13 maart Met een Airboat door de Everglades

De Everglades is een enorm groot moeraslandschap dat vrijwel het hele zuidelijke deel van de staat Florida bedekt. De Everglades is het tweede grootste National Park van Amerika (op Yellowstone na). Het is een uniek natuurgebied dat voornamelijk bestaat uit moeras en het park beslaat het grootste gedeelte van het zuidwesten van Florida. Het Everglades National Park is slechts een deel van het hele natuurgebied. Het ecologisch systeem van de Everglades is complex en van onschatbare waarde voor het hele zuidelijke deel van Florida. Zodra je het gebied vanuit noordelijke richting binnenrijdt zie je de zogenaamde wetlands langs de snelweg liggen. Grasland met een laagje water dat varieert van enkele centimeters tot ongeveer een halve meter diepte.

Het vele water in het moerasgebied wordt vooral in stand gehouden door evapotranspiratie. Bij dit systeem verdampt water dat zich op de planten bevindt en komt op die manier in de atmosfeer terecht. Flinke regen- en onweersbuien, met name in de zomerperiode, zorgt ervoor dat het water weer op de grond terechtkomt. Dit uitgekiende systeem resulteert in typische fauna die hoort bij moerassige gebieden en in dieren die hier uitstekend kunnen leven zoals schildpadden, alligators, krokodillen en slangen.

Het nationale park is een beschermd natuurpark dat met een oppervlakte van zo’n zesduizend vierkante kilometer slechts een vijfde deel van de Everglades omvat. Hier vind je vooral een combinatie van gras, water en tienduizenden eilandjes. In de zomermaanden tref je hier ook enorm veel muggen aan die je zowat lekprikken als je het waagt om met onbedekte lichaamsdelen de auto uit te stappen. Muggen werende middelen op basis van Deet zijn dan ook aan te raden als je in de zomerperiode (mei t/m oktober) naar de Everglades gaat. Een bijkomend nadeel van deze periode is dat de kans op (flinke) regenbuien veel groter is en ook de dieren door het meer troebele water slechter zichtbaar zijn

Je kunt de Everglades op meerdere manieren verkennen. Met de auto kun je slechts zeer beperkt het gebied doorkruisen. Je zult ook ervaren dat je vanuit de auto weinig spectaculairs te zien zult krijgen. De meeste bezoekers aan de Everglades maken een boottocht met één van de vele Airboats. Het vinden van een Airboat tour is niet lastig, vooral aan de noordelijke kant van het park vind je veel aanbieders van deze boottochten. De afmetingen van de speciale moerasboten zijn verschillend, de aandrijving niet. Ze worden allemaal aangedreven door grote propellers aan de achterzijde die met veel lawaai de platte boten over het gras en water laten glijden. Een wat intensievere manier om het moerasgebied te bezoeken is door middel van kanoën of wandelen. Omdat je je ongemotoriseerd verplaatst is de kans om bepaalde dieren en vogels te zien een stuk groter. Niet zelden dat de Airboat tochten geen alligators in het wild opleveren maar dat je deze reptielen pas ziet zodra je de aansluitende alligatorshow bezoekt.

 

In de ochtend is de heer des huizes al vroeg naar zijn werk. Het is super aardig dat hij zijn mobiele telefoon achter gelaten heeft zodat wij een aantal telefoontjes kunnen plegen naar bedrijven die boottochten in de Everglades organiseren. Tijdens het ontbijt pleeg ik snel een aantal telefoontjes naar bedrijven met een goede vermelding op Tripadvisor, waar Captain Mitch’s Swampland Airboat Tours al een van de betere uit de bus komt. Aan de telefoon klinken ze ook enthousiast en wat betreft de prijs maakt het niet uit je betaald overal bijna evenveel. De ene vraagt $40 voor 60 min en de ander voor 45 min. Captain Mitch wordt het gewoon ook al doet die maar 45 min. Beter een goede 45 min dan 60 min en niets te zien krijgen toch ..

Aangezien we pas voor de middag reserveren hebben we de ochtend voor onszelf en aangezien ik nog dolgraag mijn haren wil laten verven en Vincent en Tygo hun haar geknipt moet worden hebben we hier eindelijk tijd voor. Na even op internet gezocht te hebben lijk ik de ideale kapsalon gevonden te hebben die én op maandag open zijn én “walk-ins” accepteren. Om negen uur staan we op de stoep. Het lijkt eerst alsof de zaak niet open is aan de buitenkant. Helemaal gefocust loop ik op de deur af en zie daardoor niet dat er een behoorlijke verhoging in de stoep zit. Ik knal gigantisch hard met mijn grote teen tegen de verhoging aan en aangezien ik slippers aan heb veroorzaakt dit een gigantische kneuzing. Ik sta te trillen op mijn benen en nu tanden op elkaar en volhouden maar.

