Hoe werkt het in Cuba nou werkelijk allemaal

Iets voor zeven staat de taxi voor de deur. Mitch, Jess en Isac zitten al in de auto. De auto is niet bijster groot en ik betwijfel of alle koffers erin gaan, aangezien ik al twee enorme koffers in de achterbak zie staan. Na een kwartiertje passen en meten zit dan toch alles in de achterbak, op een rugtas van ons na, die bij Mitch voorin mag. Jess heeft Isac op schoot en ik neem Tygo op schoot. Vincent zit met zijn lange benen middenin, zodat hij zijn knieën een beetje tussen de stoelen kwijt kan. Mitch mag voorin omdat hij de langste van ons drieën is.

Er is meteen een klik tussen Mitch, Jess en ons. We kletsen urenlang, terwijl Isac bijna non-stop borstvoeding krijgt en zo heel rustig blijft. Tygo zit full continue op de grond tussen mijn benen filmpjes zit te kijken. Het is ongelooflijk hoe lang Tygo zich aan één stuk kan concentreren.  Hij lijkt te gaan snappen dat we weer een lange reis gaan maken en lijkt zich hierin te berusten. Hij vraagt steeds of hij zijn oorbelletjes in mag, waar hij mee bedoelt dat hij de koptelefoon op wil.

Mitch werkt bij de immigratiedienst in Canada, waar per dag 10.000 vrachtauto’s en 5.000 auto’s de grens van Amerika naar Canada passeren. Hij vertelt dat ze deze bizar grote hoeveelheid auto’s nooit allemaal persoonlijk kunnen controleren. Mitch vertelt dat ze afgelopen maand weer een “grote” Cocaïnevangst gedaan hebben van 3.5 kilo, met een straatwaarde van 3.5 miljoen Canadese dollars. Hij vertelt dat dit een schrijntje is van wat er mogelijk echt doorgaat. De chauffeur waar ze de Cocaïne bij gevonden hebben gaf bijna meteen toe dat er iets niet pluis was. Het vermoeden is dan ook dat ze eens in de zoveel tijd expres iemand op laten pakken en een klein gedeelte van de drugs opofferen om te zorgen dat de grote buit alsnog, onopgemerkt de grens passeert. Ook vertelt hij dat er regelmatig illegale Mexicanen gepakt worden die in Amerika wonen en per ongeluk de grens met Canada passeren. Als je namelijk in Amerika een verkeerde afslag neemt kom je op de snelweg uit die de grens passeert. Als je eenmaal op deze snelweg zit kun je er voor de grens niet meer af. Als je dan al meer dan 10 jaar illegaal in Amerika woont en door een verkeerde afslag te nemen uiteindelijk wordt gepakt en wordt aangegeven is dat wel heel zuur.

Voorheen heeft Mitch heel lang bij het Canadese leger gezeten, maar kon op een gegeven moment niet meer omgaan met de strenge hiërarchische verhoudingen en wilde zijn leven niet langer geven voor de overheid. Het is ook helemaal geen dominant of autoritair type, wat ik misschien zou verwachten gezien de beroepen die hij heeft uitgeoefend of nog in zit. Het is een heel lieve zorgzame man voor zijn familie en ook voor ons. Hij denkt continue aan het welzijn van iedereen in de auto, inclusief die van de chauffeur, die hij in de pauzes wat te eten aanbiedt. We kunnen nog een voorbeeld aan deze mensen nemen v.w.b. de wijze waarop ze met elkaar, hun kind en anderen omgaan; geduldig en liefdevol.

Jess is eveneens een heel lieve vrouw. Geboren en getogen in Baracoa en zes jaar geleden is zij Mitch tegengekomen in Holguín, waar hij op vakantie was. Daar is de vonk tussen hun overgesprongen. Hij heeft eerst lange tijd in Cuba doorgebracht bij haar familie, in afwachting tot hij zou worden opgeroepen vanuit het leger om een opleiding te volgen. Inmiddels wonen ze al 6 jaar in Canada in Windsor en is Isac anderhalf jaar oud.

Tijdens haar zwangerschap heeft Jess een opleiding tot verpleegster opgepakt, maar kwam er al snel achter dat deze combinatie veel te zwaar voor haar was. Ze proberen nu haar moeder voor acht tot negen maanden over te krijgen naar Canada, zodat haar moeder kan assisteren bij de verzorging en opvoeding van Isac en zij aankomend jaar weer naar school kan.

