Een communicatiestoornis bij de bank

Om 8.45 uur moeten we verzamelen bij het reisbureau. Vincent is al om 7.45 uur op om op tijd bij de bank voor de deur te kunnen staan. De bank zou gisteren tot 19.00 uur open zijn, maar was om onduidelijke reden al gesloten toen Vincent om 17.00 uur voor de deur stond.

Het moet voor 8.30 uur lukken om geld te halen, omdat we om 8.45 uur alweer paraat moeten staan bij het reisbureau voor onze tour naar het park.

In de tussentijd heb ik voor vandaag broodjes gesmeerd en de tassen gepakt. Om 8.30 uur komt Vincent hijgend binnen. Het was hem niet gelukt. Hij had zelfs iemand 2 CUC betaald om hem vooraan te laten in de rij, maar wegens een storing bij de bank kwam hij niet op tijd aan de beurt.

De enige optie om nu nog aan geld te komen was om na de excursie om 17.00 uur meteen langs de bank te gaan, in de hoop natuurlijk dat de bank vandaag wel tot 19.00 uur open zou zijn. Volgens het reisbureau zouden we ons hier geen zorgen om hoeven te maken. Gisteren ging de bank blijkbaar eerder dicht vanwege het feit dat zij op de laatste dag van de maand de maandafsluiting draaien.

Bij het reisbureau moesten we eerst wachten op een ander stel die ook naar het park zou gaan, maar nog even water wilden halen.

Wanneer het stel terug is van water halen blijkt er een probleem met de gids. Het andere stel wil een wandeling van 7 km maken wat zou betekenen dat er een gids te weinig is. Of wij het een probleem vinden om een Spaanse of een Duitse gids te nemen. Dat leek ons geen goed idee aangezien we de dag ervoor heel duidelijk hadden afgesproken dat we een Engelse gids zouden krijgen. Het lukte het reisbureau om het andere stel te overtuigen van het feit dat het beter was om een wandeling van 3 km te doen. Nu nog wachten op de Engelstalige gids, die nog van huis moest komen. Toen ook hij er eindelijk was moesten we nog steeds wachten en het was niet duidelijk waarom. Zien we ineens onze Duitse dames aan komen lopen. Ze gingen vandaag ook naar el Parque Alejandro de Humboldt zeiden ze. “Dat meen je niet” zeiden we “hoe kan het dan dat jullie er nu pas hoeven zijn?” “Wij zitten al vanaf 8.45 uur te wachten en zouden om 9.00 uur vertrekken”.

“Weet ik niet” zegt de bijdehandste van het stel en “sorry we moeten nu echt even naar binnen om te betalen”. Even later zien we ze weer naar buiten lopen, maar lopen zonder iets tegen ons te zeggen weg. Later hoorden we dat we al die tijd op hun hadden moeten wachten. Toen ze af moesten rekenen en begrepen dat de tour maar voor een wandeling van 3 km zou zijn, vonden ze de prijs te duur en haakten ze alsnog af.

Lekker bezig die dames. Ons eerst een uur laten wachten om vervolgens te zeggen dat ze alsnog niet meegaan. Overigens ook een fout van het reisbureau om zo lang op mensen te gaan wachten.

Eindelijk werden we dan toch opgehaald door de chauffeur en de gids om samen met het Tsjechische stel richting park te vertrekken in een oude Jeep met heel slechte vering.

We zitten met zijn vieren achterin. In de Jeep hebben ze tegen de wanden van de auto banken gemaakt, zodat je langs de ramen kunt zitten en de bagage middenin kan staan. We moeten de ramen opendoen om ons aan de raamsponning en aan onze bagage vast te houden, anders schudden we van de bank af. Tygo vindt het prachtig en lacht zich een aap. Vanaf die tijd roept hij iedere keer als iets beweegt “Hij doet schudden”.

