Weer eens wat anders dan Stalagmieten en Stalactieten

Ik moet eerlijk zeggen dat ik mij niets voorstel van die grotten. Ik heb al vaker Stalagmieten en Stalactieten gezien en vindt grotten allemaal op elkaar lijken. Zoiets als “I’ve been there, done that…”.

Vincent twijfelt eerst nog of we wel moeten gaan aangezien het best ver rijden is en 15 CUC enkele reis lijkt te gaan kosten. We geven de taxi opdracht om naar een park een stuk verder op te rijden. Onderweg komen we er echter achter dat er in dat hele park niets, maar dan ook helemaal niets te doen is. Met andere woorden “Wie haalt het nu in zijn hoofd om daar heen te gaan”. Change of plans dus. “Senior, wat kost het om naar de grot te gaan”? 10 CUC. Naar het Park 5 en naar de grot dus 10.

Dat is goedkoper dan we dachten en kunnen wij ons voor dat geld een gokje wel veroorloven.

Wanneer we uitstappen moeten we ineens 15 betalen. “Nee” zegt de senior, “ik had gezegd dat er 10 CUC bijkwam en niet dat het 10 CUC kostte” Potverdorie worden we nu weer besodemieterd?

Ik ben er klaar mee en stap uit met Tygo niet van plan om te gaan betalen. Vincent weet te middelen en stapt uit nadat hij 12.50 heeft betaald. Goed gedaan Vincent jij kan er ook niets aan doen. Wat een eikel die vent. Ik geloof echt niet dat wij het verkeerd begrepen hebben, wij spreken immers al zo goed Spaans …

Meteen als we uitgestapt zijn staan we voor een strohutje met een mannetje erachter.

De kassa die je toegang geeft tot de grot.

Voor de grap roep ik dat Vincent moet proberen om te onderhandelen over de entreeprijs van 5 CUC per persoon. Wanneer Vincent vraagt of we voor 3 CUC per persoon naar binnen mogen zegt de man meteen ja, maar vraagt ons dit aan niemand door te vertellen. Dat laten we ook zeker uit ons hoofd meneer.

En dan lopen we met deze man, die onze gids blijkt te zijn, de grot in. Deze man spreekt het beste Engels van alle Cubanen die we hebben gesproken in Cuba en hij is nog erg grappig ook.

Het is een heel andere grot dan ik normaal gesproken gewend ben. Er zijn overal kleine en grote gaten aan de bovenzijde van de grot ontstaan, waar vervolgens weer bomen doorheen gegroeid zijn.  De wanden van de grot zijn door de tijd groen en oranje gekleurd en zijn er verschillende tekeningen uit de oudheid van de Mayas in de grot terug te vinden.

In de hele grot zijn aparte ruimte ontstaan. Allemaal natuurlijke gewelven in de gangen die weer toegang geven tot andere ruimten. Overal lijkt zich weer een ander kleurrijk tafereeltje tegen de wand van de grot af te spelen. Overal waar je kijkt hangen vleermuizen aan het plafond. Ze zitten allemaal als een kluw wol aan elkaar vast. Wanneer we onze lantaarn op het plafond schijnen beginnen ze allemaal door elkaar door de grot heen te vliegen. Tot voor een aantal jaren geleden was ik nog als de dood voor deze dieren. Inmiddels weet ik dat gedachten maken hoe je je ergens over voelt, en kon ik mijn gedachten zodanig sturen dat ik dit keer nergens last van had. Gelukkig maar anders had ik al dit moois moeten missen.

Omdat we zelf een zaklantaarn mee hebben mogen we net zo lang in de grot blijven als we willen. Daar hebben we dan ook dankbaar gebruik van gemaakt. We hebben er misschien nog wel een uur zelf rondgedwaald om foto’s en film te maken. Ik moet zeggen dat ik er geen genoeg van kon krijgen. Ik blijf maar herhalen tegen Vincent hoe mooi ik de grotten wel niet vind totdat hij er helemaal gek van wordt. Het was erg de moeite waard. Hier ga ik dan ook zeker op tripadvisor een “not to miss” tipje over schrijven.

En dan komt toch altijd weer het moment waarop je afscheid moet nemen. Nog even een fotootje met Vincent achter de kassa in het rieten hokje en off we go.

We laten ons door de taxi afzetten voor het park. We lopen nog een keer een rondje door het park; waarom ook niet het is tenslotte lekker weer.