Omdat zowel Mitch als Jess zich hebben verdiept in de geschiedenis van Cuba door heel veel boeken te lezen en documentaires te volgen horen we deze autorit verhalen die anders zijn dan wat de overheid de mensen in Cuba wil laten geloven. Je merkt dat Jess zich meer Canadees voelt dan Cubaan, gegroeid door wat ze over Cuba te weten is gekomen. Jess voelt al jaren dat de Cubanen haar anders behandelen sinds zij een relatie heeft met een buitenlander en dat bedoeld zij niet op een positieve manier. Buitenlanders worden gezien als mensen met dollartekens op hun voorhoofd. Toen zij nog studeerde in Cuba en op dat moment al een relatie had met Mitch werd zij continu geconfronteerd met neerbuigende opmerkingen over Mitch dat hij niet goed genoeg voor haar zou zijn. Ook probeerden Cubaanse vrouwen haar steeds maar weer te koppelen aan een Cubaanse man, in de hoop dat ze met Mitch zou breken.

Jess vertelt dat zij met geen van de Cubaanse vrouwen die in Canada wonen bevriend is. Zij wil niet omgaan met mensen met normen en waarden waar zij niet achter kan staan. Ze vertelt dat Cubaanse vrouwen er in het algemeen alles aan doen, zoals liegen en bedriegen, om uit Cuba weg te komen en een rijke man aan de haak te slaan.

Elk jaar gaan zij terug naar Baracoa om haar familie te bezoeken, haar ouders, grootouders en zelfs haar overgrootouders leven nog. Ze nemen regelmatig dingen mee voor de familie die in Baracoa moeilijk te krijgen zijn als bijvoorbeeld medicijnen. Sinds dat zij in Canada woont lijkt iedereen haar ineens te kennen. Mensen op straat komen naar haar toe om haar te vragen of ze de volgende keer een telefoon of een tablet voor hun mee kan nemen.

Het irriteert mij al mateloos dat er iedere keer vrouwen naar ons toekomen om te vragen of we Pampers, kinderkleding, parfum, zeep of andere dingen voor ze hebben etc. Ik kan mij voorstellen dat het voor Jess helemaal raar moet zijn wanneer “je eigen” mensen je aanspreken en wat van je willen, zeker als het gaat om spullen die niet horen tot de eerste levensbehoeften.

We vertellen dat we een Spaanse cursus hebben gevolgd in Santiago de Cuba en ons niet echt veilig voelden op straat in de avond, maar ook in bepaalde wijken overdag niet. Op zich raar gezien de lovende verhalen op internet dat Cuba het veiligste land van Noord, Midden en Zuid-Amerika zou moeten zijn. Volgens Mitch en Jess is Cuba dat ook zeker niet. Jess vertelt dat zij tijdens haar studie in Santiago de Cuba ook ’s avonds de straat niet op ging, omdat ze anders lastiggevallen zou kunnen worden. Ze heeft ook tal van verhalen gehoord dat mensen bij berovingen aan stukken werden gesneden.

Ben blij dat ik die verhalen niet eerder heb gehoord. Volgens Mitch zijn er geen wapens (pistolen) en drugs op straat, maar zijn er zeker steeds meer bendes, die moorden plegen.

Zelfs in het dorpje Baracoa heeft zich een bende gevormd van jonge jongens van een jaar of 16, die vorig jaar een vader en zoon hebben neergestoken op straat en het niet hebben kunnen navertellen.

Sindsdien heeft Raoul (Cubaanse President) een batterij mannetjes in zwarte pakken in het centrum neergezet, die elke dag patrouilleren en proberen de orde te bewaren.

We volgen dezelfde weg als we gereden zijn richting Parque Alejandro de Humboldt. Aan deze weg heeft ook het incident met de vader en zoon plaatsgevonden. Wat we eveneens onderweg zien is een brug over water, die compleet door de orkaan van zijn staanders is gerukt. Alle stukken beton liggen her en der verspreid in het water. Het lukt mij om vanuit de auto een filmpje te maken. Wat een ravage. Ze hebben nu als nood zand en stenen in het water gestort en hier een asfaltweg overheen gestort. Dit is het enige stuk weg in de hele omgeving waar geen hobbeltje inzit; een strakke weg aanleggen kan dus blijkbaar wel.

