12 maart Florida Strawberry Festival een Amerikaans gekkenhuis

 

 

Come have a berry good time at the 2017 Florida Strawberry Festival run from March 2-12, 2017 in Plant City, FL.
Guest will be able to enjoy exhibits of livestock, agriculture, arts, crafts, horticulture, industry and commerce. Contest, live entertainment, rides and food will be scattered throughout the festival and don’t forget to eat some juicy strawberries while you’re there.
Concerts at the Florida Strawberry Festival will be held daily, and free seats are available on a first-come, first-serve basis.

 

In de ochtend besluiten we eerst een paar boodschapjes te gaan doen, aangezien we dringend Pampers nodig hebben en we graag ook wat andere dingen willen aanvullen voordat we teruggaan naar Zuid-Amerika en niet weten wat je daar wel en niet kunt kopen. Direct achter het motel zit een Wallmarkt een enorme superstore waar je echt alles kunt kopen. We besluiten daar een extra sporttas te kopen, die groter is dan degene die we nu hebben, zodat we extra Pampers voor Tygo kunnen meenemen. De andere sporttas denken we wel opgevouwen mee te kunnen nemen de rest van de reis. Ook scoren we een handige messenset en een snijplank zodat we in de hostels ook eens zelf kunnen koken. Waar we ook een paar flessen van meenemen is zonnebrand. Factor 50 voor kinderen voor $4. Eén van de weinige dingen die goedkoop zijn in de supermarkt in Amerika. Pampers besluiten we toch nog even te laten liggen en nog even verder te kijken of er nog andere winkels betere luiers aanbieden. Het merk Pamper is verschrikkelijk duur (120 Pampers voor $32) en de goedkopere zijn mega dun. Een stukje verderop zien we tot onze verbazing een Lidl waar we uiteindelijk de meeste geschikte luiers vinden. Blij dat we voor dit project geslaagd zijn.

Ook rijden we nog even langs de Post om te informeren wat het kost om een pakket terug te sturen naar Nederland. Zoals al eerder gezegd balen we van het feit dat we toch nog veel te veel spullen bij ons hebben en het gewicht van de tassen zwaar is om iedere keer mee te zeulen. We zijn teleurgesteld als we naar buiten lopen. Een pakketje waar misschien net 1 paar schoenen in naar huis gestuurd kunnen worden kost al ruim $100 dollar, ook als het niet uitmaakt hoe lang hij onderweg is. Dat betekent dat we de rest van de reis met de rest van de spullen moeten blijven sjouwen. Enige hoop is dat Tygo onderweg uit zijn kleren groeit, zodat we die in ieder geval weg kunnen geven.

 

Het Strawberry festival wordt gehouden in Plant City, een plaatsje, die als we er aankomen compleet uitgestorven lijkt. We hebben berenhonger en zouden eigenlijk wel graag wat boodschappen willen doen voordat we het Strawberry festival opduiken. Voordat we op zoek gaan naar wat te eten besluiten we eerst te gaan kijken waar het Strawberry festival überhaupt is en waar je je auto moet parkeren. We volgen de bordjes en hoe dichter we bij het festival komen worden we middels bordjes gewezen op het de plekken waar je je auto kunt parkeren. Het gaat hier niet om officiële parkeerplaatsen, maar om parkeerplekken die alleen deze week ter beschikking worden gesteld door bedrijven of door woonhuizen. Iedereen mag blijkbaar ten tijde van het festival zijn tuin verdelen in parkeervakken en $10 vragen voor een parkeerplek. Dit betekent dat je in een week leuk kunt verdienen wanneer je een grote tuin bij je huis hebt en dicht bij het festival woont.

