Een Welcome to America stempel

Bij de douane lijkt het snel te gaan. We mogen aansluiten in de kortste rij, dat wil zeggen de rij van mensen die een ESTA hebben.

De “Esta check” hebben ze op dit vliegveld geautomatiseerd, wat zoveel betekent als dat wij aan een terminal een aantal gegevens moeten invullen en onze paspoorten moeten scannen.

Aangezien Vincent een Visum heeft en Tygo en ik een “Esta” gaan we aan verschillende terminals staan. Krijgen we van een mevrouw toch op onze donder. “Ik heb toch gezegd dat je als familie maar 1 terminal moet gebruiken!”. Ik vraag haar of ze ons wil helpen, aangezien we niet weten hoe om te gaan met het verschil in toegangsdocumenten. Vervolgens krijgen we een heel betoog over de verschillende soorten VISA die er zijn en of Vincent even aan kan geven welke hij dan heeft. Weten wij veel.

Aangezien ik alweer helemaal klaar ben met deze vrouw zoek ik het zelf wel even verder uit. Ze druipt af en het blijkt gelukkig dat we het ook makkelijk zelf afkunnen.

 

Dat was stap 1, nu stap 2 naar de douane voor de paspoortcontrole. Nu moet je je voorstellen dat je op de terminal al afdrukken hebt moeten laten maken van de vingers van je linkerhand en nu mag je dit bij de douane nog eens laten doen van je rechterhand. Ben benieuwd trouwens hoe ze dit doen als je helemaal geen handen meer hebt.

We staan in een korte rij en voor ons zien wij de mensen bij de hokjes staan om hun paspoort en papierwerk te laten controleren. Ook echt amerikaans waarbij de hokjes zo hoog zijn en ondoorzichtig, dat je niet kan zien wie er aan de andere kant zit of wat zich daar afspeelt. De mensen worden een voor een geboden naar voren te komen. Niet op basis van het uitroepen van “Next please!”, maar op basis van een handje, in een blauwe plastic handschoen, dat net boven het hokje uitkomt en dan een paar korte wuifgebaren maakt, van “Deze kant op en opschieten!”. Ook wij worden zo dringend verzocht zijn of haar kant op te komen. Acher het handje blijkt een kleine gedrongen man met een mexicaans uiterlijk te zitten. Na wat standaardvragen over wat we komen doen en nog gaan doen zijn Tygo en ik akkoord.

En tegen Vincent met een intonatie waar bijna leedvermaak uit hoorbaar was “O meneer, u heeft een visum! Dan zult u er maar alvast aan moeten wennen dat u iedere keer als u Amerika in wilt u meegenomen zult worden voor een separate ondervraging.” En daar kwam het wuivende handje weer te voorschijn. “Gaat u daar maar staan, dan wordt u zo opgehaald.”

Even later werden we opgehaald samen met nog een paar andere mensen en naar een wachtruimte gebracht. Tygo sliep op dat moment in de rugzak bij Vincent op zijn rug. Op een gegeven moment werd Vincent zijn naam omgeroepen en moest naar een kantoor komen waar hij door een dame zou worden ondervraagd. Ik had in mijn hoofd zitten dat hij krom zou moeten gaan staan en moest hoesten om te kijken of hij geen drugs bij zich zou hebben en ging er dus vanuit dat ik buiten zou moeten blijven staan. Dat laatste had ik goed begrepen, en dat eerste had ik leuk verzonnen, maar dat ging gelukkig, voor Vincent, niet gebeuren.

Vince moest kort uitleggen wat er in het jaar 2004 voorgevallen was en nadat hij de waarheid had gesproken over het feit dat hij illegaal had gewerkt stond hij zo weer buiten en kreeg hij de stempel “Welcome to America”.

2 Comments

  • Tanja June 24, 2017 at 8:08 am

    O wat heftig die controle bij de douane! Vincent nog extra controle🙄. Ik vind doorgaans de gewone controle al naar. Masr goed jullie zijn binnen en welkom🤣. Heb al gezien dat er meer verhalen staan dus hup weer verder met lezen. Xxx

    Reply
  • Trees June 24, 2017 at 4:49 pm

    Wat zijn ze tegenwoordig streng in America. Wij hebben nooit in Florida onze vingerafdrukken hoeven af te geven! Ja….na al die aanslagen . Gelukkig kon Vincent gauw weer door en hoefde hij niet in een hokje met “tralies” te wachten…haha. Kan ik nu rustig zeggen, want jullie zijn er allang weer weg👍

    Reply

Leave a Comment