Links en rechts van de wegen zie je bossen palmbomen op de grond liggen, ook allemaal gesneuveld door de orkaan. Mitch vertelt dat de complete hoeveelheid bananenbomen gesneuveld is die Baracoa rijk was. Er is geen eetbare banaan in heel Baracoa meer te vinden. Een oom van Jess is ook 90% van zijn bomen kwijtgeraakt, niet alleen de oogst maar ook de bomen. Dit gaat jaren kosten om dit weer op te bouwen en weer te kunnen oogsten. Zo iemand zit totaal aan de grond. Hij probeert nu komkommers en tomaten te verbouwen om toch nog aan inkomsten te kunnen komen. Kilometers verder naderen we het stadje Moa, volgens Mitch een levensgevaarlijk stadje vanwege het feit dat daar een enorme fabriek staat die Nikkel produceert. De nikkeldampen die hier uit de schoorstenen komen zijn verantwoordelijk voor enorme aantallen gevallen van kanker. Alles in de stad zou onder een as laag van nikkel zitten. Huizen, auto’s, gewassen, de was die buiten hangt etc. Mitch waarschuwt voor het feit dat wij geen foto’s uit het raam mogen nemen. Vanaf het moment dat je de brug overkomt in het stadje staat overal controle. Je krijgt een enorme boete als ze je zien fotograferen of filmen. Gewoon eng dit. Mitch is niet trots op het feit dat Canada aandelen in deze fabriek in Moa heeft.

Ze vertellen ons nog meer verhalen waar onze oren van gaan klapperen. Een verre neef van Jess die het foute pad op is gegaan wordt door de Cubaanse overheid gezocht voor het illegaal verhandelen van kookolie. Hij is naar Canada gevlucht en kan nooit meer terug naar Cuba. Zijn functie was om in een vrachtwagen kookolie rond te brengen. Hij stal liters kookolie die hij illegaal verhandelde en is hier stinkend rijk van geworden, totdat ze hem doorkregen en hij moest vluchten.

Zo bestaat er een gigantisch zwarte handel in Cuba. Wat wij niet in de winkels zien is er zeker wel. Nieuwe kleding, nieuwe brommers, auto’s, horloges, je kunt het zo gek niet verzinnen wat. Alles te koop via de zwarte markt, waar iedereen elkaar de hand boven het hoofd houdt. De producten worden volgens Mitch in o.a. Ecuador en Panama ingekocht en alleen maar via de zwarte handel verkocht. Deze producten komen nooit in de winkel terecht.

Je hebt alleen toegang tot deze spullen wanneer je de kanalen weet en connecties hebt.

Zo waarschuwt Jess ons voor producten die wij in de winkel kopen als bijvoorbeeld badschuim en water; eigenlijk alles waar een dop op zit. Het winkelpersoneel schijnt hier vloeistof uit te halen en goedkopere rotzooi in terug te schenken, waarbij ze de rest weer verkopen via de zwarte handel. Ook de waterflessen moeten we altijd controleren of de dop nog dicht zit of al open geweest is, aangezien het regelmatig voorkomt dat ze de flessen gewoon volgooien met kraanwater. Als je hier niet tegen kunt kun je hier ook nog eens erg ziek van worden.

In Camagüey stoppen we langs de weg om wat eten te scoren. Eerdere pauzes stopten we even kort voor 5 minuten om even naar het toilet te gaan, om daarna weer snel door te rijden. In Camagüey hebben we een half uurtje om even de benen te kunnen strekken. Er staan wat karretjes met zoete troep en een stalletje die sap maakt van vers fruit. Mitch haalt mij uit mijn droom dat dit zo lekker gezond is, door te vertellen dat ze hier in Cuba ladingen suiker aan het sap toevoegen. Ik had het al zo mierenzoet gevonden, dacht dat dat kwam omdat het fruit hier zoveel zoeter is. Er is verder geen fatsoenlijk broodje te krijgen en aangezien we niet veel brood hebben gesmeerd voor onderweg moeten we toch maar wat zoete troep halen.

Koop ik nou net iets wat op een heel grote taaipop lijkt en smaakt. En laat ik taaipop nou net heel erg lekker vinden. Met vijf van die dingen op zak redden we het de rest van de middag wel.