Volgens ons moeten er slimmere manieren zijn om je auto te parkeren zonder dat je ervoor hoeft te betalen. We keren onze auto bij één van de parkeerplekken waar een man al helemaal enthousiast aan komt rennen om aan te geven dat we naar achteren kunnen rijden. Kijk dit doet het managen van je eigen zaakjes nu met mensen. Wanneer ze zelf verantwoordelijk zijn voor hun inkomsten dan kunnen ze ineens wel aardig zijn en goede service verlenen. Hij was alleen zichtbaar teleurgesteld toen wij alleen maar hoefden te keren en geen inkomsten in het laadje gingen brengen. Terug bij de hoofdweg nog geen tien minuten lopen bij de ingang van het Strawberry Festival vandaan, vonden we een CVS/Pharmacy die open was. Er waren nagenoeg geen cliënten en de parkeerplaats was dan ook bijna leeg. Niemand anders dan wij had bedacht om hier de auto te parkeren en een klein stukje te lopen. Tja, we blijven tenslotte Hollanders. Wat ons betreft scheelde dit weer een entreekaartje. Bij de entree waren kinderen gratis en was de entree voor volwassenen $10.

Eenmaal binnengekomen schrok ik mij een hoedje. Wat ik zag was een en al eettentjes en schreeuwende reclame van eettentjes. Wat ik mij voorgesteld had van het Strawberry festival was allemaal kraampjes met gebak, verse smoothies, verse aardbeien etc. In ieder geval gezondere dingen dan dat ze hier verkochten. Het zag eruit als een hele grote kermis met minder kermis en meer eten en drinken. Het was snikheet, gigantische druk en iedereen liep werkelijk met eten en drinken in zijn hand terwijl de prijzen schrikbarend duur waren. En dan heb ik het niet over een klein terreintje hoor, ik het over voetbalvelden vol met vreettentjes. Hiernaast hadden ze nog twee grote hallen waar in de ene een bandje was en in de andere een soort beurs met spullen om te knutselen zoals patchwork, kraaltjes, bestellen van je eigen nummerbord etc.

In de tent waar de band was probeerde ik met mijn fototoestel foto’s te maken maar kwam ik erachter dat hij met geen mogelijkheid scherpe foto’s binnen wilde schieten. Elke foto werd zwart of zwaar bewogen. Ik werd hier redelijk chagrijnig van aangezien dit met mijn andere fototoestel geen enkel probleem zou zijn geweest. Er is echt iets gruwelijk mis met dit fototoestel. Ook op de niet automatische stand kreeg ik het niet voor elkaar om een goede foto te schieten.

Maar weer snel verder naar de afdeling voor de kleintjes, want dat was wel heel erg leuk. Ze hadden met name allemaal attracties voor de kleintjes. Het betalingssysteem snapten we in eerste instantie niet zo goed. Je moest munten kopen voor $2 per stuk geloof ik en dan had elke attractie een ander aantal munten wat ingeleverd moest worden. De meeste attracties waren 2 of 3 munten wat zou betekenen dat als we losse munten zouden kopen het een heel dure geschiedenis zou worden aangezien Tygo wel vaker dan 1 of 2x in een attractie zou willen. Maar gelukkig slim bedacht door de Amerikanen kon je het aantal keer afkopen door gewoon $25 dollar te betalen, zodat je kind zo vaak mocht als hij of zij wilde. Wilde de vader of moeder mee ter begeleiding dan moest nog een keer $25 betaald worden. Nou Tygo jij gaat maar lekker alleen in die attracties jij kunt dat best!

 

En hij vond het inderdaad prachtig. Voor de kleintjes waren er ongeveer 8 verschillende attracties van ronddraaiende aardbeien tot rijdende treintjes en Tygo is overal wel 2 of 3x in geweest. En papa en mama maar filmen en foto’s maken, hartstikke leuk om te zien dat je kleintje het zo naar zijn zin heeft. Wat ook fijn was, was dat de wachtrijen heel kort waren zodat je met plezier op je beurt stond te wachten.

En dan de Pig Race. We zaten net op tijd op de tribune voor de grote happening. Een racecircuit uitgezet voor varkentjes. Een Race voor de grotere en een Race voor de kleintjes die eigenlijk nog opgeleid werden. Ze kregen allemaal een nummertje en dan werden er vijf kleintjes uit het publiek gekozen per ronde die een favoriet mochten kiezen. Dan werd er luid gejuicht en geklapt en gingen de hekken open en gingen de varkentjes er als een speer vandoor.

