14 maart Vandaag lijkt mijn camera ineens een goede bui te hebben

In de ochtend maken we kennis met onze buren, die gisteren ook nog laat voor hun voordeur met elkaar zaten te kletsen. Het zijn een aantal stellen die speciaal naar Florida gekomen zijn met hun motoren en naar het Daytona Bike event zijn geweest. Nu wilden ze nog naar de Key West gaan; het meest westelijke eiland die tot de Florida Keys eilandengroep behoort.

Wij zijn al vroeg op weg om vandaag nog maximaal van de Everglades te kunnen genieten. Vanmorgen staat The Anhinga Trail op het programma. Deze trail staat op nummer 1 op Tripadvisor van dingen die je kunt doen in Florida. Ik kan mij niet voorstellen dat er een mooiere trail is dan Shark Valley, waar we gisteren geweest zijn.

The Anhinga Trail is a short trail (about 0.4 miles) in the Everglades National Park. Located 4 miles from the park entrance, it starts at the Royal Palm Visitor Center. The trail is a paved walkway and a boardwalk over Taylor Slough, a freshwater sawgrass marsh. Abundant wildlife is visible from the trail, including alligators, turtles, anhingas, herons, and egrets. It is one of the most popular trails in the Park.

 

Wat we niet wisten is dat we ons kaarten van gisteren hadden kunnen gebruiken, zodat we vandaag ook in het Everglades Park hadden gekund. Hij was blijkbaar 7 dagen geldig. We hebben hem helaas al weggegooid en moeten dus opnieuw betalen. Dit keer kunnen we doorrijden tot de algemene parkeerplaats waar het startpunt van de trail zich bevindt. Het eerste stuk van de trail begint een beetje hetzelfde als de trail van gisteren met als verschil dat ze hier een laag houten hek hebben geplaatst om het gras heen, wat betekent dat de krokodillen niet op het wandelpad kunnen komen. Ook hier zien we overal waar we kijken grote vogels in het water en op het gras rondlopen. En wat zo fijn is vandaag is dat mijn fototoestel eens doet wat hij moet doen. Hij stelt perfect scherp en ik kan de mooiste foto’s schieten, waar ik heel erg blij van word. Op de trail kom ik een man tegen met een enorm lens op zijn camera. Iemand die er verstand van moet hebben. Ik zie mijn kans schoon om hem een aantal tips te vragen hoe vliegende vogels te fotograferen aangezien een object, wat heel erg snel beweegt, wel heel erg lastig blijft. Ik krijg de tip om meer met de “spot” en de “tracking” functie te gaan werken. Helaas vindt de man het heerlijk om over zichzelf en zijn eigen werk te praten en is het lastig om van hem af te komen. Wel een idee om vaker tips aan mensen te gaan vragen en de handleiding toch maar eens stukje bij beetje door te worstelen. Er zitten zo verschrikkelijk veel mogelijkheden op die camera dat ik er af en toe van duizel.

Eèn ding is zeker, vandaag maakt hij prachtige foto’s en dat neemt niemand mij meer af.

Het wandelpad van asfalt is maar kort en gaat over in een verhoging van houten vlonders. Je kunt hier om de swamp heenlopen over een uitgestrektere omgeving met Mangrovebos op de achtergrond. Een man met een enorme camera ligt op de grond en heeft zijn camera gericht op iets in de verte. Er zit een heel bijzondere vogel aan de rand van het bos, best een stuk bij ons vandaan en hij heeft hem in het vizier. Ik dank de man en maak een paar mooie foto’s. Even later attendeer ik de man op een heel mooi gekleurde vogel die zich ineens voor ons op de lelies bevindt.

Het lukt mij om hem in allerlei posities te fotograferen. Dan roept Vincent omdat er zich aan de andere kant van de Vlonder in het water twee grote schildpadden bevinden en eentje gaat zelfs eten aan een lelie wat prachtig is om te fotograferen.

En dan is er nog een plek aan het einde van de vlonders waar echt tientallen krokodillen in allerlei soorten en maten in het water liggen. Zoveel dat het weer bijna niet bijzonder is dat je ze ziet. Al met al hebben we aardig wat uurtjes besteed in het park en veel mooie foto’s kunnen schieten. Het is ook vandaag weer een prachtige zonnige dat wat ook weer meegenomen is. Als ik echter zou mogen kiezen welke trail ik mooier of het meest bijzonder zou vinden, dan zou ik toch echt “Shark Valley” kiezen, die wat mij betreft met stip bovenaan had moeten staan op Tripadvisor. Gewoon omdat de krokodillen en vogels helemaal zelf kunnen bepalen waar ze lopen en je als persoon gewoon tussendoor loopt.