In Camagüey wisselen we ook van chauffeur. Gelukkig want hij begon op het laatst wel een beetje vreemd te schakelen. Aangezien Mitch vloeiend Spaans spreekt hoort hij van de Taxichauffeur dat hij normaal gesproken een baan heeft als ambulancechauffeur en gigantisch veel uren achter het stuur moet zitten. Heel verstandig dus dat we hem gaan wisselen. We zijn gelijk getuige van een stukje zwarte handel wanneer wordt bijgetankt.

Onze nieuwe chauffeur is een jonge jongen van ergens in de twintig. Hij legt een honkbalknuppel naast zijn stoel neer. Volgens Mitch om zichzelf te beschermen tegen overvallen. Maar heel weinig mensen kunnen een auto betalen. Hij wijst op een oude Lada die voor ons rijdt die in Cuba zo’n 17.000 CUC zou moeten kosten. In Canada of Nederland zou je geld bij moeten leggen om zo’n auto op te laten halen voor de schroot. Zo’n auto als waar we nu in zitten zou nieuw 500.000 CUC moeten kosten. Een gigantisch bedrag wat door bijna niemand betaald kan worden. Zo probeert de overheid de schaarste in alles te handhaven door belachelijke prijzen voor artikelen te vragen. De auto waar wij in zitten blijkt gehuurd van een leasemaatschappij, maar wel op een heel vreemde manier. Iemand in Havana heeft de auto op zijn naam staan. Die heeft hem weer doorverhuurd aan deze jongens, die er taxi ritten mee rijden. Zij trekken de stekker van de kilometerteller los, zodat niemand erachter komt dat ze er zulke lange afstanden mee rijden. Deze jongen legt dit gewoon allemaal uit aan Mitch. Zij mogen ook geen toeristen vervoeren en hier geld voor vragen. Daarom hadden Mitch en Jess toen ze opgehaald werden in de ochtend het huis van haar ouders moeten verlaten via de achterdeur. Dit om te voorkomen dat de politieagent die tegenover het huis van haar ouders woont door zou hebben dat er illegaal taxi wordt gereden. Wanneer we deze jongen vanavond betalen moet dit eveneens discreet zodat ze niet gepakt kunnen worden. Wanneer ze controle krijgen onderweg dan geeft hij gewoon aan dat wij vrienden van hem zijn. Hoe geloofwaardig is dat?

In een type auto waar wij in zitten is de kans groter dat je wordt overvallen en ze de auto onder je kont uit jatten. De auto wordt dan uit elkaar gehaald en in onderdelen doorverkocht. Zelf moet je ook uitkijken dat ze je niet in stukken snijden en doorverkopen; vandaar die honkbalknuppel.

Net op het moment dat we het hierover hebben schieten twee auto’s achter ons van de weg af. De chauffeurs rennen de auto uit en gaan vervolgens met elkaar op de vuist….hoe toevallig is dat?

En even later rijden we langs een ongeluk wat net heeft plaatsgevonden. Een meisje en een jongen zijn met hun auto, boven op de brug aan de overkant van de weg beland. Het scherm wat bescherming moet bieden aan de auto’s die er tegenaan rijden is helemaal kapot. Dit betekent dat het ze op een haar na bespaard is gebleven dat ze van de brug afgestort zijn en in het water zijn beland. Nu staat de auto helemaal in de prak langs de kant van de weg en zien we het meisje in een soort shocktoestand naast de auto zitten. Mijn god wat moet dat heftig zijn om zoiets mee te maken. Mitch vertelt dat je in Cuba in geen geval een auto moet huren. Wanneer je, zoals in dit geval, een auto-ongeluk krijgt en het jouw schuld is dan heb je een gigantisch probleem. In Cuba komt zoiets voor de rechter en dat kan volgens Mitch wel een jaar duren voordat zoiets voorkomt. In de tussentijd zou je het land niet uit mogen en zou je alle kosten van verplicht verblijf in Cuba zelf moeten betalen. Over de hel gesproken.

Mitch is goed op dreef en gaat door met het vertellen van verhalen over Cuba.

Wanneer je geen connecties hebt in Cuba heb je het niet breed.