Ik heb staan jubelen als een malle, maar al snel de tandjes op elkaar en naar binnen dan maar.

En binnen krijg je dan te horen dat degene die haren kleurt en wenkbrauwen epileert pas in de middag binnen is. Wanneer ik haar vraag naar de tekst op de site dat de zaak “walk-ins” accepteert gaat de vrouw verder helemaal niet op in. “Sorry mevrouw maar u moet vanmiddag maar even terugkomen als u uw haren gedaan wilt hebben”. Ja die tijd hebben we dus niet. En dan rijden we van de ene kapper naar de andere kapper en ze zijn of dicht, verven geen haren of het personeel is pas in de middag weer aanwezig. Ongelooflijk een totale ramp. Er zitten bijna 2 kappers in elke straat maar ik kan er bij geen één terecht. Voor Vincent en Tygo vinden we wel een barber die voor $10 per persoon hun haar knipt. Bij Vincent zit het netjes maar bij Tygo knippen ze het haar rond van voren. Ik vraag haar om het nog te herstellen maar er is weinig meer aan te redden. Vanaf die tijd gaat hij als een “Iers schoffie” lookalike door het leven en ik als manke Nelis.

Na de kapper nog even snel een heel grote supermarkt door om even wat brood en kaas te halen voor onderweg. En dan dit keer hinkelend de winkel door en niet kunnen vinden waar de spullen staan. Ik hoop van harte dat mijn nagel erop blijft zitten en ik tegen die tijd dat we naar Colombia gaan weer goed kan lopen anders kan ik geen fatsoenlijke wandeling maken.

Aanvankelijk hebben we een afspraak voor 14.00 uur om een Airboat tour te gaan maken door de Everglades, maar aangezien we al eerder aankomen is er nog plek om met een eerdere Boat tour mee te doen. Het is een lastige beslissing aangezien Tygo net in de auto ligt te slapen en als we hem wakker maken na zo’n korte tijd slapen lopen we het risico dat hij niet blij is en alleen maar blijft huilen. We gokken het er toch op omdat het betekent dat we daarna ook weer eerder verder kunnen rijden en misschien nog een wandeling kunnen maken ergens. Ons vermoeden blijkt juist Tygo kan alleen maar huilen. Aangezien we $40 p.p. voor de boottocht moeten betalen zou dat wel heel zuur zijn wanneer we er niet van meekrijgen omdat we druk zijn met het kalmeren van Tygo.

We kunnen met ongeveer negen personen in de Airboat (een Airboat is een soort klein hovercraft). Wij mogen voorin met Tygo wat maakt dat we ook meteen het beste uitzicht hebben vanaf de boot op de Everglades. Onze stuurman waarschuwt nog dat we onze spullen het beste in een vak in de boot kunnen neerleggen om te voorkomen dat het via een opening aan de zijkant onder de boot verdwijnt en voer voor de krokodillen is. En precies op dat moment rolt mijn stokbrood de verkeerde kant op en verdwijnt onder de boot. “Dat bedoelde ik precies mevrouw”.

We krijgen allemaal een koptelefoon op, ook Tygo en dat vindt hij niet zo heel erg leuk totdat de boot start en ongelooflijk veel lawaai gaat maken. Tygo zit tussen ons in en wordt al heel snel stil van het lawaai en omdat hij niet weet wat hem overkomt aangezien de Airboat er als een speer vandoor gaat. We scheuren werkelijk door de Swamp van de Everglades op zoek naar krokodillen.

De bestuurder van de boot stopt zodra hij op een groot stuk water een krokodil op een groot stuk hout ziet liggen. Hij blijft enige tijd om het stuk hout heen varen om ons de krokodil van alle kanten te laten zien. Het is een krokodil van redelijk formaat die lekker ligt te genieten het zonnetje op een groot stuik drijvend hout. Het water in de Everglades is heel erg ondiep. Waarschijnlijk komen we niet eens met onze knieën in het water. Dus verdrinken doen we niet als we uit de boot vallen, maar wat we wel zeker weten is dat we zullen worden opgegeten door de krokodillen want die zitten hier legio. We gaan verder op zoek naar andere species. Het is adembenemend mooi, de Swamp. We varen door een mangrove gebied van bomen waar de wortels boven de grond groeien. Alles weerspiegeld in het water wat de omgeving nog mooier maakt.

Tientallen verschillende kleuren groen, overal watervogels die in het water aan het vissen zijn. Wel heel jammer dat de bestuurder geen enkele aandacht aan deze vogels besteedt en ervoor zorgt met zijn Airboat dat ze al wegvliegen voordat ik in staat ben om een goede foto te maken. Die vogels schrikken zich iedere keer een hoedje als die kerel weer aan komt razen; noemen ze dit nu respect voor de natuur?