En dat wordt het ook hier weer tijd om te gaan en afscheid te nemen, wat ik lastig vind omdat ik weet dat het Everglades avontuur hier vandaag ophoudt. Een heel mooie en bijzondere ervaring heb ik het gevonden.

 

Vanaf het park moeten we helemaal omhoog naar Fort Lauderdale waar we morgen met het vliegtuig zullen vertrekken naar Colombia. Onze laatste dag in Florida. Voor vanavond hebben we een overnachting in een Airbnb huis in West Park geboekt, 20 minuten van het vliegveld vandaan. Voordat we onze Florida trip afsluiten willen we toch in ieder geval een keer over de Miami Beach and Boulevard gelopen hebben. Dit is dus de eerstvolgende bestemming op ons programma.

Wanneer we in Miami met de auto op de boulevard terechtkomen lukt het ons niet om daar de auto kwijt te raken. Het is er ten eerste te druk en ten tweede zijn de plekken gereserveerd voor Valet Parking (je parkeert je auto tijdelijk op de parkeerplek en een medewerker van de bar of het restaurant parkeert hem ergens anders voor je; uiteraard tegen betaling).

Gelukkig lukt het even later om vanuit de drukte een zijstraat in te slaan en de auto een stuk verder in een parkeergarage te parkeren. Vanuit hier duiken we het feestgedruis van Miami Beach in.

Wat mij opvalt is dat het strand gigantisch breed is en het helemaal niet druk aan het strand is. Op een bepaalde plek staan een aantal politieauto’s op het strand te surveilleren, omdat er op dat moment een party aan de gang is. Er staan allemaal jonge mensen op een kluitje bij elkaar zonder muziek. Het is er druk en er wordt wel gekletst maar niet gedanst. Het ziet er wat mij betreft niet erg gezellig uit. Als je van het strand afloopt kom je terecht op een niet erg brede stoep. Een boulevard zou ik het niet willen noemen en dan heb je gewoon de straat en aan de overkant vooral barretjes en restaurantjes waar ze heel dure cocktails en maaltijden verkopen. Het is er gezellig druk maar niet top druk. Waar zijn nu die met botox ingespoten mannen en vrouwen in hun bikini op hun rolschaatsen die over de boulevard flaneren om gezien te worden? Ze zijn er niet. Een teleurstelling want ik had wel wat meer spektakel van Miami Beach verwacht.

Omdat het te duur is om hier te gaan eten besluiten we om dat nog even uit te stellen totdat we vlak bij onze overnachtingsplek zijn. Dicht in de buurt van waar we overnachten zit “Antonio’s pizza” in de plaats Miramar, die we pas vinden nadat we tal van Fastfood restaurants af geweest zijn om te checken of we er iets vegetarisch konden krijgen, wat iedere keer niet het geval was.

Antonio’s pizza stond erg goed aangeschreven , maar blijkt een klein tentje te zijn met driehonderd pizza dozen op de toonbank en een ongezellige, chagrijnige jonge dame erachter. De pizza was niet onverdienstelijk, hoewel Vincent hem niet erg lekker vond, maar de bediening was werkelijk waardeloos en daarom zeker geen aanrader.

Rond een uur of half tien komen we aan bij het Airbnb huis. Het is een vrij groot vrijstaand huis. Vincent stapt alvast uit om aan te bellen en te vragen waar we de auto moeten parkeren aangezien er twee auto’s op de oprit staan en op internet met grote koeienletters vermeld stond dat wij vooral niet bij de buren aan de straat moesten parkeren, omdat de buren dan de politie zouden bellen. Klinkt als een gezellige buurt hier. Met dit in mijn achterhoofd en Vincent die aan het aanbellen is rij ik de auto alvast een stukje achteruit omdat ik verwacht dat ik hem toch moet gaan verplaatsen. En dan hoor ik een klap en gekraak van blik wat in elkaar geschoven wordt. Ik zie Vincent naar mij toedraaien en zijn handen gaan naar zijn hoofd en zijn mond gaat open.

Ik ben bang dat ik ergens tegenaan gezeten heb en inderdaad er staat ineens een auto achter mij die ik net niet gezien lijk te hebben. De auto staat aan de straat geparkeerd en de achterklep staat open. Er gaat van alles door mijn hoofd. Enorm balen dat dit nu juist op de laatste avond moet gebeuren. De hele week is het zo goed gegaan en ben ik zo zuinig op die auto geweest juist om dit te voorkomen en dan ben je moe en misschien te gefocust op het feit dat ik niet wil dat dit gebeurd en dan gebeurd het. Maar het is wat het is daar veranderen we nu niets meer aan.

