Home Sweet Home

Tygo is zo verschrikkelijk lief aan het worden. Tientallen keren per dag geeft hij je kusjes zomaar uit het niets. Ook vraagt hij zelf regelmatig om een kusje. Wanneer hij bij ons in bed ligt ’s avonds draait hij zijn lichaampje naar je toe en legt zijn armpje om je heen. Wanneer je je wil omdraaien of uit bed wilt gaan dan grijpt hij je met zijn armpje stevig vast en zegt “niet doen pappa” of “niet doen mamma”. Zo fijn dat hij het knuffelen steeds fijner gaat vinden. Dat hebben we zo gemist toen hij een klein baby’tje was toen moest hij daar niets van hebben.

Hij gaat ook steeds beter luisteren. In het begin moesten we continu achter hem aanrennen, eentje naast hem en eentje achter hem aan om te zorgen dat hij op de stoep bleef. Hij begint te leren wat wel en niet mag en gaat dat ook zelf aangeven.

Wanneer hij eerder wakker is dan wij en in een ander bed slaapt dan kruipt hij heel zachtjes uit zijn bed, gooit zijn armpje om één van ons heen en begint heel zachtjes tegen ons te fluisteren, zo lief.

Vanmorgen is er iets misgegaan met het warme water. Wanneer ik wil douchen krijg ik koud water en het duurt nog zeker 15 tot 20 minuten voordat het water weer warm is.

Dikke vette pech dus omdat we om 10 uur paraat moeten staan vooraan de weg.

Wanneer ik onder de koude douche spring gil ik het uit. “Wat ben je aan het doen mamma, gaat het wel goed met je? vraagt Tygo “je doet zo raar” en dan lig ik helemaal in een deuk. Hij brabbelt nog zo vaak in zijn eigen taaltje of knoopt allerlei woorden en verschillende verleden tijden aan elkaar. Als je hem dan ineens zo’n hele volzin hoort zeggen in correct Nederlands dan is dat heel erg grappig.

Eerst nog een lekker ontbijt voordat we afscheid nemen van deze lieve mensen.

 

 

En dan staan we met al onze tassen aan de weg. Om tien over tien is de taxi er nog niet. Ik moet zeggen dat ik op de één of andere manier al het gevoel had dat de taxi chauffeur niet zou komen opdagen. Bij de Casa heeft Vincent hem nog twee keer op zijn mobiel gebeld, maar geen gehoor. Om half elf besloten we om naar het busstation te gaan lopen. Een hele lange wandeling met al die tassen achterop en voorop. Met zere schouders komen we aan op het busstation. Daar staat gelukkig alweer een ander mannetje die een taxi collectivo kan verzorgen voor 25 CUC. Hij accepteert 35 CUC voor twee personen als hij nog twee anderen kan vinden die met ons meerijden naar Havana. Na een half uurtje heeft hij 1 persoon gevonden en gaan we toch vertrekken.

De twee uur die het rijden is naar Havana vliegen voor mijn gevoel voorbij.

Wanneer we Havana binnenkomen zien we een stuk van de stad die we nog niet eerder gezien hebben. De enorme gebouwen lijken me een beetje Romaans en er staan enorme legervoertuigen en vliegtuigen rondom de gebouwen. Wel leuk om daar straks even heen te lopen om dit gedeelte van de stad ook nog even mee te pikken.

We worden door onze taxichauffeur weer bij onze oude vertrouwde Casa afgezet.

 

Vincent heeft Yenie gisteren gebeld om aan te geven dat we eraan komen en heeft hij 5 CUC van de prijs per nacht afgekregen.

Van 03-03-2017 t/m 05-03-2017 verblijven wij in Havana bij

Casa Maria del Carmen

Luaces N. 16 (bajos) e/ Lugareño y Carlos III, Plasa de la Revolución, La Habana

Home: 7 8763221 Movil 5 2951961

We krijgen een warm welkom bij Yenie. We krijgen een betere kamer dan voorheen toegewezen in een gebouwtje buiten het huis, direct aan het buiten terras gelegen.

