Het Begin

Het begon met een droom

Zittend op de bank voor een groot haardvuur in een huisje in Frankrijk in de kerstperiode van 2015 kwamen de herinneringen terug van onze verre reizen naar Panama, Vietnam en Thailand. We praatten over het Franse gezin uit Parijs met drie kinderen, die wij in Vietnam tegenkwamen en een reis rond de wereld aan het maken waren. “Oh dat willen wij ook” zeiden wij tegen elkaar. Ik hoorde mijzelf nog vragen aan de moeder van dat gezin: “Hebben jullie de loterij gewonnen om zoiets te kunnen doen”?

Op die bank in Frankrijk droomden we zo heerlijk weg over waar we naar toe zouden willen gaan en wat er allemaal voor nodig was. Daar was het zaadje gepland voor onze grote reis. Cuba leek ons wel een mooi land om langer te blijven of wellicht naar Colombia. Zo droomden we verder onder het genot van een frans stokbroodje en een lekker drankje.

In de periode erna groeide onze droom langzamerhand verder en werd beetje bij beetje serieuzer. Uiteindelijk zei ik tegen Vincent dat wij op moesten houden met tegen elkaar te zeggen hoe stoer het wel niet is dat andere mensen een wereldreis maken. Ik vond dat we nu ook zelf de ballen moesten tonen om onze droom werkelijkheid te gaan maken. Vanaf dat moeten zijn wij op een trein gestapt die is gaan rollen en is ons vertrek naar Cuba en Zuid-Amerika in februari 2017 werkelijkheid geworden.

 

Tot aan ons vertrek

Maar hoe zijn wij dan uiteindelijk gekomen tot de dag van ons vertrek?

Begin januari 2016 had ik mijn baan opgezegd met als voorwaarde dat mijn werkgever en ik overeenstemming over de voorwaarden zouden bereiken. Toen wist ik nog niet dat het tot eind juni zou duren voordat wij het eens zouden worden. In januari was ik wel al gestart met twee opleidingen, die ik wilde volgen, om mij om te scholen tot Life & Loopbaan coach. Voor de ene opleiding moest ik iedere maand een hoop leren en een toets maken en voor de andere opleiding moet ik eveneens veel huiswerk maken, een aantal examenopdrachten gedurende het jaar maken en cliënten coachen. 3 cliënten waren verplicht, maar omdat ik dacht dat ik toch snel geen baan meer zou hebben leek het mij een goed idee om een traject met totaal 5 cliënten te doen.  Vincent en ik hadden bedacht om ergens begin februari te gaan vertrekken, een precieze datum zouden wij laten afhangen van de tickets.  Ook hadden wij al bedacht dat het goed zou zijn om Spaanse les te gaan volgen om met de lokale bevolking te kunnen praten in Zuid-Amerika. Wij schreven ons dus in voor een cursus Spaans voor beginners op de dinsdagavond. Op dinsdag was Tygo toch al bij mijn moeder. Aten we daarna gezellig bij mijn moeder en paste zij na het eten op Tygo zodat wij naar de Spaanse les konden gaan in Ede. Wat betreft het plannen van de reis zou ik dat in eerste instantie op mij nemen, aangezien ik toch snel niet meer zou werken en alle tijd van de wereld zou hebben. Niets bleek minder waar. In mei liepen de onderhandelingen stuk met mijn werkgever. Even was ik bang dat we er helemaal niet uit zouden komen en ik bij dit bedrijf zou moeten blijven werken en onze reis niet door zou gaan. Gelukkig hielp mijn broer mij door dit proces heen met raad en daad en zorgde hij ervoor dat ik volhield en niet toegaf. Ik ben hem hier heel erg dankbaar voor. Eind juni kwamen de onderhandelingen ineens weer op gang en leek mijn werkgever ineens bereid om mij tegemoet te komen in gestelde voorwaarden. En binnen week waren we ineens rond. Ik was zo blij en zo opgelucht. Vrijgesteld van werk vanaf 15 juli t/m 1 september en per 1 september einde contract. Kon ik mij eindelijk volledig focussen op mijn opleidingen en onze reis. Dat was wel nodig ook, want het was allemaal een beetje te veel aan het worden.

