11 maart Weeki Wachee: een dag helemaal in het teken van Tygo

Weeki Wachee Springs State Park is a magical entrance into a mysterious blue underwater world of mermaids, manatees, turtles and bubbles. Sitting in the 400-seat submerged Mermaid Theater, you’ll feel like you’re inside the flowing spring itself, transported back to simpler times before super theme parks and super highways.

And there’s so much more to see and do inside this stunningly beautiful 538-acre park. There’s Buccaneer Bay, Florida’s only spring-fed waterpark, with a sandy white beach, swimming area, and 4 waterslides for thrill seekers of all ages. Hop on board a relaxing River Boat Cruise and experience the natural splendor of Florida’s wildlife, flora, and fauna, or rent a kayak or canoe and set off on your own adventure. Take in our entertaining and educational Animal Show and get up close to native wildlife like alligators, snakes, and exotic birds.

Wanneer we wakker worden hebben we weer het rijk voor ons alleen. Deze morgen hebben we wat meer tijd om eens even in het huis rond te kijken. Ik schrik van wat ik zie. Allereerst ligt er buiten een heel mooi buitenzwembad in de tuin. De tuin is op zich mooi aangelegd, maar het lijkt alsof er al maanden niets meer aan het zwembad gedaan is. Het water ziet er vies uit. Ook niet zo gek wanneer ik mij herinner dat ze vertelden dat ze de hond regelmatig in het zwembad laten zwemmen. Bij daglicht kun je ook bijna niet door de ramen heen kijken, die zijn al in geen jaar en dag schoongemaakt. Wanneer ik een rondje door het huis heenloop valt meteen op dat overal waar je komt de tafels vol staan met stapels borden, vazen, glazen en je vindt overal stapels en stapels papieren. Het is werkelijk een rotzooitje van jewelste overal. Zonde om zo’n groot huis te laten verslonzen. En wat die $ 3.500 betreft die zij in de week zouden verdienen kun je daar toch wel een huishoudstertje van laten schoonmaken …

Er ligt een lief briefje voor ons klaar dat ze ons gezelschap erg prettig hebben gevonden, ze hopen dat ze ons nog zullen zien voor ons vertrek en zo niet dan wensen ze ons een heel goede reis.

Ik schrijf een briefje terug en leg die met het geld wat we nog verschuldigd zijn op de aanrecht.

Wat fijn was is dat we deze avond buiten Airbnb om kunnen betalen. Het lukte gisteren niet om een tweede nacht te reserveren via Airbnb via het systeem en toen stelde de vrouw des huizes voor om haar gewoon direct te betalen. Zij heeft toen de verhuur van afgelopen nacht bij Airbnb op niet beschikbaar gezet, zodat zij niet konden verhuren, alsof zij zelf een avondje weg zouden gaan. Voor ons helemaal prima, zo hoefden wij de commissie van Airbnb en de toeristenbelasting niet te betalen.

Voor deze ochtend hadden we lekker twee grote bakken yoghurt gehaald als ontbijt. We hoefden alleen nog maar even vers brood te halen voor tussen de middag en konden toen vertrekken naar “Spring Hill” waar het Weeki Wachee park gevestigd is, zo’n twee uur rijden van Winterpark vandaan.

Het is een bloedhete dag vandaag en wanneer we op de parkeerplaats van het park aankomen blijkt er geen enkele boom op de hele parkeerplaats aanwezig te zijn om onze auto onder te zetten. Aangezien we medicijnen in de koffers hebben zitten die niet boven de 25 graden mogen komen moeten we daar toch een oplossing voor verzinnen. En dan gebeurd er iets geniaals in dat brein van mij …

Er staat n.l. een grote autobus op de parkeerplaats die uiteraard aan één kant van de bus schaduw geeft. Daar hebben we hem toen maar mooi neergezet.

De entree van Weeki Wachee kost ons $16 p.p. en de entree voor Tygo is gratis.

Wanneer we binnenkomen weet ik dat over enkele minuten de wildlife show begint. Ik vragen de heren om even op te schieten aangezien de show helemaal aan de achterkant van het park begint.

De show blijkt een kleine teleurstelling aangezien ze de dieren laten zien in de hand vanaf een afgeschermde ruimte. De vrouw die over de dieren vertelt doet het wel met heel veel humor echter heeft het niets te maken met het zien van dieren in hun natuurlijke habitat.

Wanneer blijkt dat Tygo ook nog geen 5 minuten zijn aandacht erbij kan houden lijkt het ons beter om te gaan.

