Als vegetariër genieten van een maaltijd in de Texas Grill

Om kosten uit te sparen besluiten we wat inkopen te doen bij de supermarkt.

Het is geweldig om een supermarkt in te kunnen lopen waar groeten en fruit in overvloed aanwezig is. We lopen dan ook te stralen wanneer we langs al dat lekkers lopen, maar ons gezicht betrekt ook net zo hard weer wanneer we de prijzen zien die erbij horen. Je betaalt hier zo 3 tot 4 euro voor een ananas en 3 euro voor een paar bananen.

We vragen iemand uit de supermarkt of er nog andere supermarkten zijn die beter betaalbaar zijn (ze zullen hier toch ook wel een Aldi of een Lidl hebben )

Er blijkt inderdaad een stukje verder nog een andere supermarkt te zijn waar de prijzen iets beter zijn, maar zeker nog ver boven de prijzen in Nederland liggen.

Ik weet wat bananen en Cubaans brood te scoren, zodat we in de auto onderweg brood met banaan kunnen maken. Beetje droog zonder boter maar we zijn inmiddels wat gewend en dan is dit nog best wel lekker.

We willen graag langs de kust omhoog rijden en onderweg aan het strand lekker lunchen. Als eerst rijden we door Fort Lauderdale waar we onze ogen uitkijken. Wat een kasten van huizen staan daar en bijna allemaal hebben ze een gigantische boot voor de deur liggen. Leuk om hier misschien op de terugweg, aan het einde van de week nog even doorheen te lopen.

Er lijkt aangegeven te staan dat over een aantal kilometer de weg afgesloten zal zijn. We hebben geen idee hoe we dan zouden moeten rijden en zouden ook jammer vinden als we niet langs het strand zouden kunnen rijden. We rijden een tijd lang langzaam tot stapvoets omdat ze inderdaad aan de weg bezig zijn, maar gelukkig blijkt hij niet afgesloten. Of het een goede keuze was weten we niet maar het blijft langs de kust langzaam rijden en we hebben weinig tot geen uitkijkjes vanaf de weg naar het strand of de zee, wat heel erg jammer is.

Wanneer we ter hoogte zijn van Cocoa Beach en toe zijn aan een lekkere lunch vinden we geen enkel gezellig tentje aan het strand. We stoppen uiteindelijk bij een parkeerplaats langs de kant van de weg waar we naar het toilet kunnen en via een bruggetje bij het strand kunnen komen. Op de brug staat een dochter met haar vader naar de zee en het strand te kijken. De man blijkt 100 jaar te zijn! Samen doen ze zijn dagelijkse rondje aangezien hij slecht ter been is. Hij woont sinds een jaar bij haar in huis omdat zijn vrouw/haar moeder is overleden. We maken een praatje, terwijl Tygo ondertussen 100 keer het bruggetje heen en weer rent en ik probeer foto’s te maken van de grote reiger die over het strand heenloopt. Er zit een man te vissen, wat waarschijnlijk ook de reden is van het feit dat de reiger op die plek rondloopt. Die zit te wachten totdat hij een lekker visje kan stelen.

Na zo’n drie kwartier rijden we verder met als doel om verder te zoeken naar een leuk tentje waar we wat kunnen drinken. Vince moet ook nodig zijn telefoon opladen zodat we google maps kunnen blijven gebruiken om ons naar het juiste adres in Winterpark te leiden. Eén van de weinige dingen waar we niet aan gedacht hebben is om een telefoonoplader voor in de auto mee te nemen, daarom zullen we echt even een tentje moeten opzoeken waar we hem in het stopcontact mogen stoppen.

