Aan een hersenschudding ontsnapt

 

Op 03-03-2017 verblijven wij in Varadero bij

Casa Particulares Alina Y Juan

Calle 40 #106, c/ 1ra y 2da, Varadero-Cuba

# 53 (45) 61 1755 (Casa) #(01) 5 8064302 Correo: alina0304@nauta.cu

 

We moeten om 10.00 uur de kamer uit., maar mogen onze spullen even bij de eigenaars in huis neerzetten, zodat we eerst even langs de markt kunnen, die twee straten verder gehouden wordt. De grootste markt die we tot nu toe hebben gezien met groente, fruit en vooral veel vlees.

Er liggen tafels vol met enorme hompen vlees waar mensen een stuk van kopen. Verder zijn er veel kraampjes met wederom een beperkte keuze aan groenten en fruit.

Omdat we inmiddels weten wat de prijzen zouden moeten zijn onderhandelen we wat over de bananen, de tomaten en de wortels en scoren we 3 Ananassen voor 1 CUC (1 Euro).

 

Met een zak vol fruit en groenten plus onze eigen bagage is het niet handig om naar de nieuwe Casa te gaan lopen, aangezien dit een heel eind verderop is. Vincent regelt daarom voor ons een taxi voor 3 CUC aan de hoofdweg om ons naar ons nieuwe verblijf te brengen.

Het Casa ligt iets van de weg af in een doodlopend straatje. We lopen langs een gezellige patio met de inmiddels bekende schommelstoelen en gietijzeren tafels en stoelen. We kunnen hier dus lekker ’s ochtends in het zonnetje ontbijten.

We worden verwelkomd door de vrouw des huizes, die ons onze kamer wijst alsmede het keukentje tegenover onze kamer met koelkast en twee pits elektrisch fornuis.

We gooien onze spullen op de kamer en in de koelkast en besluiten op pad te gaan. Het idee was om vandaag lekker naar het strand te gaan, maar er staat een gigantische wind. En gezandstraald worden op het strand is niet wat we in gedachten hadden.

Er blijkt een supermarkt te zijn twee straten verderop waar we een blok kaas en jam kunnen kopen om op onze boterhammen te doen.

Wanneer Vincent in de Casa Tygo op bed legt om hem te verschonen gooit Tygo zijn lichaam ineens naar achteren, waardoor hij met zijn hoofd op de rand van het bed terechtkomt. Dit bed heeft aan het hoofdeinde een smalle opstaande rand waar je heel erg lelijk je hoofd aan kunt stoten.

Doordat Tygo zich achterover wierp kwam hij met een rotklap op die rand terecht, wat ongelooflijk pijn moet hebben gedaan. Binnen een minuut had hij een gigantische bult op de rechterkant van zijn hoofd en een streepje bloed in zijn haar.

Het ijs wat we krijgen wikkelen we in een washand om op de bult te houden. We proberen hem zo goed en zo kwaad als het gaat in deze situatie uit te leggen dat het ijs nodig is om de pijn en de bult te verminderen, maar hij wil geen ijs op zijn hoofd.

Het wordt een strijd waarbij Vincent hem vasthoudt en ik hem de washand op het hoofd houd.

Hij gilt het uit van de pijn en van frustratie. Zo verschrikkelijk zielig.

Wat er dan door je heengaat als je kindje zo’n pijn heeft is vreselijk. Kon je het maar van hem overnemen. We blijven gelukkig allebei rustig en na een half uurtje keert de rust terug en lijkt het ons verstandig om hem te laten slapen. Tygo vraagt er ook zelf om om te mogen slapen, hij is helemaal kapot. Uiteraard maken we hem om het uur wakker om te checken of hij geen hersenschudding opgelopen heeft en dat blijkt gelukkig niet het geval. Gezien de heftigheid van de klap had mij dit helemaal niets verbaasd als dat wel het geval was geweest.

Na het slapen voelt hij zich een stuk beter en anders dan dat we even voorzichtig moeten zijn met haren wassen en gel in doen is er niets meer aan de hand.

Het is een heel eind lopen naar het busstation, maar we willen er toch even langslopen om onze reis naar Havana vast te leggen; zodat we op tijd weer uit Havana kunnen vertrekken.

Wanneer we de straat van het busstation inlopen spreken we twee mannen aan die taxi collectivo ’s aanbieden. Beiden voor 25 CUC per volwassene. De bus kost 10 CUC per volwassene en duurt anderhalf uur langer. Ik bied de tweede man 35 CUC voor twee personen en hij accepteert mijn prijs. We geven hem het adres en vragen hem om ons op maandag 3 maart om 10.00 uur op te halen bij onze Casa. Fijn dat dit geregeld is.

We besluiten nog even lekker te gaan uitwaaien op het strand. Daar gekomen is de temperatuur goed maar het waait nog steeds erg hard. We zoeken een beschut plekje op om met Tygo in het zand te kunnen spelen. Hij vindt het erg leuk om eigen en onze voeten in te graven.

Voor de rest is er weinig te beleven op het strand. Het strand is prima, maar niet zo mooi als op internet beschreven staat. We zien geen palmbomen, er zijn weinig mensen en er zijn geen gezellige strandtentjes waar je wat kunt drinken of eten. Het is gewoon zandstrand meer niet.

