Sigarenfabriek niet voor 2,5 jarigen

Tijdens het ontbijt raken we met Yenie aan de praat over het leven in Cuba. Ze werkte als radio bioloog voor een bedrag van 20 CUC in de maand. Je kunt je voorstellen dat je van dit bedrag onmogelijk rond kunt komen. Dit heeft haar doen besluiten om samen met haar man en haar ouders een Casa Particulares op te zetten. Een arts zal misschien 40 CUC of 50 CUC (40 of 50 euro dus) in de maand verdienen maar daar houdt het dan ook mee op. Medicijnen worden het meest gestudeerd in Cuba. Iedereen wil arts worden, omdat artsen de grootste kans hebben om uitgezonden te worden door de Cubaanse overheid naar landen als Venezuela. Voor deze mensen wordt dik geld betaald, waar de arts zelf echter maar 20-40% zelf van mag houden. De rest gaat uiteraard naar de overheid. Wie geluk heeft lukt het om het beroep van arts zelfstandig in een ander land uit te gaan oefenen, los van de Cubaanse overheid.

Het is verboden om zelf een winkel te beginnen in Cuba. Je mag zelf geen artikelen importeren vanuit het buitenland en die in Cuba gaan verkopen. De Cuba overheid heeft hierin de volledige macht van wat er wel en niet wordt verkocht en met welke landen zij wel en niet handel wil drijven.

Dit maakt dat er een gigantische zwarte handel bestaat in Cuba en er zoveel van de overheid gestolen wordt om elders te verkopen. Verder bestaat er een enorme illegale handel met bijvoorbeeld Panama of Ecuador, waarbij Ecuador alweer moeilijker is geworden, omdat je daar blijkbaar weer een visum voor nodig hebt wat heel moeilijk is voor de Cubanen om te krijgen.

Je zult begrijpen dat er heel veel corrupte douane en politiepersoneel is, aangezien zij van het geld wat zij verdienen eveneens niet rond kunnen komen in de maand. Die worden betaald om koopwaar het land in te smokkelen. Voor buitenlanders die in Cuba wonen is het veel makkelijker om koopwaar uit andere landen te halen aangezien zij al een paspoort hebben en minder snel gepakt zullen worden. Want word je gepakt door een niet corrupte douane of politieagent dan ben je goed de sigaar. Denk aan de neef van Jess die gevlucht is naar het buitenland omdat hij gezocht wordt voor het illegaal verkopen van kookolie.

Het aanschaffen van een paspoort kost 100 CUC in Cuba, wat niet goedkoop is. Dit is niet voor iedereen weggelegd. In Colombia zijn veel Cubanen beroofd en vermoord omdat ze met veel geld op zak de grens tussen Colombia en Ecuador overstaken om inkopen te gaan doen.

Over sigaren gesproken. Vandaag willen we heel graag naar een sigarenfabriek en Vincent begint ongeduldig te worden omdat Yenie nooit meer ophoudt met praten en dat mijn schuld is omdat ik haar maar iedere keer nieuwe vragen blijf stellen.

Sorry Vincent ik vind dit gewoon heel erg interessant, maar je hebt gelijk we moeten er vandoor want het is onze laatste dag.

Er blijken er twee in Havana te zijn, maar we hebben gisteren al begrepen dat de fabriek in oud Havana geen kinderen beneden de 16 toelaat.

Orlando van de Casa vertelt ons dat er nog een fabriek in de buurt is op een half uurtje lopen van hun huis. We besluiten die in ieder geval nog te proberen.

Wanneer we er naar toelopen komen we door wat armere wijken waar ik het wederom niet prettig vind om foto’s te maken. Er zijn veel mensen op straat en vooral mannen. Ze zitten op de drempel van hun deur of staan in groepjes op straat. Ik zie ergens een half uit elkaar getrokken kip op straat liggen in de goot. Zo’n wijk dus.

Wanneer we er bijna zijn word ik getriggerd door twee Nederlandse bussen die bijna voor de deur van de fabriek zijn. Er zijn blijkbaar heel veel oude, gele, stadsbussen de kant van Cuba op gedaan om hier van hun tweede jeugd te gaan genieten.