Helaas werkt mijn fototoestel weer niet naar behoren en wil geen enkel object scherpstellen. Het lukt alleen maar om foto’s te maken van het grote geheel en niet van een enkele vogel. Wederom heel frustrerend, ook lijkt hij ineens op een andere instelling te staan waardoor ik niet meerdere foto’s achter elkaar kan maken. Gelukkig lukt het Vincent om deze instelling te herstellen die hij er per ongeluk in had gezet. Als we vervolgens weer een bocht doorscheuren zie ik in de verte iets wat lijkt op een krokodil in dinosaurus formaat. Ik begin te lachen en zeg tegen Vincent “Wat flauw zeg dat ze hier zo’n reuze nep krokodil neergelegd hebben”.

Maar even later schrik ik als ik zie dat het hier helemaal niet gaat om een nep krokodil en dat we er rakelings langs varen. Volgens de gids zou hij in een aanvalshouding liggen zo met zijn hoofd omhoog. Of dit waar is weet ik niet of dat het gewoon leuk is voor het verhaal om te vertellen. Angstaanjagend groot is hij zeker wel. Het lukt gelukkig om hier mooie foto’s van te maken aangezien het object stilligt en de gids de boot voor krokodillen wel stillegt. En daarna zijn we alweer aan het einde gekomen van de tocht. Het was adembenemend mooi maar het ging wat mij betreft allemaal te snel naar mijn zin, ik had zo graag nog meer en langer van dit moois willen genieten.

Ik heb bij de receptie nog aangegeven dat ik het jammer vond dat het leek of dat de gids continu haast had om verder te varen en daarmee alle vogels wegjaagde waardoor het niet mogelijk was om hier foto’s van te maken. Er werd geknikt en gehumd en daarmee werd mijn feedback van tafel geveegd, too bad. Er is verder nog de mogelijkheid om een kleine krokodil te aaien en voor Tygo doen ze voor de veiligheid toch even een bandje om de mond van de krokodil, gewoon om verrassingen te voorkomen ..

Tygo wilde de krokodil overigens niet aaien. Hij dacht waarschijnlijk “Boring…”.

Bij de receptie vraag ik nog even wat wandelroutes op en dan komen ze nog wel even met een hele goede tip. Een “not to miss” wandeling in Shark Valley op ongeveer 45 min van waar we nu zijn.

Shark Valley ligt in een gedeelte van de Everglades en is een 15-mile/24km geplaveid pad wat u voert langs kleine beekjes, tropisch bos en ‘lenen putten’ (door de mens veroorzaakte gaten die nu gekoesterde plekken zijn voor krokodillen, schildpadden en vogels).

We arriveren tegen een uurtje of vier. We kunnen met de auto tot aan de slagboom van het park en moeten dan een keuze maken of we het park ingaan met de auto of met de benenwagen. Met de auto kost $25 dollar inclusief passagiers en zonder auto $8 p.p.

Met de auto het park in betekent niet dat je met de auto rondjes kunt gaan rijden in het park. Je mag dan alleen de slagboom door en moet je auto dan meteen op de parkeerplaats parkeren. De andere optie betekent dat we met de auto terug moeten tot vooraan de weg om hem daar te parkeren. Dit betekent dat het mogelijk 15 minuten lopen is tot de slagboom. We kiezen voor het laatste.

Dit betekent wel dat we een beetje door moeten lopen aangezien het park om 18.00 uur gaat sluiten en manke Nelis hier niet heel erg snel is. Ik baal als een stekker van mijn gekneusde teen, want ik heb er goed last van moet ik zeggen. Maar al snel ben ik die hele teen vergeten als we na nog geen minuut lopen al een enorme krokodil in de Swamp naast ons voorbij zien zwemmen. Gewoon in het wild hè op nog geen paar meter van ons vandaan. En een stukje verder zit een enorme vogel met gespreide vleugels in de boom. En er lopen reigers over het asfalt waar we lopen met poten van wel een meter hoog. Ik vind dit echt onvoorstelbaar en niet te geloven. En dat kan ik dan ook honderd keer herhalen om er zeker van te zijn dat iedereen het hoort.