Ik wilde op wereldreis gaan om te ontstressen, maar ik raakte nu juist gestrest omdat ik op wereldreis wilde gaan.

Op een gegeven moment kon ik het in mijn hoofd allemaal niet meer bolwerken en heb ik Vincent erbij geroepen om een avondje te gaan brainstormen om alle activiteiten van de reis op een rijtje te krijgen en in een Excel file te zetten. Uit mijn hoofd en op papier en achter elke activiteit de naam van de persoon, die de activiteit gaat uitvoeren. Ook goed voor mijn CV kan ik projectmanagement er vanaf nu ook op zetten….

Of het wat voor mij is projectmanagement hoor ik je denken? Voor mij wel, maar of dit voor mijn omgeving ook geldt betwijfel ik. Ik heb enorm veel van mijn gezin gevergd het afgelopen half jaar en ik ben Vincent dan ook heel erg dankbaar voor alle vrijheid die hij mij gegeven heeft om de dingen te doen op de manier zoals ik ze wilde doen. Voor het incasseringsvermogen wanneer dingen niet snel genoeg gingen of niet helemaal zoals ik ze voor ogen had en last but not least voor de vele uren die hij met Tygo en Sydney alleen heeft doorgebracht wanneer ik opleidingsdagen had, cliënten moest coachen, huiswerk moest maken of de moest stampen voor mijn toetsen of examen.

Zonder hem had ik dit allemaal niet kunnen doen en daar ben ik hem nogmaals heel heel erg dankbaar voor, want reken erop dat ik veeleisend ben wanneer ik een doel voor ogen heb die ik kostte wat het kost wil halen. In dit geval had ik meerdere doelen en dan weet je het wel.

Naast de zware belasting voor Vincent kreeg ik zelf tegen het einde van het jaar steeds meer last van slapeloze nachten met de examens en eindrapportages voor de deur.

Ook ons project naderde gestaag haar einddatum.

 

Keuzes maken

Bij de eettafel hingen we een whiteboard op. Daar kwam de kaart van Midden-Amerika en Zuid- Amerika op te staan. De gedachte was om 6 landen in 6 maanden te bezoeken. Een ding wisten we zeker en dat was dat we allebei naar Cuba wilden. Voor de overige landen hadden we nog geen idee. Naast Cuba zou er nog een top 5 komen van landen die we wilden zien. Na een brainstromsessie over Midden-Amerika waren er toch een aantal landen die wat minder veilig zouden zijn om met een klein kind rond te reizen, zoals bijvoorbeeld Guatemala. Midden- Amerika viel daarna al snel af, omdat we anders te grootte afstanden zouden moeten afleggen als we van Cuba via Midden-Amerika naar Zuid- Amerika zouden willen reizen.  Een andere reden dat onze keuze op Zuid-Amerika was gevallen kwam door onze vakantie naar Panama. Panama is een prachtig land zowel qua Flora als Fauna, waar het toerisme nog helemaal in haar kinderschoenen staat. Dit beeld hebben wij ook van Zuid-Amerika. Het lijkt ons qua natuur prachtig en Zuid-Amerika voelt voor ons meer als een avontuur omdat je nog niet precies weet wat je in en van de landen precies moet verwachten, anders dan dat je naar Azië of Oceanië zou gaan.

Alle ogen waren dus gericht op Zuid-Amerika. Venezuela werd meteen een No Go, omdat ze elkaar daar op dit moment allemaal afmaken. Ook hebben we rekening gehouden met het klimaat om volgorde van de landen te bepalen die we wilden gaan bezoeken. Vanaf maart zou het al snel koud worden in Chili en Argentinië. Wat zoveel betekent als dat wegen door de kou niet meer begaanbaar zullen zijn. Bovendien was het juist de bedoeling om voor de vrieskou in Nederland te vluchten, dan ga ik toch zeker niet naar Chili en Argentinië waar het in maart zodanig koud wordt dat ik mij er niet eens een voorstelling van kan maken. Vreselijk…. En dan zijn er 3 gezinnen die aan het programma “helemaal het einde” meedoen om in Chili hun bestaan op te gaan bouwen. Ik ben benieuwd hoe die het gaan vinden als het zo vreselijk koud gaat worden daar.