Een stukje natuur filmen is er vanuit de auto niet bij, ik kan op deze manier met geen mogelijkheid de camera stilhouden. Best jammer want de weg naar het park toe is heel erg mooi. Het eerste stuk hebben we uiteraard al met de fiets gezien, maar ook de rest is heel erg de moeite waard. Veel bruggetjes en watertjes, waarschijnlijk zijtakken van de zee rechts van ons. Alleen maar groen, groen en nog eens groen. Bergen op de achtergrond en palmbomen en bananenbomen op de voorgrond. Onderweg komen we bijna geen auto’s tegen, wel een enkele kar die door een paard wordt voortgetrokken en veel fietsers. In tegenstelling tot andere dorpen of steden wordt hier enorm veel gefietst. Waarschijnlijk omdat er weinig autoverkeer is en de afstanden te overzien zijn, tenminste wanneer je niet buiten Baracoa hoeft te zijn.

Na zo’n anderhalf uur genoten te hebben van de natuur komen we aan bij het park. We worden samen met de gids gedropt en gaan op pad. We beginnen meteen goed met het beklimmen van heuvels met roodbruine grond. Boven aan de heuvels hebben we een prachtig uitzicht over het park. Al snel ben ik genoodzaakt om mijn camera weg te stoppen, omdat de gids aangeeft dat het gaat regenen. En laat ik nou net de regenponcho’s vergeten zijn mee te nemen. Ik doe een schietgebedje aan het Universum om het droog te houden, want met die rode grond hier gaat het enorm glad worden. We stijgen en dalen over smalle, moeilijk begaanbare paadjes, waar we ons moeten vasthouden aan leuningen, die ze langs de zijkant tussen de bomen gemaakt hebben.

Een tweede moeilijkheidsgraad betreft Tygo, die heeft op de één of andere manier ergens last van in de draagzak en wil alleen maar op de arm gedragen worden. Gelukkig is Vincent in staat om hem hele einden op de arm te dragen, anders hadden we daar mooi met hem gestaan. We kwamen er al vrij snel achter dat de broek die hij aanhad veel te strak om zijn benen heen zat, waardoor hij zijn benen niet goed kon spreiden. Vanaf het moment dat we hem zonder broek in de draagzak stopten was het probleem over. Gelukkig maar, want er waren ook stukken waar we hem op de rug moesten dragen, omdat we over water heen moesten of de paden zo stijl of smal waren dat Tygo op de arm houden niet meer had gekund. De gids wist ons veel te vertellen van de vogels, bomen, planten en de bloemen.

Ik was wel enorm aan het stoeien met mijn camera aangezien ik de meeste objecten niet goed scherp gesteld kreeg. Op een gegeven moment heb ik het maar uit mijn hoofd gezet en de camera weggestopt. Wat dat betreft ben ik zo’n eigenwijze kwast. Ik vertik het dan om de handleiding te lezen en blijf maar aanklooien zonder precies te weten wat ik doe. Gelukkig biedt Vince aan om de camera de komende dagen beter te leren kennen en het mij dan uit te leggen. Onderweg moeten we verschillende keren het water over. Je zou van de ene naar de andere kei kunnen springen, maar het merendeel van de keien ligt onder water. Met mijn cameratas op mijn rug riskeer ik het maar niet om hink, stap, sprong te doen en met mijn snufferd in het water te belanden. Gewoon maar even met de wandelschoenen het water door en met natte schoenen onze weg vervolgen. Ook was er zelfs ergens een buffel ter beschikking om ons naar de overkant te brengen. Uiteraard wel tegen een kleine vergoeding.

En natuurlijk was er tijd om te zwemmen in dit heerlijke water, wat bijna warm was. Tygo en pappa in hun zwembroek en mamma foto’s maken vanaf de kant. Altijd een goed excuus om geen natte broek te hoeven halen, want tijd om de boel op te drogen is er niet.