En dan komt er een enorm teleurstelling. Mijn fototoestel heeft weer kuren. Net op het moment dat ik “wildlife” voor de eerste keer van mijn leven zo verschrikkelijk dichtbij zie, zonder tour, zonder gids gewoon zelf alsof we een stukje in het bos aan het wandelen zijn en dan laat mijn camera het afweten. Hij wil voor geen meter scherpstellen. Ik focus op het onderwerp en hij blijft maar zoeken en kan niet scherpstellen. We proberen alle focus standen maar geen eentje werkt. Wat een ramp en dan komt het allerergste en dat is dat de tweede batterij van mijn camera op is. Ik ben de dag begonnen aan 2 volle batterijen heb nog geen honderd foto’s geschoten en allebei de batterijen zijn op. Ik ben in tranen. Foto’s maken vind ik zoiets leuks en moois en ik kan zo genieten van het maken van een goede foto dat het zo’n enorme teleurstelling is dat me dit nu gebeurd; ik ben een tijdje ontroostbaar. Maar er is altijd weer een keuze; laat ik de rest van de middag verpesten door de camera of ga ik nu gewoon genieten van wat we tegenkomen. Ik kies voor het laatste. Ondertussen hebben we ook begrepen dat we niet om 18.00 uur uit het park hoeven zijn, we mogen net zo lang blijven als we willen het was alleen belangrijk dat we voor 18.00 uur binnen waren.

Nu lijkt het mij overigens niet een goed idee om in het park rond te lopen wanneer het donker is met al die loslopende krokodillen hier. Want wat we zien op nog geen 100 meter van de entree een krokodil die uit het water is gekropen en heerlijk in het zonnetje op het gras ligt te slapen. Half op het gras en half op het voetpad. In Australië heb ik van verschillende mensen geleerd dat je vooral niet te dicht bij water moet gaan staan waar krokodillen aanwezig zijn aangezien de krokodillen je ineens kunnen verrassen door de kade op te rennen en je te pakken. Schijnt wel eens voorgekomen te zijn bij toeristen. En hier kunnen we bij wijze van spreken bovenop hem gaan zitten en niemand zal er wat van zeggen.

In Nederland mag je blij zijn dat je een konijn of een eekhoorn ziet als je in het bos aan het wandelen bent of een hert als je op de Hoge Veluwe bent, hier loop je gewoon tussen de krokodillen door. Er loopt een voetpad door het park en volgens mij kun je eindeloos ver lopen als je wilt. Wij volgen eerst het voetpad een stuk en lopen later nog een stuk door een Mangrovebos.

Zowel aan de linkerkant als aan de rechterkant van het voetbad bevindt zich eerst een stukje gras en daarna een soort Swamp (moeras) van een paar meter breed met aansluitend Mangrovebossen. In deze Swamp bevinden zich de krokodillen en in de bomen en in het gras bevinden zich tal van grote vogels die of in de bomen zitten met hun vleugels wijd om ze te laten drogen of langs het water lopen om vissen te vangen. Tot twee keer toe zien we een grote vogel een vis vangen, geweldig.

De Swamp zit helemaal vol met waterlelies dus het is wel opletten waar het water beweegt om de krokodillen te spotten. Maar zoals gezegd op verschillende plekken waar we langlopen liggen ze in het gras te zonnen. We zien er een hele hoop. Ik kan geen genoeg van dit park krijgen. Het is zo bijzonder dat je wandelt in het natuurlijke habitat van deze krokodillen en niet in een aangelegd park of in een dierentuin.

En dan wordt het toch schemerig en lijkt het verstandig om het park te gaan verlaten, met pijn in mijn hart want we moeten door naar onze volgende locatie waar we morgenochtend een ander park in de Everglades gaan bezoeken.

Het was een heerlijke dag waarin we zoveel moois hebben gezien. Het is alweer laat en we moeten nog zeker een uur rijden naar het motel wat we voor deze avond gereserveerd hebben: Country Lodge Motel in Florida City, niets bijzonders maar voldoende voor een nachtje.

Morgen gaan we een ander deel van het Everglades Park naar binnen. Daarom hebben we ervoor gekozen om zo dicht mogelijk bij het “Royal Palm Visitor Center” te gaan zitten, zodat we morgen zo vroeg mogelijk aan onze wandeling kunnen beginnen. Omdat we niets fatsoenlijks kunnen vinden wordt het nog een keer Dunkin’ Donuts waar ze al sinds jaar en dag een Pitabroodje met gebakken ei verkopen; lekker veilig en bekend.

En uiteraard liggen we weer lekker laat op ons bedje nadat we voor de volgende dag ons verblijf en activiteiten gepland hebben. Maar ach wat maakt het uit, we hebben tenslotte vakantie.

 

En om nog een indruk te geven van hoe wij over de Everglades Pkwy reden:

1 Comment

  • Tanja Verhoeven August 3, 2017 at 2:22 pm

    Hai, wat een heerlijk jaloers makend verhaal. Zalig als je van die mooie dieren zulke mooie plaatjes kunt schieten. Wel balen dat je fototoestel het af en toe af laat weten. Ben benieuwd hoe het was aan de andere kant.
    Xxxxx

    Reply

Leave a Comment