Vandaar de keuze voor de volgende landen: Cuba, Colombia, Ecuador, Peru, Bolivia en Brazilië. Het idee is om ongeveer een maand per land te besteden. Met dank aan Linda en Winnie voor hun enthousiaste verhalen en prachtige vakantiefoto’s is daar ondertussen Galapagoseilanden als bestemming bij gekomen. En wie weet welke bestemmingen er nog meer gaan volgen.

 

Een enorme waslijst wegwerken

Ons project is inmiddels in volle gang. Ik had inmiddels makelaars voor verhuur van ons huis geselecteerd, aangeschreven en gesproken. Daarnaast waren er nog legio andere zaken om te regelen: boeken van vlucht naar Cuba, van Cuba naar Miami en van Miami naar Colombia. Via Miami was goedkoper en praktischer omdat je dan direct op Cartagena kunt aanvliegen en vanaf daar naar beneden kunt reizen. Cuba vliegt alleen op Bogota in het midden van Colombia. Uitzoeken van verzekeringen. Opslag van onze spullen. Maken van afspraken met Erik over de training van mijn paard. Bestellen van hondenvoer voor zes maanden voor Sydney, die naar Erik en Wendy gaat. Opstellen van samenlevingscontract en testament bij de Notaris. Uitzoeken van een kleine laptop voor mij en een tablet voor Tygo. Uitzoeken van praktische rugtassen die je zowel op je rug kunt dragen als kunt rollen. Een draag rugzak voor Tygo aangezien hij een groot deel van de tijd ook bij ons op de rug moet. Kleine lichte spelletjes voor Tygo. Opzeggen van verzekeringen. Stalling van de auto’s. Schorsen van de auto’s. Bezoeken van de tandarts en mondhygiëniste. Uitzoeken van nieuw fototoestel voor deze reis met lenzen. Wandelschoenen en ‘all weather’ kleding. Halen van inentingen en aanschaffen van malariapillen en andere EHBO- benodigdheden. Volgen van een EHBO- cursus. De lijst is te lang en te saai om allemaal op te noemen. We bewaren hem als leidraad voor een volgende wereldreis. En wanneer de druk op een bepaald moment te hoog wordt lijkt het erop dat “Murphy’s Law” ontwaakt uit zijn winterslaap en in alle hevigheid om zich heen gaat slaan. Dan lijken dingen alleen maar mis te gaan en de lijst met activiteiten alleen maar te groeien in plaats van dat het einde in zicht komt.

 

America, here we come! Of toch niet?

Met het boeken van de vlucht van Miami naar Cartagena (Colombia) kwam al snel de eerste uitdaging om de hoek. Het boeken van Düsseldorf – Havana en Havana- Miami was een eitje. Tijdens het zoeken van een vlucht van Miami naar Colombia vond ik via Skyscanner een maatschappij waar ik nog nooit van gehoord had, maar wel de goedkoopste optie aanbood voor een vlucht van Miami naar Cartagena. Toen ik echter met mijn creditcard had betaald gaf het systeem van de luchtvaartmaatschappij aan dat het tot een dag kon duren voordat ik zou horen of de betaling akkoord was en hiermee de vlucht geboekt was. De boeking werd gecancelled. De melding was dat mijn creditcard niet toereikend was. Vreemd dacht ik want er stond voldoende geld op mijn rekening en ik had ook geen maandlimiet overschreven. Een telefoontje naar mijn bank leverde de informatie op dat ze een nieuwe creditcard voor mij hadden aangevraagd, omdat ik mijn pakket veranderd had. Excuses van de bank, maar dit hadden ze vergeten te vertellen. Dan maar betalen met Vincent zijn PayPal account. Boeking gelukt….maar na een aantal uur toch een bericht via de email dat de boeking wederom gecancelled was. Het geld bleek wel van Vincent zijn rekening afgeschreven te zijn.

