De bus blijft hangen

We staan vroeg op vandaag. Nog even foto’s maken van de Casa. Van de drie zussen die “Casa Ana” vertegenwoordigen en Tygo de hele week met koek en snoep hebben verwend. En off we go.

Met de taxi op weg naar de Omnibus/el Guagua of gewoon Viazul. We moeten dit keer maar liefst een uur van tevoren aanwezig zijn en vertrekken om 8 uur voor een vijf uur durende busreis naar Baracoa.

Wanneer we Santiago de Cuba uit zijn word ik al helemaal blij, omdat ik zie dat de natuur verandert en we steeds meer een gebied in rijden met velden vol bananenbomen, palmbomen of metershoog gras. De natuur gaat steeds meer op Panama lijken. Heel veel groen en af en toe een strohutje waar mensen wonen en dan weer kilometers niets. Niet meer de drukte van de steden, maar gewoon puur natuur. Het lukt ons allemaal om lekker in slaap te dommelen, zodat de tijd best snel voorbijgaat.

Onderweg stoppen we één keer wat langer bij het huis van de buschauffeur. Slim om zo een stukje extra inkomsten te krijgen van drank en wat versnaperingen die ze aan ons verkopen. Alleen schandalig dat ze iedereen laten betalen voor het toilet. Het toilet wat neerkomt op een houten hutje waar ze een verhoging in hebben gemaakt met een gat erin. Het is lastig om erop te stappen en met je voeten om het gat te gaan staan aangezien ze het gat heel groot hebben gemaakt. En dan proberen om in het gat te mikken zonder over je eigen hielen heen te plassen. Het stinkt erger dan de hurk wc’s in Frankrijk. Niet tof maar wat moet je anders. Ja als je Vincent heet hang je de tuinslang gewoon uit je broek en plas je tegen de struiken van de heg aan.

Hoe verder we richting Baracoa komen, hoe meer we omhooggaan. Een prachtig uitzicht tussen de bergen. Hoe hoger we komen hoe steiler de wegen worden en hoe meer moeite de bus heeft om ons de berg op te trekken. De buschauffeur rijdt heel netjes en rustig door de bochten, maar schakelt af en toe te laat terug, waardoor de bus op een gegeven moment stilvalt midden op een steile helling. De buschauffeur krijgt de bus niet meer in de juiste versnelling om ons naar boven te trekken. Op dat moment krijg ik het Spaans benauwd. Ik zie de bus al achteruit naar beneden glijden, door de vangrail heen breken en naar beneden storten. Heel irritant dat ik naarmate ik ouder word steeds nerveuzer word in dit soort situaties en mij gevaar ga inbeelden, zonder dat er daadwerkelijk echt iets aan de hand is. Ik ben ook blij dat ik niet bij het raam zit, zodat ik niet hoef te zien hoe hoog we wel niet in de bergen zitten. Het duurt en het duurt en de bus maakt een oorverdovend, kreunend geluid. Er gebeurd niets we blijven hangen. En je verzint het niet: op hetzelfde moment dat de chauffeur de bus niet in de juiste versnelling krijgt wordt er in de bus het nummer “la muerta” (de dood) gedraaid. “Nu is het echt gebeurd”, zegt Vincent, “dit moet een voorteken zijn, dat kan niet anders”. Dit helpt uiteraard niet om mijn angst af te laten nemen. Gelukkig lukt het de chauffeur na een minuut of vijf om de bus in de juiste versnelling te krijgen en gaan we met een slakkengangetje de berg op. Het zal mij benieuwen hoe het met de remmen van deze bus gesteld is, straks als we de berg weer af moeten. Afijn dat is voor latere zorg.

En dan komen rond een uur of twee geheel “in one piece” in Baracoa aan.

Baracoa is 4 maanden geleden hevig getroffen door een Orkaan en dat is te zien aan de huizen. Vooral van de huizen die langs de kustlijn staan is bijna niets meer over. Alleen de muren lijken nog overeind te staan. En dan te bedenken dat de mensen hier nog gewoon wonen. Het huis van Orisel en haar moeder was in 2002 ook zwaar getroffen door Orkaan Sandy, die een gedeelte van hun huis had weggevaagd. Zij hebben in de loop der jaren hun dak weer kunnen repareren met spaanplaten.

Zoals ik al eerder vertelde zie je bijna geen enkel huis, waarvan alle verdiepingen af zijn. Meestal is de eerste verdieping intact, maar zijn de tweede en eventueel de derde verdieping zwaar beschadigd. En voor de mensen die helemaal pech hebben is dus bijna alles weg, behalve de buitenmuren. We zien zelfs een spookstraat, waarvan niets anders over lijkt te zijn dan enkel beton. Ik vraag mij af of het voor deze mensen ooit mogelijk is om hun huis weer opnieuw op te bouwen.