Omdat we toch wel enigszins honger hebben gekregen en het al tegen einde van de middag begint te lopen stelt Vincent voor om iets te eten te gaan zoeken. Ik stel voor om El Americano’s weer even in te duiken, wat Vincent niet zo’n goed idee lijkt maar gaat toch mee. Weer die “enthousiaste” dames achter de toonbank. Wanneer ik overdreven hallo zeg bij binnenkomst kan er net een “hola” vanaf. De dames dwalen vervolgens weer af in hun eigen programma. Vince is er klaar mee en heeft geen zin om lang te wachten. Het is hartstikke druk binnen en zo te zien zitten mensen al lange tijd op hun eten te wachten.

Achter vader zwaan aan wat anders zoeken dus. Hoe lang we ook lopen straat in straat uit we vinden niets wat zou kunnen voldoen aan een maaltijd voor vegetariërs. We hebben in Cuba meerdere keren de vierdaagse uitgelopen op zoek naar eten voor Tygo en mij en tevergeefs. Geen fatsoenlijke optie te vinden.

Uit chagrijn na kilometers gelopen te hebben dan toch maar terug naar El Americano’s waar de dames op dat moment hebben besloten dat ze gesloten zijn. En dan te bedenken dat het een 24- uurs service is he! Zijn ze nou helemaal.

Ik stel voor om Vincent zijn “pollo” restaurant op te gaan zoeken waar we al eerder een keertje wat gedronken hebben. Het is een heel eind verder maar we hebben het ervoor over. Ik kan mij herinneren dat ze ook wel wat voor ons hadden.

We zijn doodop en kunnen het restaurant niet meer vinden. Wanneer we verdwaasd over de stoep heen lopen zie ik twee jongens over een muur van een vervallen huis heen hangen. Nog geen seconde later bungelt er iets naast mijn hoofd. Een vogelspin aan een draadje.

Super gedaan jongens daar hadden jullie mij. Leuk trouwens om zo je tijd te besteden, anders dan de hele dag achter “world of warcraft” zitten. Hadden deze jongens internet gehad hadden ze dat waarschijnlijk wel gedaan. Heeft het hebben van geen internet in Cuba toch nog voordelen.

Afijn dat “pollo” restaurant hebben we nooit meer gevonden, onze voetzolen waren te versleten om het einde te halen. Maar vlak bij El Americano’s vonden we toch nog een restaurant waar ze Tortilla, Toast con Mantequila en Sopa op de kaart hadden staan.

 

 

Kaarsje aan, lekker onderuit en smullen maar. Vergeet het maar. De soep smaakt naar water met een bouillonblokje, de toast was zo melig dat ik hem terug heb gestuurd en eieren hadden ze niet vandaag; de kip was ongesteld.

Dan toch maar weer zelf een wit bolletje kaas gesmeerd in de schommelstoel bij de Casa.

Het is wel een genot om te kijken naar de aan- en afvoerende taxi’s en cocotaxi’s. De ene old timer blinkt nog meer dan de andere en de cocotaxi’s zijn ronduit grappig. Maar naast dit en de grot valt er niet heel veel meer te beleven in Varadero anders dan op het strand liggen en ’s avonds uitgaan. Dat uitgaan is voor ons al heel lang verleden tijd en wanneer je het lekker vindt om gezandstraald te worden moet je zeker naar Varadero gaan.

Vanaf morgen twee dagen Havana en dan vliegen we woensdag 15 maart naar Miami.

4 Comments

  • Tanja June 22, 2017 at 5:32 pm

    Ha de grotten in. Ja, wij ook al meerdere grotten gezien en vaak heel diep wat ik niet zo’n fijn idee vind. Dit is wel heel mooi en je foto van de vleermuizen echt goed want veel licht zul je niet gehad hebben. Bah, weer zoektocht naar bedoening en eten. Wat eten die Cubanen dan toch iedere dag? Tygo lacht erbij dus zal alles wel oke zijn! Benieuwd naar Havana en de rest natuurlijk👍🏼

    Reply
  • Trees June 22, 2017 at 8:46 pm

    Prachtige foto’s van de grot. Ik heb er ook verschillende bezocht in het buitenland, maar deze lijkt mij heel apart en gaaf. Wat een gedoe zeg om steeds te moeten leuren om eindelijk wat eten op je bord te krijgen. Wat zullen jullie genieten als je weer in Nederland bent en op 5 min. afstand de winkels hebt en om alles te kunnen kopen! Schattige foto van mijn kleinzoon…..smullen…!

    Reply
  • Trees June 22, 2017 at 8:49 pm

    Ik heb vanavond aan één stuk alle verhalen gelezen, die Vincent vandaag heeft geplaatst….kon er niet mee stoppen! Ik wacht weer op de volgende…haha

    Reply
  • Eva June 24, 2017 at 2:51 am

    Whahaha, de kip was ongesteld. Heerlijk verhaal!

    Reply

Leave a Comment