Bellen met de luchtvaartmaatschappij dus. Op internet stond wel een Nederlands telefoonnummer maar die bleek niet bereikbaar in het weekend. Dat we pas over twee dagen helderheid zouden kunnen verkrijgen. Op dat moment kreeg ik het al ietsje warmer. Gelukkig vond ik even later een ook telefoonnummer van een callcenter, maar niet gratis natuurlijk. “Nee mevrouw, geen zorgen de boeking is gecanceld en u krijgt uw geld voor woensdag terug op uw rekening.” “Ok. Prima. Kan ik daar dan een email bevestiging van krijgen?” Na lang over en weer discussiëren zou ik de bevestiging dan toch krijgen. Tot op de dag van vandaag moet ik hem nog krijgen. Het voelde niet fijn dat we nog geen zekerheid hadden dat het geld ook echt werd teruggestort, maar aan de andere kant wilden we ook niet wachten tot woensdag aangezien we dan de kans op een zeer goedkope vlucht mis zouden kunnen lopen. Dan mijn broer maar vragen om zijn creditcard te mogen gebruiken. En ook die boeking kwam niet door en werd gecanceld. Op dat moment kreeg ik het heel erg benauwd, mede omdat we informatie op het internet vonden dat het een frauduleuze maatschappij was waar wij onze reis bij wilden boeken. Oh nee oh nee wat nu. Weer bellen met het callcenter. Kreeg ik weer dezelfde persoon aan de telefoon. Een persoon die geen enkele moeite deed om het probleem te begrijpen. Onze boekingen niet kon vinden, verkeerde informatie doorgaf. Al met al ik werd steeds benauwder dat ik mijn geld kwijt zou zijn. Net op het moment dat ik zo boos werd dat ik in staat zou zijn om de persoon aan de andere kant door de telefoon heen te trekken als dat zou kunnen, kreeg ik de tegenwoordigheid van geest om het gesprek af te breken en opnieuw te bellen en te kiezen voor een Engelssprekend persoon. De enige manier om iemand anders dan hij aan de telefoon te krijgen (hij was n.l. een Belg en de enige Nederlandssprekende persoon bij het callcenter) Dit bleek het beste idee van de dag aangezien deze persoon mijn betalingen wel in het systeem kon zien en mij verzekerde van het feit dat er niets aan de hand was en PayPal het geld aan ons zou terugbetalen. De luchtvaartmaatschappij had niets afgeschreven. Wat betreft beide betalingen zou volgens deze persoon onvoldoende saldo aanwezig zijn. Navraag bij Vincent zijn bank en bij Michel leerde mij dat inderdaad de creditcard limieten voor die maand overschreden waren…. Bizar maar waar. Drie keer problemen met de creditcard bij drie verschillende personen, voor 1 boeking. Zou het universum mij om één of andere reden voor iets willen behoeden en moeten we toch niet een alternatieve vlucht gaan zoeken…? Uiteindelijk hadden we bij de vierde betaling beet met de creditcard van Mirjam. Blijkbaar was haar bestelling bij Zalando die betreffende maand nog niet verwerkt…(

We hadden nu dus wel de vluchten maar het verhaal is hiermee nog niet klaar. Bij de aanvraag van een ESTA (toeristenvisum voor Amerika) ging het weer mis. Toestemming voor mij, voor Tygo maar niet voor Vincent. Wat is dit nu weer… Ik bellen met de visumcentrale in Nederland waar ik van een aardige meneer te horen kreeg dat je bij afwijzing van een ESTA een telefoonnummer in Amerika kunt bellen, maar kunt vergeten dat ze je de reden van afwijzing vertellen. Ja maar wat nu dan meneer? Twee mogelijkheden: 1) een aanvraag doen tot herziening van de afwijzing, wat ongeveer 55 dagen zou duren; geen optie want die tijd hadden we niet meer en 2) aanvraag van een visum (voor toegang tot Amerika voor 10 jaar) Wat voor Vincent inhield dat hij 1 dag bezig is geweest om allerlei onnozele vragen in te vullen over de namen van zijn ouders, waar hij allemaal gewoond heeft, wat hij voorheen allemaal in Amerika gedaan heeft, wat voor werk hij in Nederland gedaan heeft etc. En later nog een keer een dag voor de gegevens brengen en halen. Nu had Vincent in de tussentijd toch bedacht dat de afwijzing weleens te maken zou kunnen hebben met het feit dat hij, toen hij eind twintig was, illegaal in Amerika heeft gewerkt. Toen de Amerikanen hierachter kwamen hebben ze hem het land uitgezet. Ook heeft hij nog een nachtje in de cel moeten slapen tussen de andere gevangen, omdat ze hem niet direct op het vliegtuig terug naar Nederland hebben kunnen zetten. Zou je niet van Vincent verwachten he, het lijkt zo’n brave jongen

“Oh, maar dan krijgt hij geen visum hoor!”, was een veel gehoorde opmerking vanuit onze omgeving, “Zeker niet nu Donald de scepter zwaait.” Dat gaf mij heel veel moed.