Aangezien we zelf brood bij ons hebben en het alweer lunchtijd is zoeken we meteen een lekker plekje uit om onze lunch te nuttigen. Net op een plek waar allemaal pauwen vrij rondlopen. Lijkt in het begin hartstikke leuk maar al heel snel springen ze op de tafel en proberen ze in een onbewaakt ogenblik het brood van de tafel af te jatten. Op een geven moment word ik zelfs helemaal omsingeld door 3 pauwen die vrij agressief bij mij staan te bedelen. Vincent is er op een gegeven moment klaar mee en jaagt ze definitief weg.

Op het park zijn er twee andere attracties waar we aan deel kunnen nemen “de zeemeerminnenshow” en “een boottocht”. Aangezien ons gevoel was dat we Tygo daar niet echt voor zouden kunnen interesseren besloten we eerst naar het zwemparadijs te gaan. In het park hadden ze een klein meer en strand aangelegd met daaromheen een speelterrein voor kinderen.

De hele middag hebben we lekker met Tygo in het water gezeten. In het grootste stuk kon hij zelf en zonder begeleiding van ons lekker spelen. Ook was het leuk dat hij een speelkameraadje vond in het bad met een rubberen band, waar ze samen heerlijk mee hebben gespeeld.

Omdat hij zo lekker in het bad aan het spelen was waren we helemaal de rest van de attracties in het park vergeten. Toen we aan het einde van de middag dan eindelijk in de rij gingen staan van de boottocht werd ons al verteld dat wij waarschijnlijk niet meer aan de beurt zouden komen. Er bleek maar 1 boot te varen en die zou er per tocht 25 minuten over doen. Aangezien er nog twee voor ons waren zouden we dus nog minimaal 50 minuten moeten wachten. Geen goed plan dacht ik zo en aangezien we nog een eind moesten rijden naar Tampa, waar we die avond zouden slapen, besloten we Weeki Wachee achter ons te laten. Achteraf las ik nog op internet dat de zeemeerminnenshow erg leuk moest zijn en we daar Manitees (zeekoeien) hadden kunnen zien. Misschien jammer dat we dat gemist hebben, maar aan de andere kant heeft die kleine er niets aan gemist aangezien hij zeker weten een heel leuke middag gehad heeft.

Het plan is om zo snel mogelijk naar ons Airbnb adres in Tampa te rijden, zodat we eindelijk Tygo een keertje op tijd naar bed kunnen doen en zelf een avondje vrij hebben. Voordat we gaan rijden willen we eerst wat eten om te voorkomen dat we straks weer lang moeten zoeken terwijl we honger hebben. We eten een salade, een soepje en een sandwich bij Padera Bread in Spring Hill, een aanrader maar wel prijzig.

Als we na een uurtje rijden aankomen bij het Airbnb huis parkeren we de auto op de oprit. We lopen beiden naar het huis en wanneer we op de bel drukken beginnen er meteen een paar honden wild te blaffen. Even een stapje terug. Het duurt een eeuwigheid totdat we iemand achter de deur zien verschijnen. De persoon doet niet open maar roept “What do you want!”. Nou dat is nog eens een vriendelijk welkom …

We leggen uit dat we een kamer bij hem hebben gehuurd via Airbnb. “Ik doe helemaal geen Airbnb” roept hij. Nee dat is lekker, wat is dit nou weer …

Hij lijkt niet van plan naar buiten te komen dus we blijven met hem praten door het luikje in de deur. We leggen hem uit dat wij een kamer hebben gehuurd en dit adres hebben gekregen en of hij weet waar we iets kunnen vinden waar we Wifi kunnen krijgen, zodat we in contact kunnen treden met Airbnb. Aangezien de honden hun mond niet lijken te willen houden is communiceren door het luikje niet te doen. Uiteindelijk besluit hij dan toch naar buiten te komen en legt hij eindelijk uit waarom hij de deur in eerste instantie niet opendeed. Hij had blijkbaar de laatste tijd veel rare gasten aan de deur gehad die drugs wilden kopen.

Dat verklaart een hoop, maar nog niet wat hier misgaat. Het vreemde was al dat we helemaal geen email verkeer hadden gehad met de persoon achter de kamer die wij gehuurd hadden, ondanks het feit dat we een aantal malen een mail hadden verstuurd.

Normaal gesproken als je de boeking doet heten ze je via de mail al welkom en willen ze graag weten hoe laat je aankomt zodat ze hier rekening mee kunnen houden.

De man legt ons uit waar we de dichtstbijzijnde McDonalds kunnen vinden, zodat wij het internet op kunnen. Onder het genot van een Milkshake en een kop thee gaan we op zoek naar een nieuw onderkomen. En dat lijkt makkelijker gezegd dan gedaan aangezien Tygo zo druk is als een klein baasje en naar bed moet en Vincent in de hele wijde wereld geen beschikbare kamer kan vinden.