Dat tentje vinden we: “Juice ’n Java cafe”: een echte aanrader. Een zaakje waar ze heel lekkere smoothies verkopen. Wanneer we zitten te genieten van onze smoothie en de telefoon in de lader zit bellen we met mijn telefoon de oma’s even om aan te geven dat we goed in Miami zijn aangekomen. Tygo is inmiddels door het dolle heen. Hij heeft geen aandacht voor de oma’s, eigenlijk nergens voor anders dan dat hij heel hard door de zaak aan het hollen is en iedere keer naar buiten rent. Onder luid protest halen we hem dan weer naar binnen en begint het hele circus weer van voren af aan.

Ondanks het feit dat ze hier heel lekkere salades verkopen besluiten we toch door te rijden aangezien het geen rustig etentje zal gaan worden wanneer Tygo zo druk is.

Onze maag hangen we dan nog maar even aan de kapstok, totdat we in Winterpark zijn.

Amerika het land van de Fastfoodketens zoals Dunkin’ Donuts, Wendy’s, McDonald’s, Starbucks, Subway, House of Pancakes, Hooters, Taco Bell, Waffle House , Pizza Hut en Texas Grill.

En Texas Grill werd het restaurant van onze keuze. Met twee vegetariërs een goede keuze vraag je je af? Nou we hebben ons kostelijk vermaakt en ook nog heerlijk gegeten. Bij binnenkomst moesten we even wachten, maar konden we ondertussen pel pinda’s pellen, die erg in de smaak vielen bij Tygo. Lang hoefden we niet te wachten voordat we naar ons tafeltje werden begeleid. In Amerika krijg je altijd een vaste bediende, die zich komt voorstellen en je verzekert dat het je aan niets zal ontbreken die avond. Ik krijg hier altijd een heel welkom gevoel van. Wanneer ik de kaart opensla zie ik uiteraard bijna alleen maar grill gerechten staan. Maar waar ik heel blij van word is van het zien van een foto van een “blooming onion” op de kaart. Hij heet hier anders maar het is wel precies hetzelfde gerecht wat ik in Amerika wel vaker bestelde en heel erg lekker vond. Leuk dat ik die nu ook aan de kleine en Vincent kan laten proeven. Ook hier komen we niet te kort aan drinken. We krijgen broodjes met kruidenboter vooraf. Vincent is blij met een heerlijke goedgebakken steak en Tygo en ik hebben genoeg aan de enorme, ontplofte ui die ze gefrituurd hebben en serveren met een heerlijk sausje om de partjes in te dopen, die je er vervolgens een voor een van aftrekt en oppeuzelt. Verder wordt er door het personeel verschillende keren gelinedancet. Een bijzonder gezellige avond in een restaurant wat normaal gesproken voor een vegetariër niet de eerste keuze zou zijn geweest.

We arriveren rond een uur of half negen bij het Airbnb huis. Het huis staat in een heel rustige woonwijk in Winterpark in een doodlopende straat. Het is een kast van een huis zo aan de buitenkant te zien. We worden enthousiast verwelkomd door de man en vrouw des huizes en naar onze slaapkamer begeleidt. Er staat een groot tweepersoonsbed en Tygo kan meteen naar bed op de slaapbank, die eveneens op de kamer aanwezig is. Direct naast de slaapkamer hebben wij onze eigen badkamer met een douche in bad. Alles is aanwezig van shampoo tot crèmespoeling en alles mag gebruikt worden. Op de kamer liggen ook twee speciale mueslirepen, die we mogen opeten.

Wanneer Tygo op bed ligt belanden we op de bank om een praatje met deze mensen te maken. Zij is oorspronkelijk Colombiaans en is met hem getrouwd en zo in Amerika beland. Hij heeft altijd voor een grote krant gewerkt als journalist, maar heeft recentelijk zijn baan opgezegd om samen met zijn vrouw gezondheidsproducten te gaan verkopen zoals die mueslirepen die op onze kamer lagen. Of die nu echt gezond zijn betwijfel ik aangezien er chocolade om de repen heen zit, maar dat terzijde.