De aanvraag was per post naar de Ambassade in Amsterdam en Vincent moest een aantal dagen later komen opdraven bij de Ambassade om weer dezelfde vragen te beantwoorden die hij ook al via internet had ingestuurd. Het idee was dat Vincent met de uitslag thuis zou komen. Geen uitslag die dag…”U hoort van ons via de email.”

Het wachten duurde lang, maar werd wel beloond. Een week later kwam het bericht dat hij nog een keer met zijn paspoort moest komen opdraven in Amsterdam en dan zouden ze zijn visum in orde maken. Ik geloofde het pas toen ik het visum in handen had…ook al ben ik heel positief ingesteld…je weet het maar nooit met die Amerikaanse ambtenaren, het blijven rare jongens.

Moest Vincent eerst ruim een half uur in de kou in de rij staan bij de Ambassade, waarna hem gevraagd werd wat hij kwam doen. “Geef maar hier je paspoort”. “Nee” zegt Vincent “ik zou graag eerst nog een bewijs van afgifte willen zien”. “We raken het niet kwijt meneer u hoort van ons…” En gaan kun je weer. Een week later en 150 euro extra armer kon hij het visum ophalen bij het postkantoor. Of ons ticket via Miami nu werkelijk goedkoper was, dan wanneer wij rechtstreeks naar Colombia waren gegaan is niet geheel duidelijk meer, maar een weekje Miami is ook niet weg. Vincent kan in ieder geval voor de komende 10 jaar Amerika weer in en hoeft die 10 jaar geen ESTA meer aan te vragen. Maar goed, eind goed al goed of toch niet….

 

Verkeerde boeking Miami

Nog iets. Vincent had voor zijn visum aanvraag een verblijfplaats moeten opgeven. Ik had hem de tip gegeven om gewoon een hotelnaam op te geven voor de periode dat wij in Miami zouden verblijven. Vincent dacht dat het goed zou zijn om toch een reservering te doen bij een hotel en deze ruim van tevoren weer te cancelen. Op het moment van cancelen, een week voordat we zouden vertrekken kwam hij erachter dat er geld van zijn rekening afgeschreven was. Bleek dat hij per ongeluk een verkeerde datum had opgegeven in december in plaats van in maart, wat zoveel betekende dat deze boeking al gepasseerd was. Eerst kreeg ik nog een hardverzakking omdat ik dacht dat hij een volle week verblijf bij het hotel had geboekt. Gelukkig bleek dit 1 nacht te zijn, maar dan wel eentje van 124 euro. Als je bedenkt dat we gaan proberen om in heel Zuid-Amerika de kosten van overnachting tussen de 15 en 25 euro per nacht te houden dan trekt dit het gemiddelde toch wel heel erg omhoog. En in dit geval hebben we er niet eens geslapen. Vincent heeft geprobeerd om het hotel te bellen om te proberen alsnog een gratis nacht te verkrijgen in maart als we in Miami zijn, maar hij heeft nog steeds geen reactie van de manager ontvangen die hem een mail zou sturen. In Amerika gaan we er gewoon heen de eerste dag om te kijken of we daar de eerste nacht kunnen verblijven.

 

De wet van Murphy aan het werk

Gelukkig zorgde niet alleen Vincent voor de nodige spanning ook Tygo en ikzelf droegen ons steentje bij. Tygo gooide tijdens een woedeaanval de dure Tablet van Vincent kapot, waarna wij uren en uren hebben besteed op marktplaats om een goede vervanging voor Vincent te zoeken. En toen wij deze eindelijk, twee dagen voor ons vertrek gevonden en gereserveerd had, kwam Vincent erachter dat hij toch geen afstand van de tablet met de twee barsten kon doen en Tygo maar een nieuwe tablet moest krijgen, die Vincent op de valreep nog even uit Amersfoort is gaan halen.