 

Tot tweemaal toe stoppen we op een punt waar mensen, die in het park wonen, hun waren verkopen: kokosnoot-sap, chocoladerepen, pasta van kokosnoot en sinaasappel en kokosnoot met chocolade en pindarepen. Om de bewoners te sponseren kopen we een aantal producten. Je moet bedenken dat de mensen hier helemaal niets hebben in tegenstelling tot de inwoners van Baracoa. Daar kan ik als toerist niet zomaar aan voorbijlopen zonder iets te kopen. En dan arriveren we, na een uurtje of drie onderweg geweest te zijn, weer bij de auto.

De auto brengt ons nu naar Playa Manguana, een half uurtje bij Baracoa vandaan. We arriveren er om een uurtje of drie en mogen ons hier de komende anderhalf uur vermaken.

Vincent maakt de tassen met een staalkabel met cijferslot aan een boom vast.

Het is wederom heerlijk om enerzijds te relaxen op de handdoek in het zonnetje en anderzijds met Tygo in het water te spelen en zandkastelen te bouwen. Het fijne was ook nog eens dat het de gehele dag droog gebleven is.

De Tsjechen blijven achter, aangezien de gids een nieuwe Casa voor hun gevonden heeft tegenover het strand, waar ze nog aantal dagen zullen verblijven. Wij worden er ter hoogte van het centrale park in Baracoa uitgegooid en lopen meteen op een drafje door naar de bank om geld te halen. Hij is nog open en er straat helemaal geen rij. Wij zijn de eerstvolgende die aan de beurt zijn. 400 CUC willen we opnemen por favor mevrouw. De transactie met de pas van de gezamenlijke rekening vindt geen doorgang. Zou er misschien geen geld meer op staan? Omdat we in Cuba, door het slechte internet, geen geld van de privérekening naar de gezamenlijke rekening hebben kunnen overstorten zou de rekening misschien leeg kunnen zijn.

We proberen het nog even met de pas van Vincent zijn privérekening, maar ook die transactie vindt geen doorgang. En dan begin ik het toch wel enigszins warm te krijgen, aangezien vandaag de enige optie nog is om geld op te nemen; morgenochtend verlaten we immers al om 7.00 uur Baracoa. Volgens het opperhoofd van de bank, die bevelen geeft aan de mensen achter het loket, ligt het aan een communicatieprobleem van hun eigen machines. Ik vraag hem wat we nu moeten doen, aangezien wij voor morgen geld nodig hebben. Wanneer Vincent zijn telefoon pakt om een woord op te zoeken wat hij niet kent wordt hij door het opperhoofd meegenomen naar een sticker op de muur. Deze sticker vertelt ons dat je binnen in de bank je telefoon niet mag gebruiken, ook niet om een woord op te zoeken in je woordenboek. Wat valt hier nou in hemelsnaam te fotograferen of te filmen wat zo vreselijk geheim is. Ze hebben hier zelfs nog van die bakken waar ze de munten in hebben zitten, waarbij een papiertje elk stapeltje van tien munten van elkaar scheidt. De stapels bankbiljetten liggen gewoon onder de toonbank met een elastiekje erom. En achter de loketten hangt een sticker waarop staat dat je in de bank op een zachte toon moet praten.

Anyway, we hebben nog steeds een probleem en zelfs met mijn paniek gezicht op heb ik nog niets kunnen bereiken. We moeten rond half zeven maar even terugkomen vindt het opperhoofd, misschien is het probleem dan opgelost. We kunnen niets anders dan doen wat hij zegt. Ondertussen probeer ik in het park met mijn laptop in te loggen op de Rabobank-site om het saldo van de gezamenlijke rekening te controleren. Dit mislukt omdat het internet te traag is. Vince lukt het wel om via zijn telefoon op de ABN app te komen, waaruit blijkt dat het probleem inderdaad niet aan onze kant ligt, aangezien er gewoon genoeg geld op de rekening staat.

Op hoop van zegen lopen we net na half zeven de bank weer in. Ook nu staat er gelukkig geen grote rij.