Wanneer je voor de overheid werkt verdien je als visser misschien 20 CUC per maand, als politieagent 30 CUC per maand en als dokter 40 CUC per maand. Niet echt een salaris waar je van kunt rondkomen in Cuba. Je moet dus wel handeltjes hebben te overleven.

Het verhaal van de Casa’s blijkt ook waar te zijn. Wanneer je geen kamer verhuurd in de maand moet je toch 60 CUC aan de overheid afdragen. Zo probeert de overheid alles te ontmoedigen.

Vorige jaar heeft een bedrijf aangeboden om iedereen in Cuba 1 jaar lang gratis internet te geven, wat door de overheid werd afgewezen.

In Cuba vindt je helemaal geen reclameborden. Wat je wel vindt is tekeningen van Fidel in zijn jonge jaren als militair en tal van militaire leuzen op borden en muren. Ik dacht dat mensen deze tekeningen en leuzen zelf hadden geplaatst, maar dit blijkt propaganda van de overheid zelf te zijn.

Fidel heeft in de eerste jaren dat hij aan de macht was een aantal goede dingen gedaan voor de bevolking zoals gratis scholing en gezondheidszorg. De bevolking had het heel erg slecht en dan zijn kleine verbeteringen al snel welkom. Tegelijkertijd heeft Fidel zelf zijn zakken enorm gevuld met de zaken die hij met het buitenland gedaan heeft. Hij deed bijvoorbeeld zaken met Venezuela waar het een enorme puinhoop is. Hij levert heel slimme mensen uit Cuba aan Venezuela (artsen, ingenieurs, architecten etc) en krijgt in ruil hiervoor een goedkoper tarief voor de benzine, die hij weer veel duurder verhandeld in zijn eigen land. De mensen die hij heeft uitgeleverd aan Venezuela dragen altijd een noodtasje bij zich met eerste benodigdheden voor de momenten dat ze door aanslagen moeten evacueren.

Ook is er bekend dat Fidel veel drugs heeft doorgesluisd van Colombia aan andere landen in ruil voor geld of andere goederen.

Jarenlang hebben toeristen 25 CUC moeten betalen wanneer zij Cuba wilden verlaten. Waar dit geld heen ging weet niemand. Men is er wel van overtuigd dat het geld niet nuttig besteed werd aan projecten voor de bevolking. Deze belasting is een aantal maanden geleden opgeheven.

Fidel heeft het buitenland altijd op een afstand willen houden en alles zelf willen regelen in Cuba. De mensen worden vandaag de dag nog steeds dom gehouden.

Toen Cuba in oorlog was met Spanje en Spanje heel Cuba had bezet, zijn de Amerikanen Cuba te hulp gekomen toen ze zelf ook met de Spanjaarden in oorlog waren. De Amerikanen hebben de Spanjaarden verjaagd en wilden in ruil hiervoor het stuk land bij Guantánamo Bay als strategisch militair en handelspunt.

De Amerikanen hadden hiervoor met Cuba een leaseovereenkomst om de grond te leasen. Zij betaalden hier elk jaar een cheque voor aan Fidel, die deze cheques uit trots nooit geint lijkt te hebben.

Fidel is altijd vriendjes met de Russen geweest en toen het heel slecht ging in de jaren negentig met Cuba, doordat Fidel op geen enkele manier zaken wilde doen met andere landen, hebben de mensen een jaar of acht moeten leven van bijna helemaal niets. Er gaan zelfs verhalen de ronde dat de mensen in die tijd kat en hond op hun pizza aten.

De VN, Unicef en geen enkele organisatie had in de gaten hoe slecht de mensen in Cuba het hadden. Toen Cuba niet anders meer kon heeft Fidel uiteindelijk hulp van de Russen geaccepteerd en hebben de Russen gigantisch veel schepen gestuurd met voedsel en eerste benodigdheden. Wat niemand wist was dat de Russen onderin de schepen kernrakketten, wapens en ander oorlogsmateriaal binnen smokkelden.

Toen uiteindelijk Amerika erachter kwam wat Rusland allemaal binnen had gebracht ontstonden er flinke discussies tussen Amerika en de Russen. Waarop Rusland uiteindelijk besloot om zijn wapens uit Cuba weg te halen, omdat zij het niet waard vonden om omwille van Cuba in oorlog met Amerika te komen. Fidel had enorm de pest in over het feit dat alle wapens weer net zo snel verdwenen als ze gekomen waren.