 

Ik had al maanden last van kapotte ruiterwissers van mijn auto en toen ik eindelijk nieuwe had gekocht 3 weken voor ons vertrek zou Vincent ze even snel voor mij verwisselen. De betreffende ruiterwisser eraf en verder kwam hij niet. Wanneer het ruiterwisserblad eraf is blijft er een ijzeren staaf over en als je die uit je hand laat glippen voordat de nieuwe erop zit dan gaat hij dwars door je ruit heen. Ook nog even een ruitje vervangen voor ons vertrek dus. Gelukkig was dat niet alles wat er aan mijn auto moest gebeuren en reed ik tijdens het achteruit parkeren nog even tegen een stilstaand muurtje. Waarom staan die dingen toch altijd in de weg tijdens het achteruit rijden en mijn achteruitrijsensors (mooi scrabbel woord) hadden nog zo gewaarschuwd. Veel te druk in het hoofd. Maar goed het was donker, ik kon op dat moment niets zien, ook niet nadat ik een zaklantaarn op mijn telefoon had geïnstalleerd. Morgen maar even bellen met de verzekering, auto wassen om de schade op te nemen en dan maar horen wat de gevolgen zijn. De verzekering vertelde mij dat het break even point om hem te laten maken op 670 euro zat. Lekker duur etentje met de collega’s die avond zou dat zijn geworden, ware het niet dat ik na het wassen van de auto helemaal geen schade aan mijn auto zag. Ik heb mijzelf nog een paar keer in de wang geknepen, nog een keer gekeken. Mijn vader nog gevraagd om mee te kijken. Zou ik dan toch te druk in mijn hoofd zijn dat ik het mij gewoon helemaal heb verbeeld dat ik tegen die muur op ben gereden, want in mijn gedachten ging het echt niet zachtjes…. Misschien gewoon toe aan vakantie?

Afijn genoeg beroering zo vlak voor de vakantie, dat houdt ons scherp of waren we juist aan scherpte verloren…. ik weet het niet meer.

 

The Final Countdown

31 januari Vincent zijn laatste dag. Hij heeft een sabbatical gekregen van 6.5 maand wat fantastisch is. Het bedrijf vond het eerst een te groot risico, maar zijn baas wilde hem graag houden en heeft ervoor gezorgd dat het bedrijf toch goedkeuring heeft verstrekt. Wat een geweldige manager en wat een compliment voor Vincent.

Nu gaat het aftellen echt beginnen. Van s ’ochtends vroeg tot ’s avonds laat zijn we bezig om goede back-ups te maken van onze computers en harde schijven. Zijn Erik en Winnie zo lief geweest om een lijstje met de nieuwste films en series voor mij te downloaden, zodat wij deze op usb sticks en tablets kunnen meenemen en natuurlijk genoeg muziek voor onderweg en tekenfilms voor Tygo. Ook moeten alle klusjes in huis afgerond worden, omdat ons huis verhuurd is aan een Duits gezin per 9 februari. Expats die voor 5 maanden voor een project naar Nederland komen. Toen ze ons huis kwamen bekijken zei ik meteen tegen Vincent dat zij mijn huis wel zouden mogen huren. Ik had al een nachtmerrie gehad over een Indiër aan wie mijn huis verhuurd was, die mijn hele wc had volgescheten toen ik terugkwam en de rest van het huis ook verre van netjes had achtergelaten.  En dan gaan we ineens aftellen, niet langer in maanden maar in dagen. Twee weken van tevoren. Opleidingen met succes afgerond. Alle cliëntenrapportages afgerond. Spaanse les ten einde. De laatste twee weken bestaan voornamelijk uit de laatste spullen kopen, het huis van boven tot onder schoonmaken, klusjes afmaken, kleren uitzoeken die we thuislaten en alle spullen naar berging, garage en mijn vader brengen. Heel erg vroeg opstaan en heel laat ons bed in. Mijn doel was om een week van tevoren klaar te zijn. Nog lekker met zijn drieën in bad te kunnen, filmpje pakken in de bioscoop, je kent het wel gewoon lekker ontspannen. Niet in geslaagd dus. Wat wel heel erg leuk was de afgelopen drie weken was afscheid nemen van iedereen. Niet omdat afscheid nemen nou zo leuk is maar het is maar tijdelijk en het was heel erg fijn en gezellig om met vrienden, oud-collega’s, de Spaanse lesgroep en goede kennissen lekker uiteten te gaan. Echt het gevoel met iedereen even goed te zijn bij gekletst. Met de familie hebben we paar dagen van tevoren nog een afscheidsborrel/soepje bij ons thuis gedaan. Leuk ook dat iedereen zo ongelooflijk enthousiast met ons meeleeft. Van alle kanten krijgen we leuke dingetjes om mee te nemen en krijgen we meerdere keren de etentjes aangeboden van lieve mensen om ons heen. Vincent heeft in samenwerking met Hans kaartjes ontworpen en laten drukken, die we aan iedereen uitdelen die het leuk vindt om ons te volgen. Vincent heeft n.l. hard gewerkt aan het bouwen van een eigen website, zodat wij hier onze persoonlijke verhalen, foto’s en video’s op kwijt kunnen. Alleen even afwachten wanneer we onze verhalen op de site kunnen posten, aangezien we hebben begrepen dat het internet in Cuba erg lastig gaat worden.