Het opperhoofd zal het nu zelf wel even regelen via een andere transactie machine. De vrouw achter het loket maakt nog een sarcastisch grapje zijn kant op of het wat uit zou maken dat hij de transactie nu probeert te doen met een machine die slechts 2 meter verderop staat. Ze verklaart hem voor gek. Knettergek of niet, de transactie gaat erdoor. We hebben weer geld! Om 18.55 uur lopen we dan eindelijk de bank uit met 400 CUC op zak; het geld wat we nodig hebben tot het einde van onze vakantie hier in Cuba. Dit vinden wij genoeg reden om voor de verandering eens lekker uitgebreid te gaan eten in een leuk restaurantje aan zee.

We hebben bij aankomst met de bus het restaurant “Marco Polo” gezien. Het enige restaurant dat weer is opgebouwd na de Orkaan vier maanden geleden. Het restaurant heeft een Tripadvisor status zien we op de deur. Het restaurant is in frisse kleuren geschilderd, is goed onderhouden en heeft binnen tafels met daaromheen gezellige rode banken. Aan de muren hangen sportattributen, aangezien het een sportbar blijkt te zijn. Er hangen twee televisies waarop een modeshow van Victoria Secret te zien is en er is een gezellig terras buiten. Het is te winderig om buiten op het terras te gaan zitten en daarom ploffen we lekker neer op de rode banken. Tygo heeft alle aandacht van de serveerster, die hem een gedeelte van de avond weet te vermaken. Hij kan via de ene deur van het terras naar binnen rennen en via de andere weer naar buiten. Zo houdt hij het vol om de halve avond rondjes te rennen van binnen naar buiten en andersom. Wanneer hij een hele dikke drol in zijn broek heeft gedraaid valt het op dat de serveerster wat meer afstand neemt en vaker op de kruk plaatsneemt en televisie gaat kijken….

Het eten is verrukkelijk voor Tygo en mij een hele goed gevulde groentesoep, salade met veel toast en boter en voor Vincent kippensoep en varkensvlees in kokosmelk. Het was het duurste etentje in Cuba, 18 CUC, maar het was het zeker waard en meer dan verdiend vonden we. Dit restaurant is een echte aanrader:

Esquina 97, Malecon, Baracoa, Cuba.

Waar we kunnen proberen we zuinig met ons geld om te springen. We proberen op alles af te dingen, waar dat mogelijk is en redelijk is. We hebben per land ongeveer 2.000 euro per persoon voor Vincent en mij ingecalculeerd. De kosten van Tygo hebben wij hierin meegerekend. In Cuba is het voordeel dat we helemaal nergens voor Tygo hoeven te betalen, wat ons heel veel geld scheelt v.w.b. vervoer, overnachting, ontbijt en tours. Zoals het er nu uitziet gaan we Cuba redden met 1.000 euro per persoon. Het geld van de vluchten moeten we aan het eind van de reis nog wel verdelen over de kosten die we per land maken. De werkelijke kosten weten we dus pas aan het einde van de reis. Tot nu toe zitten we in ieder geval ruim binnen budget. We zullen het geld wat we overhouden nog hard nodig hebben wanneer we eventueel ook nog naar de Galapagos Eilanden of Chili willen.

2 Comments

  • Tanja June 21, 2017 at 8:43 pm

    Wat een supertrip. Mooie fito’s vooral ook van Tygo.
    Wel wederom bizar verhaal dit keer om geld te krijgen. Dienstverlening kennen ze niet zo daar in Cuba, geloof ik. Is dit verhaal van vandaag? 21 juni?
    Een goed vervolg van jullie reis en liefs van mij uit zonnig Bretagne(Frankrij). Xxx

    Reply
  • Trees June 22, 2017 at 7:27 pm

    Het was weer een prachtig verhaal en wat een geduld moet je hebben om alles voor elkaar te krijgen. Ik ben echt aan het smullen van al jullie verhalen. Wat maken jullie veel mee en wat krijgen jullie een goede indruk van Cuba. Deze beleving heb je niet als je met een reisgezelschap deze reis onderneemt !

    Reply

Leave a Comment