Heel veel informatie zo over het reilen en zeilen in Cuba.

Al met al hebben de verhalen die verteld zijn in de auto ervoor gezorgd dat de reistijd veel korter leek dan dat hij werkelijk was. De laatste paar uur was iedereen wel behoorlijk gaar. Op het laatst wist niemand meer hoe hij zitten moest en sloeg de moeheid toe, waardoor het stiller werd in de auto.

Tygo heeft het tot het laatste moment super gedaan. Na 13 uur kwamen we dan eindelijk in Jagüey Grande aan. Hoe het kan weet ik niet maar de chauffeur stopte precies voor een Casa Particulares. En wat voor één? De eigenaar leek in ieder geval over voldoende vermogen te beschikken.

Op 02-02-2017 verblijven wij 1 nacht in Jagüey Grande bij Casa Particulares:

Hostal Yailin Calle 74 #1501 %15y15A Jagüey Grande, Mtzas, Cuba

# 45912321 (Casa) # 52769758 (Movil)

We stonden voor een gigantisch huis waar de familie zelf beneden woont en de kamers op de bovenverdieping verhuurd worden. Overal aan de buitenkant van het huis zijn terrasjes gemaakt. Op dak is zelfs een enorm dakterras gemaakt over de hele breedte van het huis. Op onze verdieping vinden we een huiskamer met weliswaar heel antieke meubels, niet echt mijn smaak, maar als we verder lopen komen we in een bar terecht met aansluitend weer een gezellige ruimte om te eten. De vrouw des huizes heeft zowel boven als beneden een gigantische keuken met alles erop en eraan en het huis zit perfect in de verf. Aan de plafonds hebben ze overal van die nep ornamenten geplakt, wat het huis helemaal af maakt. De Canadezen zijn met ons meegelopen om het huis te bewonderen. Zij hebben nog nooit in Cuba zo’n mooi onderhouden huis gezien en kijken hun ogen uit. Ze hebben een kamer vrij en zijn zelfs bereid akkoord te gaan met de 15 CUC; die Vincent voorstelt.

Na nog even met zijn allen op de foto geweest te zijn vertrekken de Canadezen; zij moeten nog zeker 2 uur verder met de auto naar Havana. De Canadezen waren zeer aangenaam gezelschap en we hebben elkaar beloofd om elkaar op te zoeken wanneer zij in de toekomst naar Europa op vakantie gaan of wij naar Canada.

De kamer is wel bloedje heet. De airco is kapot en de fan ook. Er wordt wel een andere fan geregeld, maar het duurt even voordat je weer normaal kunt bewegen in de kamer zonder dat het water je tussen de billen loopt.

Het lawaai van de fan heeft ervoor gezorgd dat ik niet al te best heb geslapen; maar het ontbijt in het zonnetje op het dakterras maakt alles goed.

Een volgend probleem is wel dat er in dit gehucht geen toeristen zijn en daarom ook geen taxi collectivo’ s. De man des huizes belt wat rond en komt eerst met een prijs van 60 CUC voor een enkel reis naar Varadero. Is hij nou helemaal gek geworden voor een ritje van ongeveer een uur?

We geven aan dat 20 per persoon en 40 CUC totaal wel het maximum is.

Vervolgens komt hij met een vraagprijs van 50, die we vervolgens ook wegwuiven. Op de achtergrond besluiten Vincent en ik wel samen dat als hij terugkomt met nog een lagere prijs wij deze wel zullen accepteren, aangezien er geen andere opties zijn om in Varadero te komen. Wat we niet hadden verwacht is dat hij na 15 minuten toch nog terugkwam met een prijs van 45 CUC. Deze rit is duurder dan normaal omdat wij de enige personen zijn die hij wegbrengt en hij vanuit Varadero niemand meer mee terug kan nemen. Een taxi collectivo neemt altijd weer mensen mee terug en heeft altijd minimaal 3 betalende mensen in de auto zitten en meestal 4.

Een plausibel verhaal dus; nu inpakken en wegwezen hier.

