Een eigen huis bouwen op het strand

Bij het ontbijt krijgen we chocolademelk en die is me toch lekker! Feit wil dat in Baracoa een chocoladefabriek staat en er dus makkelijk aan chocoladeproducten te komen is. In het park bieden ze ook overal chocoladerepen aan. Alsof je de korreltjes suiker ertussendoor proeft heerlijk.

Om tien uur staan we klaar in het park om “Salesman 2” te ontmoeten, die ons naar de fietsenmaker brengt. Eerst was er geen kinderzitje en toen ineens wel. Wat zoveel betekende als dat er uit de garage een antiek kinderzitje gevonden werd, die vakkundig door de fietsenmaker op maat werd gemaakt en aan de mountainbike werd gemonteerd. Als een prins zo heerlijk zat Tygo erin.

Op het moment van vertrek was het al snik en snikheet. Het fietsen was zwaar in deze hitte en met deze slechte wegen. Geen stukje asfalt ligt waterpas, overal bulten en kuilen. Hoe ze zo’n slechte weg aanleggen is mij een raadsel. Waarschijnlijk gieten ze het asfalt zo over de ongelijke zandgrond.

Het is wel super leuk om op deze manier de omgeving te verkennen. Lekker het dorp uit het platteland op, fietsen tussen de palmbomen en bananenbomen. Hier en daar een huis, een fabriek of een klein dorp. Ook passeren we de chocoladefabriek waar je moet zorgen dat je je neus dichthoudt want de lucht die er uit de fabriek komt is niet te harden.

We passeren bruggetjes met mooie watertjes, met zandbanken. We zien iemand in de verte zijn paarden in het water wassen. Zijn er toch nog mensen die goed voor hun dieren zorgen.

Het plan is om naar de waterval te rijden, maar al snel hebben we door dat we die niet gaan halen. Tygo is al snel in slaap gevallen op de fiets waardoor zijn hoofd iedere keer naar één kant valt en het te heet is om hem in de draagzak op de rug te nemen. Los daarvan heb ik binnen een mum van tijd een ongelooflijke zere kont van het zadel.

We besluiten daarom zo snel mogelijk op zoek te gaan naar een stuk strand waar we beschutting voor Tygo hebben, zodat hij nog even verder kan slapen en misschien ook later nog even kan zwemmen.

Al snel zien we een lang zandpad gelegen tussen 2 weilanden vol met palmbomen, wat lijkt te leiden naar de zee. Er staat geen bewegwijzering, maar er staat eveneens geen bordje dat het zou gaan om privégrond. Op onderzoek uit dus maar. Halverwege wordt er door 2 mannen in het weiland naar ons gefloten. Niet omkijken, gewoon doen alsof je neus bloedt en doorrijden Ze komen ons vast niet achterna. En inderdaad we hebben niemand meer gezien om ons van ons privé strandje af te jagen. Later blijkt dat we gezeten hebben aan Playa Toa. In de zee zwemmen gaat hem niet worden want de stroming is veel te sterk. Ook het strand is ruig en ligt vol met met afgebroken takken, boomstammen van palmbomen, kokosnoten, kokosbladeren etc. Allemaal blijven liggen na de orkaan en vandaag ideaal om dienst te doen als materiaal om een huis van te bouwen. Terwijl ik lekker uit lig te rusten op mijn handdoekje in de schaduw zijn Vincent en Tygo druk bezig materialen te verzamelen, waar ze een huis van gaan bouwen. De kennis die opgedaan is uit Expeditie Robinson kijken resulteert in een prachtige hut met keuken, keukengerei, televisie, zitbank en zelfs een oprit. De heren hebben maar heel even tijd om de overheerlijke ananas te verorberen die we onderweg gescoord hebben. We hebben van thuis twee plastic bekers, 3 plastic schaaltjes, een zakmes een lepel, vork en mes inéén meegenomen en daar hebben we al heel veel plezier van gehad om fruit te snijden en te eten. Helemaal voldaan springen we aan het einde van de middag weer op de fiets terug naar de fietsenwinkel, waar we rond een uur of vier de fietsen weer inleveren.

Volgens de Duitse dames zou het de moeite waard zijn om in de Casa te eten. Één van hen is ook vegetarisch en daarom gaan we op haar oordeel af om ook in deze Casa voor ons te laten koken. Hadden we dat maar niet gedaan. Vincent had begrepen dat de andere Duitse dame de dag ervoor een hele Dorade had gehad. Dat bleek voor vandaag niet op het menu te staan. Vincent kreeg een kleine moot van een of andere vis en helemaal vol met graten, die hij na iedere hap uit zijn mond moest vissen. Tussen de Duitse dames en ons voelde het niet alsof er een klink was. We kletsten af en toe wel wat uit beleefdheid, maar daar was alles mee gezegd. Jammer want anders hadden we wellicht de kosten van een excursie met ze kunnen delen. We moesten een beslissing nemen of we met een mannetje, die we vanuit de Casa kenden, mee zouden gaan op een excursie naar el Parque Alejandro de Humboldt. Volgens de boeken het meest indrukwekkende stukje natuur in Cuba.

De kosten zouden 45 CUC zijn voor een dag. Dit hield in vervoer naar het park en naar Playa Manguana, voor zoveel personen als er in de auto zouden passen. De entree van het park van 10 CUC p.p. zou je dan nog zelf moeten betalen. In het park zou je een Engelssprekende gids kunnen krijgen. Ik stel het de dames voor, maar ze hebben al andere plannen. Ze gaan morgen met een andere trip mee, met een paar mensen die ze ontmoet hebben. We besluiten de volgende dag op straat nog een beetje rond te vragen of er nog andere mogelijkheden zijn om bij het park te komen.

2 Comments

  • Tanja June 21, 2017 at 5:44 pm

    Leuk de strandhut. Daar had ik nou wel een fotootje van willen zien xxxx

    Reply
  • Trees June 22, 2017 at 5:55 pm

    Ja, van dat huisje hebben jullie vast wel een kiekje! Heerlijk relax dagje op het strand.

    Reply

Leave a Comment