Omdat het hek wat om het huis heen zit op slot zit kan Tygo ook niet zomaar naar buiten, wat betekent dat hij weer lekker vrij rond kan lopen.

We vragen Yenie of ze onze was kan doen de komende twee dagen en krijgen van haar de kleren weer terug die we de eerste keer hadden achtergelaten. Geen idee hoe we die weer in de bestaande tassen krijgen. Het lijkt ineens zoveel.

Maar dat is van latere zorg. We besluiten onze daypack te pakken en op pad te gaan. We hebben tenslotte nog maar anderhalve dag in Havana.

Wanneer we de lange straat inlopen op weg naar Havana Viejo voelt het anders dan de eerste keer. We kennen de koppen inmiddels en de weg is ook bekend. Het voelt daarom misschien beter aan dan de eerste dagen dat we in Havana verbleven. We weten inmiddels natuurlijk ook de weg die we moeten volgen om aan fruit, brood of andere dingen te komen. Dit geeft voor mij ook een meer ontspannen gevoel omdat het wel heel vervelend is om iedere keer naar eten te moeten zoeken.

Ik houd dit keer het fototoestel op mijn buik om lekker veel foto’s te gaan maken. De eerste tijd in Cuba had ik nog helemaal geen zin gehad om foto’s te maken. Die zin begint nu meer te komen. Het toestel werkt alleen nog niet zoals ik dat zou wensen. Ik krijg het beeld niet altijd goed scherp gesteld. Dit is vreemd omdat het toestel op de automatische stand gewoon goede foto’s zou moeten maken en dat doet hij niet. Vince en ik hebben beiden al een keer de handleiding erop nageslagen om zeker te weten dat we alle functies wel goed gebruiken en alternatieve opties aan te wenden om toch betere foto’s te krijgen. Koop ik een nieuw geavanceerd toestel speciaal voor deze reis en dan lopen we er alleen maar mee te stoeien; echt balen. Ik blijf het proberen. Misschien toch maar even een mailtje sturen naar de fotozaak waar ik het toestel gekocht heb om te vragen wat we eventueel fout doen. Ook al bekruipt mij het gevoel dat er iets niet helemaal in orde is met het toestel.

Het oude gedeelte van Havana, achter het Capitol is echt de moeite waard. Het Capitol is immens en de restauratie ervan lijkt in de afgelopen maand erg te zijn opgeschoten. We dolen rond in Havana Vieja en komen uiteindelijk uit in een straat waar allemaal huisvuil op de grond ligt.

Wanneer we door de straat lopen zien we ineens aan onze rechterkant een enorm hip eettentje. Niemand zou verwachten dat in zo’n straat achter zo’n belabberd geschilderde voorgevel zo’n gave tent zou zitten. Op de bar zijn de gezichten van het gezin geschilderd die deze bar/eettent runnen. Er zijn allerlei gezellige zitjes gecreëerd en er is ook nog een tweede verdieping met lekkere banken om op te zitten. Het menu wat op een bord aan de muur geschreven is ziet er eveneens veelbelovend uit, wat maakt dat we besluiten om hier te gaan eten. En het was de moeite waard. Vooraf lekker brood met een soort gekruide soepstengels en als hoofdgerecht een zeer kruidige tomaten paprika soep. Wat Vincent gegeten heeft hoef ik niets eens meer te noemen. Hij begint al steeds meer als een kip te kakelen. Lekker gezellig gegeten terwijl Tygo een van de bedienden heeft gestrikt om minstens tien keer het trappetje naar boven met hem op en neer te lopen. Hij weet echt met iedereen vrienden te maken. Uiteraard is iedereen verliefd op zijn eigen kind maar er zijn ook een hoop mensen die Tygo helemaal te gek vinden en de ogen niet van hem af kunnen houden. Hij stapt echt op iedereen af en spant ze allemaal voor zijn karretje; de slimmerik.