En je gelooft het of niet maar op de voorste bus staat bestemming Arnhem. Toeval bestaat niet zeggen ze toch, wat een giller.

Ook deze fabriek laat geen kinderen onder de 16 toe. Één van ons kan de tour wel doen maar je mag ook geen foto’s en film maken dus dan zou de ander het na die tijd alsnog niet meer kunnen zien. We hebben trouwens ook niet genoeg geld meer over om allebei apart te gaan. We hebben nog 17 CUC over om de dag mee door te komen en de entree kost 10 CUC per persoon.

Pech gehad, misschien hebben ze ergens anders in Zuid-Amerika nog een fabriek waar Tygo wel mee mag.

Terug naar het centrum waar we al snel in hele leuke oude straatjes terechtkomen waar we eerder nog niet geweest waren. Eerst arriveren we op een boekenmarkt waar de mannen ontzettend hun best doen om een boek aan ons te slijten. We hebben eerder die dag al twee Spaanse kinderboekjes gekocht voor onszelf om het Spaans te kunnen oefenen. Niet nog meer bagage alsjeblieft.

 

Wanneer we verder lopen komen we op Plaza de Armas, wat iets wegheeft van Rome met gezellige restaurantjes aan het plein. Hier laten we Tygo lekker een tijd rondstruinen. Wanneer ik naar het toilet ga bij één van de restaurants lopen er pauwen vrij door het restaurant heen te stappen, hilarisch.

We lopen nog één keer door de winkelstraat, op zoek naar een tentje waar we een Jugo Naturales kunnen krijgen van vers fruit en zonder toegevoegde suiker. En prompt lopen we tegen een heel erg leuk tentje aan waar ze pottenbakspullen verkopen, maar ook vers vruchtensap en pizza’s

Om er zeker van te zijn dat deze drankjes vers zijn vraag ik ze het hemd van het lijf en blijf erbij staan terwijl ze de drankjes maken. Het meisje wat ze maakt kan het niet echt waarderen aan haar gezicht te zien, maar dat kan mij niet schelen. Ze hebben ze in drie smaken en ik bestel ze alle drie.

Geweldig lekker waren ze. Nog maar 3 erachteraan want je weet maar nooit wanneer je weer zo’n lekker drankje kunt scoren. Na twee van die glazen zijn Tygo en ik helemaal verzadigd maar gooit Vincent er nog een pizzaatje achteraan. Ook al zo lekker.

De eigenaresse van het tentje, iemand uit de bediening en één van de gasten zijn continu druk met Tygo. Hij heeft het reuze naar zijn zin en lacht de billen uit zijn broek (ik weet dat het ballen zijn maar dat vind ik een beetje raak klinken als je het over je zoon hebt).

In dit tentje ontmoeten wij een Amerikaans meisje, geadopteerd vanuit Afrika ergens. Ze is helemaal weg van Tygo, wat de reden van het feit is dat we aan de praat raken.

Ze blijkt 2 maal in Colombia geweest te zijn en geeft ons wat tips op een briefje mee v.w.b. hostels in de verschillende plaatsen in Colombia. Wie weet komen de tips nog van pas.

In de hoofdstraat zoeken we nog naar een leuk souvenirtje maar het is allemaal troep.

Het lastige is dat we ons geld vandaag niet op krijgen. We hebben nog steeds zo’n 10 CUC over en het wil maar niet op. Na een laatste keer brood te hebben gehaald bij de bakker besluiten we te gaan eten bij de Cafetaria waar we de eerste avond in Havana ook gegeten hebben dan is het kringetje mooi rond en sluiten we hier onze Cubareis definitief af.

 

We worden bij een Cubaanse jongen aan tafel gezet omdat er nergens anders meer plaats is in het restaurant.  Hij heeft Victor Carol en maakt muziek voor artiesten in Cuba. Hij heeft zo’n twee jaar in Ecuador gewoond en vertelt ons dat we vooral niet naar Guayaquil en Quito moeten gaan, omdat deze steden heel gevaarlijk zijn. Wanneer we vanuit Guayaquil naar Galapagos willen vliegen zouden we een taxi moeten namen vanuit het busstation direct naar het vliegveld, wat ongeveer 5 minuten bij elkaar vandaan zit. In Quito willen we toch echt wel naar het vrijwilligersproject waar Linda aan verbonden is en Linda is toch ook al jaren met succes in Quito verbleven. We zullen de lokale bewoners gewoon even goed moeten vragen waar we wel en niet moeten komen.

