Zon, Zee, Palmbomen en Cocos Glacé

Peter en Pia

Peter, de Oostenrijker is een aardige vent maar wel een aparte. Hij wordt snel emotioneel. Hij windt zich erg snel op over dingen die hij in Cuba meemaakt. Hij vertelt ons dat hij laatst in huilen uitbarstte toen hij zich zwaar beledigd voelde toen de politie al zijn spullen wilde controleren. Het voelde voor hem alsof hij als een misdadiger werd behandeld. Hij zit in de Real Estate in Oostenrijk en werkt voor een bank. Hij werkt voornamelijk op projecten in Italië en Spanje, wat ook de reden is van het feit dat hij nu in Cuba een Spaanse cursus volgt. Hij is qua niveau al veel verder dan wij, echter wanneer we hem Spaans horen praten heeft hij een heel sterk Oostenrijks accent. Om te zien is hij niet moeders mooiste, maar heeft volgens zeggen wel in elk stadje een schatje. Hij is 3 maal gescheiden en vindt het heerlijk dat hij nu alle vrijheid heeft om te doen en laten wat hij wil. Hij vertelt ons dat hij overal vriendinnetjes heeft en noemt zichzelf een echte Don Juan.

Als eerste bezoeken we Castillo del Morro, wat echt de moeite van het bezoeken waard is.

Een goed onderhouden fort met uitzicht op de baai, Santiago de Cuba en de kustlijn. Vanuit de plek waar we zijn afgezet lopen we door een straatje met allerlei marktkraampjes en op het eind een restaurant naar de ingang van het fort. In de kapel van het fort zit zelfs een koor te zingen, echt een lust voor het oor.

We kunnen zelfs op het dak van het fort om van het uitzicht te genieten. Aangezien het snikheet is blijven we niet de volle 2 uur rondhangen; de tijd die ze aangeven dat je hier zou kunnen besteden. Na het nuttigen van een drankje in het restaurant hebben we zin om lekker met water en zand te spelen op het strand. Nog 25 kilometer rijden. Als we aankomen worden we verwelkomd door een alleraardigst stuk strand met palmbomen; in een soort baai.

 

Het water is hier in het eerste gedeelte perfect voor Tygo, omdat het heel ondiep is. De taxichauffeur geeft ons over aan een vriendje op het strand die ons verwelkomt. Dit vriendje geeft aan dat hij zal zorgen dat het ons de hele middag aan niets zal ontbreken. Zijn moeder kan vis, kreeft of vlees voor ons bereiden en uiteraard verzorgt hij ook de drankjes. Hij jaagt een paar meiden weg bij een rieten parasol, zodat wij daar kunnen liggen. “ho ho” zegt Vincent “hoeveel kost die parasol”. Beter eerst even vragen dan straks weer besodemieterd worden. Zo geschiedde het ook met de Oostenrijker. Hij had zich laten strikken om een lekker bordje vis door “la Madre” te laten maken. Hij had wel lekker gegeten maar wel een beetje een nare smaak overgehouden aan zijn lunch. De Cubanen hadden 30 CUP (niet CUC) moeten betalen en hem hadden ze afgezet met 20 CUC, wat dus neerkomt op 20 euro in plaats van 1,5 euro die de Cubanen hadden moeten betalen.

De baño (wc) heb ik voor de rest van de dag maar overgeslagen. Een stenen huisje ergens in het weiland, waar je eerst over een vuilnisbelt van afval heen moest stappen om vervolgens in het stenen huisje neer te stortten van de ammoniaklucht. Het deed mij kokhalzen. En wanneer ik het huisje uitstap zie ik twee ezels staan, vastgeknoopt met een touw aan de grond; in de volle zon. Beiden zo mager als het maar kan, meer dood dan levend. En dat vind ik dan weer het moeilijk om te accepteren dat ze over het algemeen anders omgaan met dieren dan in Nederland.

Los van het beeld van de ezels hebben we een heerlijke dag gehad op het strand. Tygo heeft contant in het water gezeten in zijn mooie, nieuwe zwempak. Hij vindt het water heerlijk en kan zich al aardig in het water voortbewegen als een hondje. Samen met Tygo en een aantal lokale kinderen heb ik een fort met grachten gemaakt, die we volgegooid hebben met water. Ik heb het idee dat de Cubanen zelf niet bedenken om dingen van zand te maken met hun kinderen. Ik heb dit tenminste nog niet op het strand gezien. De kinderen vonden het prachtig en ik kreeg steeds meer aanloop. Ik voelde mij net een soort rattenvanger van Hamelen. Op een gegeven moment is het weer tijd om te gaan met onze taxi.

En dan kan er maar één goede afsluiting hier in Santiago zijn en dat is eten in ons favoriete restaurantje, waar we al twee keer eerder geweest zijn. We weten dat het daar goed is, dus laten we vooral niet verder op avontuur gaan, want dat kan alleen maar tegenvallen en kost ongelooflijk veel tijd.

We besluiten zelf even langs Orisel haar huis te lopen, omdat we anders niet genoeg tijd hebben om te eten als we om half acht alweer terug moeten zijn bij ons Casa om haar te ontmoeten. We merken dat ze het echt lastig vindt dat ze Tygo niet meer zal zien. We proberen in ons beste Spaans nog wat te kletsen terwijl Tygo nog wat speelt met de buurjongen. Maar dan is het echt tijd om afscheid te nemen. Ze drukt mij op het hart om haar echt te schrijven en dat beloof ik haar. We geven haar nog een keer een extra tip als dank voor haar goede zorgen, wat ze goed zal kunnen gebruiken. Ze blijft bij de deur staan als we de straat uitlopen en we blijven achteromkijken en zwaaien, totdat we haar echt niet meer zien. De tranen biggelen inmiddels over mijn wangen. Zij heeft zo weinig en zoveel liefde te geven. Ik twijfel of we haar niet nog meer geld hadden moeten geven, maar Vincent stelt mij gerust dat het goed is zo. Meer geld zal het gevoel voor ons niet goedmaken dat wij het financieel zoveel beter hebben dan zij. We kunnen op zijn minst dankbaar zijn voor wat wij hebben en hier goed mee omgaan. Dat lijken mij mooie woorden.

En dan sluiten we die avond af met een goddelijk ijsje. Wanneer we in het restaurant zitten zien we dat onze buren iets zitten te eten uit een kokosnoot. Later zie ik Coco Glacé op de menukaart staan.

“Zullen we die voor Tygo bestellen Vincent”?

En dat blijkt de beste beslissing te zijn geweest van heel de vakantie. Een bevroren kokosnoot met daarin spierwit ijs met een subtiele kokossmaak en een dun laagje kokossnippers. De smaak van kokos is niet overdone, gewoon heel subtiel en het ijs is ijs en ijskoud. Gewoon goed diepgevroren, zoals het behoort te zijn. Na de eerste kokosnoot hebben we nog een tweede besteld. Immers op één been alleen kun je niet lopen. Wij hopen vurig dat wij elders in Cuba nog meer van die heerlijke kokosnoten mogen aantreffen.

1 Comment

  • Tanja June 21, 2017 at 5:57 am

    Wederom heerlijk verhaal maar nu met relaxte activiteiten. Lekker genieten op het strand en de afsluiting met het ijs is voor jullie, begrijp ik inmiddels, super! Wat moet je blijven oppassen dat je niet bedondert wordt en de hoofdprijs betaald. Op naar het volgende verhaal. Zager nog een staan inde mail😄😘

    Reply

Leave a Comment