Wanneer we van het strand vandaan komen besluiten we te gaan wandelen in het grote park vlak naast onze Casa. In het park is een grote vijver aangelegd met wandelpaden eromheen. Je kunt hier een waterfiets huren om lekker op het water te dobberen.

Wij besluiten op zoek te gaan naar iets leuks om te eten. Langs de hoofdweg is dit geen succes gebleken, maar in het park zou een restaurant moeten zitten die ook een vermelding zou hebben op Tripadvisor.

Het restaurant vinden we wel maar het blijkt niet open te zijn en ziet er ook niet uit alsof het de afgelopen jaren open is geweest. Wat een pech. Dan toch maar weer terug naar de hoofdweg en maar weer eten bij El Americano’s.

Er staan andere dames vanavond achter de balie. Wanneer we binnenkomen kijken ze niet op of om. Wanneer we er al vijf tot tien minuten zitten hebben ze nog onze kant niet opgekeken laat staan onze bestelling opgenomen. Deze dames hebben volgens mij besloten helemaal geen bestelling op te komen nemen. Uiteindelijk gaat er dan toch iets gebeuren en zitten we niet veel later aan hetzelfde fastfood menu als gisteren.

Na het eten lopen we nog een heel eind de hoofdweg op en neer en drinken we wat bij een restaurant waar ze “Pollo” hebben. Misschien wat voor morgen dus om te gaan eten. Tygo vindt hier een speelmaatje. Het meisje kan net lopen, maar Tygo vindt het prachtig. Hij blijft rondjes rennen over het terras en heeft dikke schik.

Wanneer Tygo in bed ligt loop ik nog even naar de supermarkt om wat witte bolletjes te halen om nieuwe broodjes te smeren voor morgen. De ananassen zijn al in onze giecheltjes verdwenen, maar de tomaten en komkommer hebben we weg kunnen gooien. We hadden iets beter moeten opletten, want ook hier hebben ze het deurtje van het vrieskasje weggehaald, die in de koelkast zit. Hierdoor wordt de ijskast te koud en bevriest de hele handel. Rare lui die Cubanen. Waarschijnlijk hebben ze meer profijt van de koelkast wanneer ze het deurtje uit het vriesvakje halen zodat het ineens een vrieskist wordt. Hadden ze wel even mogen zeggen van tevoren.

Bij terugkomst nemen we plaats in de schommelstoelen in de kleine huiskamer schuin tegenover onze slaapkamer. Deze huiskamer mogen wij blijkbaar gebruiken, aangezien de eigenaars in het andere gedeelte van het huis verblijven. Ze hebben een hekje geplaatst tussen hun gedeelte en ons gedeelte.

Ik moet zo om Vincent lachen want die stapt iedere keer gewoon over het hekje heen en loopt helemaal naar achteren wanneer hij wat wil vragen.

Als ik wat wil vragen roep ik heel hard de naam van de vrouw en als ze niet reageert na twee keer roepen loop ik naar de voordeur, druk op de bel en wacht tot ze naar voren komen.

Er zit nog een homostel in de kamer naast ons, maar daar hebben wij geen last van. Zij wel van ons denk ik. Eerst na de val van Tygo op de rand van het bed en daarna op elk moment waarop Tygo moe is en zijn zin niet krijgt. Tygo heeft nu bedacht om iedere keer heel erg hard te gaan gillen wanneer hij zijn zin niet krijgt. We zijn ons nog aan het beraden hoe hier het beste mee om te gaan, want straffen heeft geen enkele zin hebben we al ondervonden.

Morgen gaan we de tip van het homostel opvolgen. Volgens hun zou het de moeite waard zijn om naar de “Cueba de Ambrosio” te gaan in het uiterste puntje van Varadero.

 

4 Comments

  • Tanja June 22, 2017 at 9:18 am

    Hoi, gelukkig is het goed afgelopen met de val van Tygo. Dat ze je in restaurant gewoon negeren is toch vreselijk? Het is dat jullie wat moeten eten….. nooit gedacht dat dit daar zo’n probleem is. Het strand en de zee ziet er wel mooi uit!!! Lekker voor Tygo om met zand en water te spelen. Wat zullen jullie terug in NL genieten van het gemak waarmee je hier groenten, fruit brood etc kunt kopen. We hebben het echt niet slecht in NL, toch?
    Nog veel plezier xxxx

    Reply
  • Tanja June 22, 2017 at 9:19 am

    Bij the way…… mooie foto van jou Jorine, je ziet er goed uit😘😘😘

    Reply
  • Trees June 22, 2017 at 8:32 pm

    Die kleine schat….zijn leerschool is wel hard, maar gelukkig gaat het daarna weer goed. Fijn dat jullie zo ook nog leuke afleidingen voor hem vinden zoals het strand en zand. Het is ook een goede leerschool voor Vincent…..zij maken hem straks in Nederland niets meer wijs👍

    Reply
  • Trees June 22, 2017 at 8:33 pm

    Ik kon fijn de foto’s in mijn album plaatsen….

    Reply

Leave a Comment