Een zeer donker uitziende man brengt ons naar Varadero, ongeveer een uur rijden. Sommige mensen zijn hier zo donker dat je ze niet eens goed op de foto krijgt. Het landschap waar we langsrijden bestaat voornamelijk uit weilanden met sinaasappelbomen. Wanneer je een rijke boer bent in Cuba dan heb je machines om je land te ploegen en te oogsten. Wanneer je een arme boer bent dan heb je een ploeg met één of twee ossen ervoor en doe je de oogst manueel. Er is zoveel wat hier nog op een zeer primitieve manier gebeurd. We zagen een man met een emmer gele verf en een grote kwast de stoeprand geel verven met de hand. Het gras in de middenberm op de snelweg wordt gekortwiekt met een machete. De stoep en straten worden niet schoongemaakt met een bezemwagen maar door iemand met emmer en bezem. En nergens mag je toiletpapier door het toilet heen gooien. Je veegt je billen af en deponeert het restant wat er van je billen afkomt netjes in de prullenbak. De meeste toiletten hebben geen bril en geen enkele toilet kan op slot, zelfs de toiletten op het vliegveld niet. De sloten zijn er allemaal afgesloopt, wat je kunt zien aan de overblijfselen op de deur. De meeste deuren kunnen niet eens dicht wat zoveel betekent als dat je plast met de deur op een gigantische kier. Wij zijn er inmiddels aan gewend, echter niet aan de stank op de openbare toiletten en de slechte hygiëne van alles hier. Kleine stalletjes die gigantische stukken vlees op de toonbank hebben liggen, waar steeds stukken af worden gesneden als iemand een stuk komt kopen. Het vlees is niet afgedekt, mensen wassen hun handen niet voordat ze het vlees aanraken, de vliegen rennen er de hele dag overheen en het vlees zelf ligt de hele dag in de zon te zonnebaden.

Het zou mij niet verbazen als ze hier met dezelfde dweil of vaatdoek de vloer en het aanrecht schoonmaken en of ze hem weleens in de was gooien is nog meer de vraag.

De taxichauffeur zet ons, op ons verzoek af op een centraal plein in Varadero, waar Vincent alle tassen aan een bank in het park vastzet en zelf op zoek gaat naar een geschikte Casa.

Ik blijf met Tygo in het park in de schaduw achter. We spelen winkeltje met de centjes die we voor hem hebben opgespaard om mee te leren tellen. We zijn een lange tijd druk met de verkoop van stenen, die dienstdoen als koopwaar bij Tygo uit de winkel.

Voor mijn gevoel is Vincent wel een klein uurtje weggeweest en heeft plenty aan Casas gezien. Alle Casas liggen hier op een prijs van 30-35 CUC. Vince heeft gezocht naar een Casa met een hek eromheen, zodat Tygo wat vrijer kan lopen in en rond het huis. Hij heeft er eentje gevonden die zeer geschikt is maar alleen pas vanaf de volgende dag beschikbaar. Er moet dus nog even doorgezocht worden. Hij vervolgt daarom zijn weg richting de andere kant van waar hij net gezocht heeft.

 

Op 03-03-2017 verblijven wij in Varadero bij

Casa Particulares Alina Y Juan

Calle 40 #106, c/ 1ra y 2da, Varadero-Cuba

# 53 (45) 61 1755 (Casa) #(01) 5 8064302 Correo: alina0304@nauta.cu

En na een goed half uur vindt hij een geschikte Casa voor aankomende nacht. En wat voor eentje. De beste Casa waar wij in Cuba tot nu toe zijn verbleven. En wel voor een prijs van 25 CUC per nacht. Ook deze Casa heeft een groot hek om het huis heen waar Tygo lekker buiten kan spelen. Het is een joekel van een kamer waar we verblijven met voor het eerst een eigen keuken met potten en pannen. Heerlijk kan ik eindelijk zelf theezetten in plaats van steeds te moeten vragen of ze een thermoskan of beker warm water voor me hebben. Dit betekent ook dat we wat spullen kunnen halen om zelf ons brood klaar te kunnen maken tussen de middag. Scheelt geld en is wat mij betreft lekkerder dan het brood wat Cuba te bieden heeft. De kamer is verder heerlijk ruim opgezet met twee grote bedden, een tafel met vier krukken en een grote koelkast. Ook hier kun je water en verschillende soorten drankjes kopen. Om twee bedden te hebben is een luxe voor ons. Met zijn drieën in één bed slaap ik over het algemeen niet al te best.

