Dan regelt pappa het zelf wel even

Vandaag zijn de Spaanse lessen tot een einde gekomen. We hebben ongelooflijk veel geleerd, wat maakte dat wij er beiden het laatste uur genoeg van hadden. Het hoofd zat vol. Tijd om nu heel erg veel met alle tijden te gaan oefenen en veel woorden bij te gaan leren. Het was echt de moeite waard, 4 uur les per dag. Als we alles onder de knie kunnen krijgen wat we de afgelopen week hebben geleerd dan moeten we heel ver kunnen komen deze zes maanden. Van de lerares van Pia krijgen we ook nog een adres voor een Casa Particulares in Baracoa.

We nemen afscheid van onze lerares en spreken nog even kort met Pia het plan door voor zaterdag. We willen er graag met zijn vijven op uit trekken. Peter, de Oostenrijker weet nog niet zeker of hij meegaat, maar we kunnen de kosten nu in ieder geval al door drieën delen.

Pia belt ons vanavond nog even om alles te bevestigen.

Voor Tygo was dit ook de laatste dag. Hij heeft er geen besef van, maar ik merk dat Orisel zich in deze paar dagen aan ons kleine ventje is gaan hechten. We maken nog wat foto’s en wat filmpjes en beloven dat we elkaar zullen schrijven als we weer in Nederland zijn. Ze biedt nog aan om eventueel vaker op Tygo te passen, maar aangezien we zondag al weggaan en morgen een dagje weggaan heeft dat weinig zin meer. Ze wil hem nog wel heel graag even zien voordat we weggaan zondag en daarom spreken we af dat ze zaterdagavond om half acht nog even langskomt om definitief afscheid te nemen. Zij is een echte lieverd.

In de middag moeten we echt CUC’s voor CUP’s wisselen bij de bank, aangezien we best veel met lokaal geld kunnen betalen. Ik besluit water te halen en Vincent gaat vast een nummertje trekken bij de Bank. Wanneer ik terugkom is hij nog niets opgeschoten. Volgens zijn zeggen zitten de meeste bankbedienden niets te doen. Gezellig met elkaar te kletsen of zogenaamd administratieve werkzaamheden te doen. En dan begint Tygo vervelend te doen op mijn rug. Hij zet het op een schreeuwen, wat normaal gesproken zeer irritant is, maar in dit geval een uitkomst. Er kwam meteen een mannetje aanlopen om aan te geven dat we bij één van de loketten terechtkonden.

Wanneer Vincent geholpen wordt, word ik gewenkt door een oudere mevrouw, het loket ernaast, Vervolgens steekt ze een heel verhaal af over het feit dat het niet veilig is om mijn kind op mijn rug te dragen. Dan zou ik het gevaar van achteren niet zien aankomen. Bijvoorbeeld wanneer slechte personen mij besluipen. Heel lief bedoeld maar na vijf minuten ben ik er wel klaar mee. Ik lach een aantal keer vriendelijk en ben blij dat Vincent klaar is, zodat we naar buiten kunnen.

Deze avond weten we dat we in ieder geval weer lekker kunnen eten bij het restaurantje wat ons woensdag ook al zo goed bevallen was. Ik heb niet echt honger maar geniet wel van een enorme emmer thee die ik hier heb kunnen bestellen. Tygo wil wederom niet eten en daarom besluiten we als Vincent klaar is toch nog even langs het ijspaleis te lopen. Ik heb ooit gelezen dat ijs ook uit een volwaardige maaltijd qua voedingsstoffen zou moeten bestaan. Dus dan maar ijs eten zou ik zeggen.

En wat denk je, vandaag hebben ze ook andere smaken: Malta, Guayaba en Vanille.

5 bolletjes voor nog geen 5 CUP niet te geloven. We bestellen samen een schaal met 5 bolletjes als voorgerecht, als hoofdgerecht en als ….nee drie gangen werd ons een beetje te veel.

Mijn vader zou zeggen hoezo… dat moet toch makkelijk kunnen…

En dan krijgen we een telefoontje van Pia. Alles is geregeld voor morgen, we gaan om half tien weg vanaf de plek waar de cursus werd gegeven. De trip die we wilden maken met elkaar werd georganiseerd door het cursus instituut. Michael, een neger met dreadlocks zou de coördinator zijn van de trip. Wij hadden Pia gevraagd of zij Michael wilde vragen of de taxi ons zou kunnen ophalen, aangezien wij anders eerst 30 minuten hun kant op zouden moeten lopen. Pia had begrepen dat dit te ingewikkeld zou zijn, wat maakte dat Vincent direct op zijn achterste benen stond.

We worden toch altijd opgehaald door een taxi collectivo bij onze Casa was zijn gedachte en gelijk had hij. Omdat Pia er ook niets aan kan doen besloot Vincent Michael zelf te bellen. Hij kreeg iemand anders aan de telefoon, terwijl Michael ernaast zat, maar die kon of wilde blijkbaar niet aan de telefoon komen. En wat bleek nu? De hele trip kon niet doorgaan aangezien de auto stuk was kregen we te horen! Hoezo afspraken maken? Dit waren we niet gewend van Cubanen, want die zijn toch echt wel van afspraken en Duitse punktlichkeit.

En een alternatieve auto kon ook niet gevonden worden voor morgen, terwijl hier in het centrum op elke hoek van de straat een taxi collectivo wordt aangeboden. Vincent belde Pia om haar te vertellen dat hij zelf wel wat zou regelen en dat we hoe dan ook morgen een leuke trip gingen maken.

En dat vind ik zo super aan Vincent. Hij spreekt gewoon iedereen aan, redt zich overal uit, regelt dat dingen voor elkaar komen; zoals ook in dit geval.

“Ana” van de Casa lag al met één van haar zussen op bed soaps te kijken met de deur dicht.

Vincent heeft geen schroom, klopt gewoon aan en legt de situatie uit. Hij krijgt het voor elkaar dat zij voor hem gaat bellen naar 2 bekenden en heeft binnen een mum van tijd een passende oplossing. Dan belt hij Pia en vertelt haar dat zij en Peter, mocht hij mee willen om 9 uur worden opgehaald bij haar Casa en de taxi dan doorrijdt naar onze Casa om ons op te halen. Dat we eerst naar een kasteel gaan en dan de rest van de dag lekker naar het strand gaan.

Pia is helemaal akkoord.

Om half tien de volgende ochtend staan Peter en Pia met de taxi voor onze deur.

Bravo Vincent, goed geregeld. Ik vind het echt heel knap hoe hij het allemaal aanpakt.

 

Oh ja, ook nog een leuke mop: hoe krijg je zoveel mogelijk Cubanen in een auto?

Of is het toch geen mop. Kijk zelf maar:

2 Comments

  • Tanja June 20, 2017 at 6:52 am

    Ben heel benieuwd naar jullie volgende trip. Vincent is een kanjer dat hj dat “even” regelt!!!
    Na deze reis ieder jaar naar Spanje om je spaans bij te houden? Zonder gekheid, heel knap van jullie dat jullie hier zoveel geleerd hebben. Top xxx

    Reply
  • Trees June 20, 2017 at 7:36 am

    Het waren weer prachtige verhalen. Ik had altijd nog in gedachte Cuba te bezoeken, maar zie er maar vanaf…ha..ha… Goed van Vincent om zo te kunnen handelen en zich niet te laten afschepen. Onze kleine Tygo die zijn willetje door wil zetten. Ben benieuwd hoe dat straks in Nederland bij ons oma’s gaat! Die kleine schat😉

    Reply

Leave a Comment