Victor vertelt dat hij al die tijd in Vilcabamba heeft gewoond en daar een Nederlandse vrouw van een jaar of 60 heeft ontmoet, die zijn beste vriendin is geworden. Wanneer we in Vilcabamba komen weet hij zeker dat wij haar hoe dan ook gaan ontmoeten. Ze heet Annemiek en is ooit naar Ecuador gekomen om van de drugs af te komen in een afkickkliniek. Daarna is ze nooit meer weggegaan.

Ik ben benieuwd of we haar inderdaad gaan tegenkomen.

Wanneer we ons eten op hebben raken we aan de praat met het stel wat aan de tafel naast ons zit. Zij blijken Nederlanders te zijn en hebben het afgelopen jaar door Zuid-Amerika gereisd met een auto die ze in Chili gekocht hebben. Ook heel erg stoer. Zij vonden Chili niet zoveel aan en zijn het meest onder de indruk geraakt van Argentinië en Colombia. Wanneer we een foto van Dirk en Sanne hebben gemaakt stappen we met een briefje vol nieuwe tips van nieuwe landen de Cafetaria uit voor onze laatste nacht in Cuba.

Raoul brengt ons de volgende ochtend om zeven uur naar het vliegveld. We vliegen om 11.45 uur met een verwachte tijd in Miami van 12.58 uur.

Het vliegveld is bere klein en de airco staat op levensgevaarlijk. Er valt niet bijzonders te eten of te drinken en we moeten toch echt nog van onze 10 CUC af.

We besluiten het geld te besteden aan extra flesjes water en chocolade koekjes voor Vincent. Aangezien ze de koekjes per stuk verkopen en ze 0.20 CUC cent per koekje zijn betekent dat dat we met een tas vol met koekjes het vliegtuig instappen op weg naar ons volgende avontuur in Miami.

 

Ik kijk op Cuba terug als een groot avontuur. Wat betreft natuur en cultuur heb ik er niet gevonden wat ik ervan had verwacht. Wat betreft muziek en dans heb ik dit anders ervaren dan in de boeken vermeld staat. De muziek staat in veel gevallen zo hard dat je er niet meer van kunt genieten maar snel naar je oordoppen grijpt om geen gehoorbeschadiging op te lopen.

Op straat is het veelal bedrijvig. Het is bijzonder hoe de straat zich vult van de ochtend tot de avond met mensen die op hun stoel buiten zitten, op de drempel van hun huis of op de stoeprand zitten. Deuren van huizen staan altijd open. Iedereen staat in contact met elkaar. Er is geen binnenshuis of buitenshuis zoals bij ons.

Het letterlijk zoeken naar eten was in het begin frustrerend, maar later toen we onze weg beter leerden kennen was dit ook wel weer onderdeel van het avontuur. Als vegetariër eet je hier wel alleen maar ei, wit brood, tomaat, komkommer en wat fruit als je geluk hebt.

Rijst en bruine bonen hebben we ook bijna niet gezien.

Wanneer je toerist bent moet je zeker rekenen op het feit dat je heel erg veel aangesproken zult gaan worden door taxichauffeurs of mensen die je naar een eettentje willen brengen, Over het algemeen stoppen ze meteen met vragen in Cuba wanneer je aangeeft dat je geen interesse hebt en van onze Spaanse lerares in Santiago hebben we geleerd dat je anders gewoon moet zeggen “Basta, por favor.” en dat hielp.

In Santiago hebben we ervaren dat je wel moet uitkijken in welke wijk je loopt. Het voelt zeker niet overal veilig en hetzelfde hebben wij gevoeld in de straatjes rondom de drukke hoofdwegen in Havana. Zeker wanneer het donker begon te worden voelde het niet altijd helemaal vertrouwd en ging het fototoestel snel in de rugzak om geen extra interesse te wekken.