Van Cuba en Colombia heb ik op internet de “National Parks” opgezocht en in google maps aangestipt evenals de plekken waarvan internet aangeeft dat het “must sees” zijn. Uiteraard heb ik er alleen de bezienswaardigheden uitgehaald waarvan ik het gevoel heb dat we er absoluut heen moeten. Aan de hand van de stipjes in google maps kunnen we nu heel snel zien welke route het meest handig is om te volgen en waar we met een 2.5 jarige niet naar toe hoeven. Dit om te voorkomen dat we 10 uur in de bus zitten om erachter te komen dat er niets te beleven valt.

Het blijft een grove indicatie maar dat maakt het uiteindelijk ook het avontuur waar we naar op zoek zijn. Vooral ook tips volgen van reizigers, die we tegen gaan komen en van lokale bevolking. Net als in Panama was het elke dag een aangename verrassing waar we uitkwamen en de nacht gingen doorbrengen en dat was uiteindelijk op de mooiste plekken.

De laatste week zijn we bij Ana, onze Spaanse lerares nog even de laatste tips en tricks gaan halen over Cuba onder het genot van een drankje en lekkere hapjes. Ze heeft vrienden uitgenodigd (ook van Cuba) om ons de best mogelijke info te geven. Ana regelt voor ons 2 overnachtingen in Havana bij vrienden van haar collega en wij nemen voor haar een tas met spullen mee voor haar vader en grootmoeder, die we bij dezelfde vrienden kunnen afgeven. We mogen ook bij haar vader in haar geboorte plaats blijven slapen als we dat zouden willen. We weten alleen nog niet of dit qua route en tijd handig zal zijn.

De laatste twee dagen voor vertrek waren erg vermoeiend. Tygo voor het eerst in het nieuwe grote bed, die we hadden neergezet voor de dochter van de Expats. Wanneer we zelf naar bed gingen namen we Tygo mee naar boven om in ons bed verder te slapen uit angst dat hij beneden uit zijn bed zou kukelen. Vincent kan heel erg snurken, maar Tygo draait het hele bed rond. Ik weet niet wat lastiger is. Tegen snurkende mannen heb je oordoppen. Een been in je nek heb ik nog niet iets voor gevonden. Afijn de laatste avond lag ik om twee uur in bed en Vincent maakte het zelfs vijf uur.  Wekker stond om zeven uur, omdat de sleuteloverdracht om negen uur plaats zou vinden. Het huis was nog nooit zo schoon. Jammer dat we er nu zelf niet van kunnen profiteren.

Best een uitdaging en een rees tegen de klok om alles in de tassen te krijgen en Tygo af te leiden zodat hij niet de helft weer uitpakt.

De laatste elektronica wordt bij elkaar geveegd in een grote tas. We gaan nog wel even herpakken in Düsseldorf en zoeken daar de elektronica wel uit. Potverdorie we zitten nog niet aan 23 kilo per tas maar ze zijn best zwaar. Ik besef op dat moment dat ik echt geen zin heb om met dit gewicht zes maanden te gaan rondsjouwen. Ook qua kleren dus nog een extra schifting maken.

