizza’s, ijs, vlees, wit brood en mier zoete taarten.

Omdat ze zulke grote hoeveelheden per persoon afnemen, duurt het eeuwen voordat wij aan de beurt gaan zijn. Dus dan maar even doorlopen en vanavond in het centrum iets zoeken waar we een ijsje kunnen eten. Dat gaat vast goedkomen. Onderweg halen we zoals gewoonlijk weer Cake uit de “Dulceria”, 2 voor 0.60 CUC en lekkere gezonde dingen voor op brood.

Iedereen in de buurt van Orisel’s huis heeft inmiddels met Tygo kennisgemaakt en heeft Tygo ook een speelkameraatje bij Orisel in huis van zijn eigen leeftijd.

Wanneer Tygo slaapt gaat Vincent naar “Viazul” om een Guagua te reserveren (zo noemen ze hier een Cubaanse bus). En er is geen enkel probleem. Dit keer is er gewoon plek.

We hebben besloten om aankomende zondag door te reizen naar Baracoa. De oudste plaats in Cuba, helemaal ten oosten van Cuba aan de kust. We hebben ons laten vertellen dat hier een natuurpark is met “Animales”. En om eerlijk te zeggen hebben we allebei wel behoeften aan natuur, wandelen, lekker zwemmen in de zee. Weg uit de stad.

We gaan vanmiddag in ieder geval op zoek naar een grote bak met ijs, dat hebben we Tygo tenslotte beloofd. Tygo is wat vroeger wakker vandaag en daarom zijn we wat vroeger in de avond op pad. Wat ons doet besluiten om eerst even langs de haven te lopen. Misschien kan Tygo daar nog wat spelen met wat andere kindjes en wij nog een zakje popcorn scoren. Als we bij ons het straatje naar beneden lopen, wat de andere kant is van wat we normaal gesproken lopen, komt er na de bocht vrijwel meteen een Cubaan naast Vincent lopen. Duwt mij zowat aan de kant en begint op Vincent in te praten om bij zijn restaurant te komen eten. Hij blijft maar doorgaan, wat maakt dat ik behoorlijk geïrriteerd raak. Ik begin tegen hem te praten, maar hij luistert niet. Dan tik ik hem op de schouder en stel hem de vraag hoe hij het zou vinden als hij iedere dag van de week door mensen zou worden aangesproken om te vragen of hij bij ze komt eten. Opeens kan hij geen Engels meer. Meteen komt er een andere vent op ons af, met nog maar een paar tanden in de mond, die naast mij gaat lopen en vertelt dat hij van de Maffia is.

Doorlopen zegt Vincent en dat is beter ook want ik raak zwaar geïrriteerd van dit soort lui, wat misschien niet heel erg handig is. Er komt gelukkig geen vervolg en we worden verder met rust gelaten. Het duurt even voor ik het van mij af kan zetten, omdat het bij de haven al niet veel beter is met de sfeer deze avond. Niet echt een plek om vanavond te zijn.

We besluiten terug te lopen om ons ijsje te gaan scoren. Eerst naar het ijspaleis aan het eind van de winkelboulevard, waar ik ijsklontjes had gehaald voor Tygo zijn voorhoofd.

Wanneer we er klaar voor zitten om te bestellen komt ons ter ore dat ze in dit enorme ijspaleis vanavond alleen maar Chocolade ijs hebben. De andere smaken zijn niet geleverd. Dus alle ijsjes op de menukaart kunnen vandaag alleen maar van chocolade ijs worden gemaakt. En laat dat nu één van de weinige smaken zijn die ik echt niet lust.

Naar het volgende ijspaleis dan maar. Daar staat een bord voor de etalage met de smaken, die ze vandaag hebben. De smaak die erop staat die ik lust is “banaan”, maar als we binnenkomen is de banaan toch ook echt op en vandaag niet meer te krijgen.

Vincent besluit in de tussentijd even een hamburger te bestellen bij het tentje waar hij deze week al eerder een hamburger had gehaald en wat blijkt: de hamburgers zijn uitverkocht.

Uit armoede zijn we yoghurt gaan halen bij de supermarkt waar ze babymelk en yoghurt verkopen. De winkel waar ik al eerder over vertelde met de dames die te beroerd zijn om je te komen helpen. Wel zie ik dat ze hier van die grote 400 grams bakken ijs verkopen. Zou het dan toch gaan lukken vandaag…

En ja hoor ze hebben dan wel geen vanille maar wel chocolade ijs voor Vincent en Sinaasappel – Guayaba ijs voor Tygo en mij. Met de buit onder de arm op een drafje naar het park om met onze zelf meegebrachte lepeltjes ons ijsje te gaan verorberen.

Blijkt het ijs helemaal zacht te zijn. Niet door de warmte maar omdat ze niet goed ingevroren zijn geweest en de hele buitenkant kleeft als een achterlijke. Uit armoede en met gevaar voor Salmonella hebben we ons bakje toch leeg gelepeld met in ons achterhoofd de hoop op betere IJstijden.

 

1 Comment

  • Tanja June 20, 2017 at 6:49 am

    Getver dat verhaal van dat gat in de weg. Moet je toch niet aan denken. Naar die mannen die zich zo agressief opdringen. Voel je je niet veilig!
    Jullie moeten wel echt op pad voor je eten he? In dit geval voor een lekker ijsje!
    Weer veel liefs en ik reis mee naar het volgende verhaal😘

    Reply

Leave a Comment