Wanneer Tygo naar bed gaat ’s middags of ’s avonds leggen we onze rugtassen aan weerszijden van zijn lichaam. Kussens alleen zijn niet genoeg gebleken om te voorkomen dat hij uit bed valt. Hij kan zich ineens met een gigantische slag omdraaien, vanuit het midden van het bed en dan alsnog uit bed vallen. Ben benieuwd op welke leeftijd ons onderbewuste weet waar het eind van het bed is en we niet meer zomaar uit bed vallen, tenzij we gedronken hebben.

Nadat Tygo uitgebreid geslapen heeft in ons nieuwe huis (zo noemen we het wanneer we verhuizen naar een andere Casa) gaan we op zoek naar een restaurant voor het avondeten. Aan weerszijden van Varadero loopt de zee. Aan de ene kant vind je strand en aan de andere kant niet. Er loopt aan beide kanten van het water een weg. De ene loopt langs het water op en de andere zo’n 50 meter van het strand vandaan. Aan de laatste weg liggen alle restaurants, parken en souvenirs winkels. De Casas liggen tussen deze weg en de ander weg in. Het valt ons meteen op dat de prijzen in de supermarkten aardig hoog liggen en zeker afgestemd zijn op het grote toerisme wat hier verblijft vanuit Canada en Amerika. Na een stuk gelopen te hebben langs tientallen souvenir tentjes, die allemaal hetzelfde verkopen komen we uit bij El Americano’s. Een soort fastfood restaurant met een redelijke verscheidenheid aan opties voor Tygo en mij zoals tortilla (omelet) met kaas, broodje gezond, en toast met boter. Walhalla voor ons dus….

Afijn Vincent had gehoopt de grootste hamburger uit het assortiment te hebben besteld, maar dat valt tegen en daarom is hij niet zeer gecharmeerd van deze eet gelegenheid. Wat mij betreft was het goed eten en komen we hier vaker. Ik begin het zo zat te raken het zoeken iedere avond naar een tentje waar ze iets eetbaars voor Tygo en mij hebben. Achter deze eetgelegenheid vinden we ook een Dulceria/ Lunchroom met heel erg vette, suikerrijk gebak, ijs en iets wat op brood lijkt.

We nemen een groot pakket met sneden wit brood mee, die in Nederland bedoeld zijn om tosti’s te maken. Dat is wat we er dan ook in de ochtend mee maken.

Na een heerlijke nacht in de grote kamer doorgebracht te hebben, spring ik onder de douche en krijg een koud welkom. Verdorie het leek zo perfect.

Wanneer de eigenaar wakker is wordt het probleem snel opgelost en is het plaatje alsnog compleet.

Terwijl ik onder de douche sta is Vincent druk met het maken van tosti’s met kaas in de koekenpan.

En na het ontbijt is het alweer tijd om van Casa te wisselen. Jammer dat we hier niet kunnen blijven, maar ook dat is weer onderdeel van het avontuur.

 

2 Comments

  • Tanja June 22, 2017 at 1:41 pm

    Geweldig verhaal. Leuk om zo mensen te ontmoeten die je anders nooit ontmoet zou hebben en wat een informatie over Cuba! Best heftig! Wat Fidel allemmal bekokstooft. We weten nog heel veel niet en dat is ook maar beter. Wat een band je dan krijgt met onbekenden door een taxirit. Weet niet of mij tweede respons op vorig verhaal geplaatst is. Ik maakte nog een opmerking over hoe goed je eruit ziet Jorine. Mooie foto’s ook nu weer een met Tygo. Een fijne veilige trip en geniet ervan. Tot het volgende verhaal.xxx

    Reply
  • Trees June 22, 2017 at 8:17 pm

    Het was weer een geweldig en leerzaam verhaal en wat goed van je Jorine dat je na zoveel info het allemaal nog weet ….om het dan weer op te schrijven! Ik weet zeker dat ik het grootste deel alweer vergeten zou zijn. Zo krijgen wij ook een stukje geschiedenis mee van Cuba en van de “regulateur “Fidel Castro. Fijn dat het echtpaar jullie veel verhalen over het land….de mensen en gevaren heeft verteld! Gelukkig zijn jullie het land al uit en heb ik het niet geweten😏 Kompliment👍

    Reply

Leave a Comment