In Cuba kom je geregeld mensen tegen die je uit zullen proberen, maar wanneer je vecht voor je recht en op je strepen blijft staan dan dimmen ze heel snel in. Zeker als het uitmondt in een woordenwisseling, dan zijn de Cubanen toch wel snel onder de indruk en geneigd om je tegemoet te komen. Cuba is een land waar je geweldig kunt onderhandelen. Ze zijn bijna altijd bereid om iets te doen met de prijs die ze je voorstellen. Wanneer ze nee zeggen weet je dat je hun grens hebt bereikt en ze niet verder zullen zakken met de prijs.

Cuba is een land waar de dingen niet gaan zoals ze in Europa gaan en waar de tijd heeft stil gestaan. Groenten en fruit wordt met karren en paarden langs de deur verkocht. Er wordt nog heel veel gedaan met paard en met os. Wanneer je je een auto kunt veroorloven ben je of taxichauffeur, heb je een bijzondere functie bij het leger of ben je schatrijk en bezit je een eigen auto.

Wat ik vooral erg heb gewaardeerd van Cuba zijn een hele hoop fijne mensen die we hebben mogen ontmoeten, die de tijd hebben genomen om ons dingen uit te leggen, te leren over het leven in Cuba, die gek waren met Tygo en het geduld met ons hadden wanneer we ons niet altijd goed wisten uit te drukken in het Spaans. Het zijn vooral deze mensen die een maand Cuba tot een bijzondere ervaringen hebben gemaakt en we op Cuba terugkijken als één groot avontuur; want dat was het!

 

Een ode aan Cuba

Oh prachtig Cuba, wat heb ik je soms gehaat.

Als schuw mens ontving je mij in je armen

en ik had geen idee wat je mij te bieden had.

Door stad en land gereisd

ben ik vele mensen tegengekomen

en de allermoeilijkste gedachten

waarmee ik dan worstelde was:

“Ben jij wel te vertrouwen?”

Van de allerhardste tot de allerzachtste persoon

vond ik op elke straathoek wel iemand anders.

En wellicht heb ik niet altijd gevonden wat ik zocht,

want jouw schatten liggen goed verborgen.

Ik ben nog geen land tegengekomen als de jouwe.

Oh prachtig Cuba, jij die zoveel te bieden heeft

waar vaak zo weinig is.

Als bewonderingswaardig mens ben ik gegaan.

Ik dank u voor uw avontuur!

 

8 maart 2017, Vincent

6 Comments

  • Tanja June 23, 2017 at 3:13 pm

    Een mooi verhaal weer en wat een mooie ode aan Cuba. Ik heb genoten can jullie verhalen en kijk reikhalzend uit naar jullie nieuwe avonturen!
    Liefs 😘😘😘

    Reply
  • Trees June 23, 2017 at 3:37 pm

    Het waren prachtige reisverhalen en het heeft mij ook een beetje inzicht gegeven over het land “Cuba”. Leuk dat je jullie ervaring hebt opgeschreven met een slot conclusie ! Het heeft jullie weer veel inzicht gegeven die je nooit meer zult vergeten! Op naar de verhalen over Florida waar ik verschillende malen ben geweest met Wim en ook drie weken met ons gezin. Vincent was toen 15 jaar.

    Reply
  • Ria kuiper June 24, 2017 at 8:03 am

    Wat is het genieten van de verhalen, dank je wel schatten

    Reply
  • Eva June 27, 2017 at 1:23 am

    Alle verhaaltjes gelezen, heerlijk!!! Wacht met smart op de rest 🙂

    Reply
  • Jacqueline Sardjoe June 28, 2017 at 8:00 pm

    Leuk om jullie verhalen te lezen, nog effe genieten,veel liefs JAC

    Reply
  • Ingrid July 10, 2017 at 7:22 pm

    Ik ben nu helemaal bij met jullie Cuba verslag en heb het gevoel alsof ik een indrukwekkende film gezien heb. Ik heb genoten van alle verhalen en zeker ook van de mooie Ode aan Cuba.

    Reply

Leave a Comment