Een absolute aanbeveling dit tentje wanneer je in Havana bent:

Sia-Kara Bar

Barcelona (op de hoek bij Industria)

La Habana, Cuba

We lopen over een brede boulevard richting het water. Onderweg bestellen we nog een Jugos Naturales. Dit keer vraag ik expliciet of ze het vers maken en of ze geen suiker willen toevoegen, want ze gooien hier kilo’s suiker bij de vruchtensappen of het komt gewoon uit een pak en dan verkopen ze het nog als verse fruit drank. Dit keer zou het helemaal goedkomen. Later heb ik spijt dat ik er niet bij ben blijven staan omdat het wederom smaakt naar suiker met een vleugje ananas.

 

Bij het water is het knetter warm en Tygo wil graag uit de rugzak. Waar we kunnen en de ruimte hebben mag hij lekker vrij rondrennen zodat hij ook zijn energie kwijt kan. Hij is echter behoorlijk moe en zet het iedere keer op een schreeuwen. De laatste dagen heeft hij het uitgevonden om te pas en te onpas keihard te gaan gillen en berg je dan maar, want dat is niet mis. Omdat we hier de ruimte hebben en niemand er last van heeft besluiten we hem te stimuleren om hier te gillen totdat hij er een schorre keel van heeft en als hij dan wil stoppen dan dwingen we hem om door te gaan. Hij houdt het heel lang vol maar uiteindelijk wil hij echt niet meer. Hij smeekt ons bijna of het klaar is. Het is hierna niet over maar wel een heel stuk minder geworden. Iedere keer waar we zijn en hij begint te gillen stimuleren we hem juist om door te gaan, waardoor hij het binnen no time niet meer leuk vindt. Ik ga ervan uit dat hij binnenkort een ander spelletje verzint en het gillen niet meer interessant is. Wat zal dat heerlijk zijn….verheug me er nu al op.

Het plan is om aan de overkant van het water te komen, waar een soort jezus beeld op een berg staat. Het lukt ons echter niet om de plek te vinden waar je met een bootje naar de overkant kunt. Later blijkt dat je er gewoon met de auto kunt komen. Het is dan al te laat om nog een trip met de taxi te gaan maken en we besluiten rustig aan terug te lopen. We lopen tot aan de haven waar een heel groot cruiseschip ligt te wachten. Terwijl we in de richting van het cruiseschip lopen komt er een gigantisch prachtig zeilboot langsvaren en wel uit Amsterdam!

Onderweg kunnen we het niet laten om bij twee ijs stalletjes een ijsje te scoren. Ook hier betalen we slechts 3 MN Pesos voor een ijsje (12 cent) en daar krijg je een enorme hoorn en enorme bollen voor. Daar kan Nederland nog een puntje aan zuigen.

Heerlijk dat we nu een beetje de weg weten. Bij de bakker hebben ze net de verse bolletjes klaar waar we er een aantal van meenemen om voor morgen broodjes met kaas en komkommer te kunnen smeren, dan is dat in ieder geval weer geregeld en nu lekker slapen.

2 Comments

  • Trees June 23, 2017 at 10:27 am

    Jorine. Weer heerlijk van je verhaal genoten en Tygo zijn stembanden zijn in iedergeval goed ontwikkeld!

    Reply
  • Tanja June 23, 2017 at 10:58 am

    Mooie foto’s! Ook oa van het capitool! Vies al dat afval op straat. Zo vond Paul India zo vies, idem overal afval! Wordt nog wat met Tygo🤣🤣🤣je weet naar nooit wat hij gaat doen ipv gillen. Maar ….. hij weet de nensen nu al om zijn vinger te winden😃🙃. Leuk! Veilige trip verder xxxx

    Reply

Leave a Comment