Op een gegeven moment besluiten we te gaan rijden en gewoon de motels af te rijden die we tegenkomen. Het ene na het andere motel zit vol of staan er rijen dik voor de balie om een kamer te boeken voor welke prijs dan ook. Het wordt later en later en iedereen wordt vermoeider en vermoeider. We dwalen een tijd rond en komen op een gegeven moment bij Motel 301, die een kamer vrij heeft, echter kost die kamer $150 voor een nacht. Voor dit soort bedragen ga ik serieus overwegen om gewoon met zijn drieën in de auto te gaan slapen. Vincent loopt weer terug naar de receptie van het motel om te kijken of hij nog wat van de prijs af kan krijgen en blijft daarna heel lang weg. Ik zie hem steeds bellen en heen en weer lopen. Na ruim een uur komt hij naar buiten. Aangezien we via AirBnb bij een fake adres aangekomen waren en we dus voor 40 dollar opgelicht waren heeft hij de Servicedesk van AirBnb gebeld en verhaal gehaald. Na lange tijd overleg en contact te hebben gehad met de Problem Manager werd aangegeven dat wij tot 150 dollar vergoed zouden krijgen voor het boeken van een overnachting bij welk hotel dan ook. Ook zouden zij het bedrag van 40 dollar retourneren, die wij eerder hadden betaald. Dat lijkt misschien een enorm bedrag, maar we weten inmiddels ook dat dit de vier duurste maanden van het jaar zijn dat wij er zitten. De meest simpele motels kosten nu $150 per nacht. Super geregeld Vincent, maar nu nog een beschikbare kamer, want in de tijd dat hij met Airbnb had lopen bellen was de beschikbare kamer van dit motel inmiddels ook al vergeven. Dik balen dus. De eigenaar van Motel 301, een indier, heeft Vincent wel enorm geholpen met zoeken naar een plek om te slapen. Ze hadden heel veel hotels en motels afgebeld en uiteindelijk ook een slaapplek gevonden voor een bedrag van $170 inclusief Tax. Die zouden ze voor 10 minuten vasthouden, daarna zouden ze die vrij geven aan de eerste de beste die zou komen. Dus we moesten nog haasten ook. Omdat Airbnb tot maximaal $150 die nacht kon vergoeden hebben ze Vincent een kortingsbon van nog eens $25 aangeboden voor de eerstvolgende boeking via Airbnb. Dit noem ik nog eens service. Uiteindelijk hebben we dus alle kosten vergoed gekregen en nog eens een extra korting kunnen aftrekken voor onze Airbnb boeking van de volgende dag. Zeer welkom aangezien de overnachtingen in Amerika tussen de $50 en $75 lagen per nacht; niet helemaal wat we van tevoren hadden verwacht. Wat moet een lange vakantie Amerika wel niet kosten wanneer je dit soort bedragen alleen al voor de nacht kwijt bent. Ik ben wat dat betreft blij dat wij maar een weekje met dit soort bedragen worden geconfronteerd; in Colombia wordt dit hopelijk weer anders.

En met piepende banden waren we binnen die 10 minuten op onze nieuwe slaapplek. Gelukkig maar aangezien het inmiddels tegen twaalf uur is en we na deze intensieve dag toe zijn aan onze nachtrust.

Nou zou je voor $170 voor een kamer toch een behoorlijke luxe motel mogen verwachten. Maar niets was minder waar. Het motel zag er nou niet bepaald nieuw uit. De kamers waren op de begane grond. De verf van de deuren is afgebladderd en onze kamer was aan het einde van het pand, waardoor ook de wifi ontvangst super slecht was. Het stinkt een uur in de wind naar rook. Er zitten allemaal brandplekken op het toilet en in het bad van sigarettenpeuken, maar er zijn wel twee bedden en de douche geeft veel water en douchen is daarom lekker. Gelukkig maar voor een nachtje en altijd nog beter dan in de auto.

2 Comments

  • Tanja Verhoeven July 10, 2017 at 7:51 am

    Ahhhh denk je Tygo op tijd in bed te kunnen leggen!!!
    Gelukkig toch nog een slaapplek gevonden en niet in de auto hoeven overnachten, weet niet of dat nou zo fijn is.

    Reply
  • Trees July 11, 2017 at 9:22 pm

    Wat een gedoe zeg…..en dat voor zoveel geld! Gelukkig inderdaad maar voor een weekje, anders had je het geen 6 maanden volgehouden met jullie budget !

    Reply

Leave a Comment