Een speciale dank aan …

De laatste weken voor ons vertrek zijn wij enorm druk geweest met alle voorbereiding. Dit betekende ook dat wij onze zoonlief bij anderen moesten onderbrengen. Wij hebben dan ook een enorm beroep kunnen doen op onze lieve moeders & oma’s, die geregeld voor ons klaar stonden en waar we vaak konden eten, zodat wij meer tijd hadden voor onze voorbereiding. En last but zeker niet least onze goede vrienden Hans en Nina. Ook hier hebben wij vele malen dankbaar gebruik kunnen maken om 1 of enkele uurtjes op Tygo te laten passen. En gelukkig werkte dit ook voor Tygo in het voordeel, omdat hij een maatje erbij heeft, namelijk Kris, het dochtertje van Hans & Nina.

 

Met de oma’s naar Dusseldorf

Geniaal om een dag van tevoren alvast naar Düsseldorf te gaan. Huis opgeleverd, alles mee wat mee moet en nog tijd zat om op ons gemak de spullen te herschikken. En wat helemaal geniaal en super lief is van de oma’s is dat ze hebben aangeboden om ons weg te brengen en op Tygo te passen wanneer wij nog eens een extra schifting maken in onze spullen. Om 10.30 uur zijn we onderweg naar wat blijkt een prachtig appartement, vijf kamers een grote keuken, badkamer, grote houtkachel een vide en een groot balkon. Perfecte plek om met een groot gezin of een familie-uitje door te brengen. Wat ik zou er zelf wel willen wonen. Oma Trees betaalt het appartement en Oma Ria het avondeten. We worden door onze moeders in alle opzichten ondersteund en gesteund, super lief!!

De laatste hand wordt gelegd aan de inhoud en schikking van de tas. Ik ren nog een keer naar de huiskamer om de moeders te vragen wat ze vinden van de hoeveelheid kleding die ik over heb gehouden. Ik heb zelf nog het gevoel dat het met nog minder zou moeten kunnen. Maar de moeders overtuigen mij van het feit dat het juist helemaal niet veel is wat ik meeneem en besluit ik dat het goed is zo. We hebben alles bij ons van lakenzakken tot pepperspray en van hoofdlampjes tot vuurstokjes om zelf vuur te maken. Wij gaan de meest barre omstandigheden zeker overleven. Of we het ook allemaal nodig gaan hebben dat gaat blijken. We maken onze definitieve lijst op wanneer we terug zijn en weten wat wel en niet handig is geweest op onze reis. Ons is verteld dat ze in Zuid- Amerika geen luiers hebben. Tygo helemaal zindelijk krijgen is helaas niet gelukt, daarom hebben we een sporttas vol met luiers en natte doekjes mee om het hopelijk in Cuba vol te houden en in Miami de luiers weer aan te kunnen vullen. Dit zou betekenen dat we moeten volstaan met zo’n 3 luiers per dag, wat niet echt veel is. We nemen daarom ook dames maandverband mee om in de luiers te doen en eruit kunnen halen wanneer hij een poep heeft gedaan. Of dit echt handig zal zijn gaan we ervaren.

Dus status quo: 1 grote rugzak voor bij mij achterop, 1 grote rugzak bij Vincent op de rug, die we ook kunnen trekken wanneer we Tygo in de draagzak hebben, twee daypacks waarvan 1 speciale anti-diefstal rugzak met fotoapparatuur, laptop, tablets, IPods, koptelefoons, E-reader en telefoons en de andere gewone day pak met andere met spullen voor in het vliegtuig (met alvast de korte broek en T-shirt voor in Cuba aangezien het hier 28 graden is. En als laatste nog de tas met de spullen van Ana om af te geven in Cuba.

Nog even de auto’s afmelden bij de RDW en dan lekker uiteten. De moeders stellen voor om lekker in de buurt wat te zoeken, zodat we daarna lekker thuis kunnen relaxen en vroeg naar bed kunnen.

Heerlijk gegeten, gezellig verder gekletst in het appartement terwijl Tygo ligt te slapen en iedereen vroeg het nestje in. Tygo slaapt alleen in een groot bed in de kamer tegenover ons, zodat wij ook een goede nacht kunnen maken.

De laatste nacht voor ons grote avontuur….