Bij het Viazul station regelen we een fietstaxi naar onze Casa, die midden in het centrum blijkt te zitten.

 

Van 26-02-2017 t/m 01-03-2017 slapen wij in Baracoa bij

Hostal “Las Palmas”

Rolando Labañino Lores Y la China

Coroneles Galano #25 % Marti y Maceo Baracoa Guantanamo

Casa: (53) 21643222 Movil: 54813403

Twee meisjes uit Duitsland, die we in de bus ook gezien hebben komen op hetzelfde moment als wij bij de Casa aan. Er zijn twee kamers die verhuurd worden op de tweede verdieping, waarvan wij er één krijgen. De kamers hebben een eigen opgang. Voor het eerst dus dat wij niet door het woonhuis van de bewoners hoeven. Aangezien we toch ruim zes uur in de bus gezeten hebben is het alweer een uurtje of drie voordat we een beetje op de kamer gesetteld zijn. En tijd voor Tygo om even een dutje te doen. Ideaal dat er hier twee tafels met stoelen voor de kamers staan Zo kunnen we Tygo even alleen laten, zodat hij minder prikkels krijgt en makkelijker in slaap valt. Hij maakt nu elke dag een flinke ruk van minimaal twee uur, wat maakt dat hij er een vrolijker mannetje van wordt en wij samen met hem.

Baracoa heeft een klein, maar gezellig centrum. Een hoofdstraat met hieraan een aantal kleine supermarkten, een winkel van wel meer dan 200 vierkante meter met slechts enkele diepvriezen met vlees erin en de mogelijkheid om flessen water te kopen. De rest van de winkelruimte is helemaal leeg.

Verder een klein winkeltje waar ze feestartikelen verkopen, een ruimte waar ijs besteld en gegeten kan worden, een paar kleine winkeltjes waar ze schoenen en kleding verkopen en een brood -en banketbakker. Ik heb vast nog wel een paar winkels gemist maar veel zullen het er niet zijn. Parralel aan de winkelstraat vinden we een parkje met bankjes waar je kunt internetten.

Een kerk, het gemeentehuis, wat restaurantjes, een hotel, twee banken en wat barretjes. Alles rondom het park is in frisse, felle kleuren geschilderd en goed onderhouden. Wanneer we het park in willen lopen spreekt een “sales mannetje” ons aan en vraagt of wij een taxi collectivo nodig hebben. Omdat we wel graag willen weten wat voor excursies er eventueel te doen zijn in Baracoa blijven we even met hem praten. Deze jongens vinden het over het algemeen erg lastig als je alleen informatie wilt en blijven aan je vragen wanneer je precies wilt boeken. Omdat we ons eerst willen oriënteren voordat we een besluit nemen wat wij de komende dagen gaan doen in Baracoa besluiten we door te lopen.

Wanneer we een tijdje later met een andere jongen staan te praten die ons aan fietsen voor de volgende dag kan helpen komt “Sales Man 1” er ineens tussen gesprongen en wisselt wat woorden met “Sales Man 2”. Vervolgens zegt hij tegen ons: “Ik dacht dat wij vrienden waren?”. Hij is duidelijk zwaar geïrriteerd en bang dat hij zijn business naar iemand anders gaat. Zonder verder wat te zeggen loopt hij geïrriteerd weg en als we hem later weer tegenkomen zegt hij geen boe of bah meer. Niet slim om dit gedrag te laten zien want onze business kan hij nu inderdaad verder wel vergeten.

Die avond eten we in een restaurantje in het verlengde van de winkelstraat, waar ze zelfs voor mij een vegetarisch gerecht hebben en voor Tygo patatjes.

Voor de volgende dag hebben we rond de klok van tien 2 fietsen geregeld en het plan om een waterval te gaan bekijken op zo’n 8 kilometer van het centrum van Baracoa. Ben benieuwd wat voor gekke en mooie dingen we morgen weer gaan zien.

 

1 Comment

  • Tanja June 21, 2017 at 7:06 am

    Horror dat busverhaal. Ik dacht dat de chauffeur jullie zou laten uitstappen om verder te kunnen rijden maar dat dus niet. Herken je angstgevoel wel wat er allemaal kan gebeuren. Ik ook de afgelopen haren veel angstiger. Vooral hoogtevrees. Kan niemand meer naar balustrade o i d zien lopen of mijn buik doet pijn. Ben benieuwd naar de foto’s van de natuur buiten de stad. Enjoy xxxx

    Reply

Leave a Comment