De auto van de klusjesman die bij het Airbnb huis aan de gang is blijkt helemaal niet beschadigd te zijn goddank, alleen de leaseauto heeft een fikse beschadiging op de bumper opgelopen. Morgen maar even melden via de WhatsApp aan de leasemaatschappij wanneer we de auto terugbrengen. We moeten de auto n.l. neerzetten in de Palm Garage bij het vliegveld en een foto Appen waar we hem neergezet hebben zodat ze hem hier weer op kunnen halen. We moeten hem gewoon met de sleutels in het slot achterlaten, voor iedereen makkelijk om mee te nemen …

De man die de deur opendoet is knetter stoned en leidt ons al kwebbelend door een poort naar een gastenverblijf achter het huis. Het is een tweede huis ingericht met een aantal slaapkamers erin met in het midden een gezamenlijke keuken en een gezamenlijke badkamer en toilet. Een prima slaapkamer om een nacht te verblijven. Er is niemand in de keuken wat maakt dat we daar nog even lekker rustig een stukje aan ons verhaal kunnen schrijven op de laptop terwijl Tygo alvast naar bed kan. Het lukt niet om de botsing uit mijn hoofd te krijgen. Zo gek dat ik die auto rechts van mij helemaal niet heb zien staan en de auto zo achteruit heb gezet zonder te kijken of er wat achter stond. Ik slaap er eveneens niet lekker van. Dit soort dingen gebeuren, maar het is zo zonde van het geld. Het eigen risico is $300 en dat zijn ineens dure kosten. Waar ik vooral van baal is het feit dat we zo proberen geld uit te sparen door in de ochtend en de middag ons ontbijt en lunch zelf klaar te maken en dat ons dit dan ineens overkomt en hiermee zwaar op de totale kosten drukt.

Aan de andere kant kunt je heel lang treuren over iets wat gebeurd is, maar je doet er niets meer aan dus ook hier weer is het de keuze om mijzelf in de weg te blijven zitten of te besluiten het naast mij neer te leggen en door te gaan. Het wordt uiteraard het laatste.

Een ander dingetje waar we mee geconfronteerd worden is het feit dat we niet kunnen inchecken voor onze vlucht met Spirit morgen. Op de site staat vermeld dat inchecken bij de balie $10 extra gaat kosten. Lijkt mij een raar verhaal aangezien wij er niets aan kunnen doen dat het inchecken niet lukt. Ook hebben we teveel bagage bij ons. Bij het boeken van de vlucht hebben we alleen bagage voor ons bijgekocht en niet voor Tygo. Wanneer we op de site kijken wat extra bagage kost zien we dat het belangrijk is om dit alsnog van tevoren te doen omdat het ons anders bij de balie $100 gaat kosten in plaats van $40. De site werkt niet mee en het duurt eindeloos voordat we het eindelijk geregeld hebben dat ook Tygo zijn bagage mee kan. En dan maar hopen dat ze er niet moeilijk over doen dat mijn tas over het aantal toegestane kilo’s heen is en ze gewoon het gewicht van de tassen samen pakken. We snappen er helemaal niets van hoe het toch kan dat onze tassen zoveel zwaarder geworden zijn aangezien we alleen maar een snijplank en een drietal messen gekocht hebben. We lopen nu natuurlijk met twee extra sporttassen te slepen. Eentje wordt als ruim bagage gerekend omdat die gewoon te groot is en van de ander gaan we uit dat die als handbagage van Tygo mee mag. Je mag n.l. voor je baby altijd een luiertas bij je hebben, zolang die maar aan de maximale afmetingen voldoet. Allebei de tassen zitten hartstikke vol en niet met lucht.

Op hoop van zegen we zien het morgen op de luchthaven allemaal we. Het was een zeer enerverende dag en het wordt tijd om af te gaan sluiten en naar ons bed te gaan.

Het Amerika avontuur gaan we helaas morgen afsluiten. Het was een geweldige week met een hele hoop nieuwe, bijzondere ervaringen.

2 Comments

  • Tanja August 3, 2017 at 3:37 pm

    Wat geweldig dat natuurpark en super dat het maken van mooie foto’s lukt👍🏼. Ja jammer van de autoschade maar helaas niets aan te doen. Maar ik snap dat je er van baalt.

    Reply
  • Trees August 6, 2017 at 8:54 pm

    Het waren weer geweldige verhalen en inderdaad pech vd auto, maar er zijn toch ergere dingen!

    Reply

Leave a Comment