Zij werken voor een organisatie waarbij zij nieuwe verkopers moeten aantrekken die de producten ook gaan verkopen en dan krijgen zij van elk verkochte product weer een percentage. Wij kennen hier ook tal van voorbeelden van zoals bijvoorbeeld Herbalife. Zij noemde snel een bedrag van 3200 dollar in de week wat ze nu zouden verdienen. Misschien heb ik het verkeerd gehoord of begrepen, maar het lijkt mij heel erg veel, vooral wanneer ik de tweede dag hun huis eens bij daglicht zie, maar daar kom ik later op terug.

Wanneer wij aangeven dat wij graag met Tygo naar een van de Disneyparken willen, vragen zij zich af of dat met zo’n kleintje wel een goed idee is. De entree van de parken blijkt rond de $130 te liggen. Een ongelooflijk bedrag wanneer je bedenkt dat Tygo waarschijnlijk maar in 5% van de attracties mag en de afstanden die je moet lopen immens zijn. Zij vragen ons of het niet een beter idee is om naar Seaworld te gaan en dan kunnen zij ook waarschijnlijk nog een korting van 50% regelen via een vriendin. Wij laten het even in het midden of we naar Seaworld zullen gaan en checken nog even een aantal andere locaties met hun om te horen of het aanraders zijn om naar toe te gaan zoals de Hotsprings en Weeki Wachee. Zij komen zelf nog met twee events die momenteel gaande zijn als Daytona Bike event en Strawberry festival.

Later op de kamer beslissen we dat we naar het Daytona Beach Bike Festival gaan. Dit is iets typisch Amerikaans wat je niet zomaar ergens anders zult gaan tegenkomen en daarom bijzonder lijkt ons om mee te maken. Met dit plan in ons hoofd kunnen we naar bed.

 

3 Comments

  • Tanja June 26, 2017 at 7:28 am

    Een heerlijk tevreden verhaal. Lijkt allemaal te kloppen en goed te gaan. Is toch heerlijk als je als vegetarier eens lekker kunt eren bij zo’n grill tent. Ben heel benieuwd hoe het Bike festival is. Wat houdt het strawberryfestival in? Ook apart! Liefs

    Reply
  • Trees June 26, 2017 at 9:41 am

    Wat een cultuur verschil hé! Cuba of Florida!! De minst mooie woningen in Florida zijn nog mooi vergeleken bij de woningen in Cuba. Je kijkt je ogen uit hoe mooi en groot de woningen zijn en inderdaad de ongelooflijke rijkdom die je daar ziet met de prachtige grote jachten….ook leuk om te zien. Er zijn ook parken met stacaravans als vaste woningen hoor! Ik vond de mensen erg vriendelijk en behulpzaam. Ben benieuwd of jullie dat ook zo hebben ervaren! Bij de restaurants loop je niet zomaar naar binnen, maar word je naar je tafeltje gebracht….. zelfs bij de Mac. Ik lees nu wel dat het er erg duur is geworden in de loop vd jaren en de parken niet meer te betalen zijn. Op naar de volgende verhalen👍

    Reply
  • Trees June 26, 2017 at 9:43 am

    Wat een cultuur verschil hé! Cuba of Florida!! De minst mooie woningen in Florida zijn nog mooi vergeleken bij de woningen in Cuba. Je kijkt je ogen uit hoe mooi en groot de woningen zijn en inderdaad de ongelooflijke rijkdom die je daar ziet met de prachtige grote jachten….ook leuk om te zien. Er zijn ook parken met stacaravans als vaste woningen hoor! Ik vond de mensen erg vriendelijk en behulpzaam. Ben benieuwd of jullie dat ook zo hebben ervaren! Bij de restaurants loop je niet zomaar naar binnen, maar word je naar je tafeltje gebracht….. zelfs bij de Mac. Ik lees nu wel dat het er erg duur is geworden in de loop vd jaren en de parken niet meer te betalen zijn. Op naar de volgende verhalen.

    Reply

Leave a Comment