Zo’n Pig race heb ik in ieder geval nog nooit gezien en daarom is het erg leuk om een keer te zien. Maar dan komt klapstuk van de middag de varkens moeten nu eerst in een groot bad duiken naar de overkant zwemmen en dan nog een stuk over het parcours rennen om als eerste te finishen. En duiken dat die varkens kunnen. Hik stap sprong en daar gaan ze en ver en snel zwemmen dat ze kunnen. Het is super grappig om te zien en ze lijken er zelf erg veel schik in te hebben; waarschijnlijk omdat ze weten dat ze na de race meteen te eten krijgen.

Maar na de varkensrace ben ik eigenlijk wel helemaal klaar met het festival. We hebben nog een heel groot terrein niet gehad en vinden het wel zonde als we niet even gezien hebben of daar niets bijzonders is, maar daar blijken ook alleen maar eettentjes en een heel grote arena te zijn waar een concert gaat plaatsvinden van iemand waar we niet warm of koud van worden. We besluiten daarom toch vrij snel om huiswaarts te keren. Weg van deze hitte, drukte en schreeuwende reclame. Het was leuk voor Tygo, maar anders dan dat was het een groot vreetfestijn. Echt Amerikaans maar dit keer niet “my piece of cake”. En wanneer we buiten staan zie ik eindelijk wat ik had verwacht te zien op het festival de verkoop van verse aardbeien. Een heel grote krat vol met vier grote bakken aardbeien erin voor $10. En dan heb ik het niet over kleine aardbeitjes en kleine bakjes. Dit doen die Amerikanen dan ook in het groot. Met een enorme krat aardbeien lopen we terug naar de auto. Tygo slaapt op dat moment dus die heeft nog niet in de gaten wat voor lekkers hem boven het hoofd hangt. Dat ervaart hij veel later in de auto als we regelmatig stoppen om te eten van die overheerlijke aardbeien. Het is ook mooi geweest aangezien we nog ruim twee uur moeten rijden naar Cape Coral, een heel stuk naar het zuiden om daar te overnachten in een Airbnb huis en een mooi startpunt te hebben morgen om vanuit daar naar de Everglades te rijden.

Vlak bij Cape Coral in een voorstadje genaamd “Ford Meyers” eten we bij Iguana Mia een Mexicaans restaurant. Het ziet er veelbelovend uit op de kaart, maar als we na verschrikkelijk lang wachten (en dat is echt niet fijn met een klein oververmoeid kind) en herhaaldelijk vragen eindelijk ons eten krijgen begin ik bijna te huilen. Wat er op mijn bord ligt wordt een kat nog ziek van zo weinig. Ik had mij zo verheugd en dan is dat zo’n teleurstelling. En als we later op onze rekening zien dat de bediende extra geld berekend heeft voor rijst en saus waarvan hij niet vermeld heeft dat dit extra geld zou kosten toen hij ons vroeg of wij dit erbij wilden was ik helemaal klaar met hem. Ik was niet van plan om deze extra kosten te betalen en hij maakte zich er snel vanaf door zijn manager erbij te roepen. Zij was erg servicegericht en gaf aan dat hij geen extra kosten had mogen berekenen, die zij er netjes vanaf haalden en we eindelijk konden vertrekken. Ik heb nog nooit zo lang gewacht op zo weinig eten.

Wat zoveel betekende als dat wij weer laat op onze slaapplek aankwamen.

We werden ontvangen door een alleraardigste Indiase meneer. Het huis waar we in terecht kwamen was erg vervallen en niet goed onderhouden, maar wat maakte het uit de heer des huizes deed er alles aan om het naar onze zin te maken. Tygo snel zijn bedje in om nog wat uurtjes te kunnen slapen en Vincent en Jorine in de huiskamer op de bank aan de sterke Indiase thee en melige chocolade koekjes zoekend naar nieuwe activiteiten in de Everglades voor de volgende dag.

 

1 Comment

  • Tanja July 30, 2017 at 4:58 pm

    He,heerlijk weer een nieuw verhaal. Bizar dat festival! Gelukkig konden jullie afsluiten met veeeeel aardbeien.
    Liefs en op baar het volgende verhaal

    Reply

Leave a Comment